W marcu 1432 roku do Wiślicy dotarło poselstwo od władcy Cypru Janusa z Lusignan. Cypryjczycy zwrócili się z prośbą o udzielenie im pożyczki na walkę z Mamelukami. W zamian władcy Polski oferowano w zastaw Królestwo Cypru. Na czas spłaty pożyczki miał też dysponować 2 głosami z 3 w kwestiach dotyczących wyspy i otrzymywać dwie trzecie dochodów królestwa. Aby scementować porozumienie, król Janus poprosił, aby jego syn Jan poślubił córkę Jagiełły Jadwigę.

LEK NA INWAZJĘ MAMELUKÓW

Szukając przyczyny przybycia cypryjskiej delegacji do Polski, musimy się cofnąć do 1365 r. i do zdobycia Aleksandrii przez krzyżowców króla Cypru Piotra I z Lusignan. Splądrowanie tej lewantyńskiej perły handlowej zapadło w pamięć kolejnym sułtanom Egiptu jako zniewaga. Oliwy do ognia dolewała flota korsarska, operująca z Cypru. W odpowiedzi na jej działalność w 1426 r. Mamelucy dokonali inwazji na wyspę i wzięli jej króla do niewoli. Sułtan mameluków najpierw upokorzył Janusa, a potem zdobył się na akt łaski. Zawarł z władcą Cypru pokój i zgodził się go uwolnić. Wyspa została obłożona rocznym trybutem, zmuszona do uznania zwierzchnictwa sułtana (który oficjalnie został wicekrólem Cypru) oraz do zapłacenia ogromnego odszkodowania.

Janus nie pogodził się z porażką. Rozesłał posłów do władców zachodniej Europy. Bez skutecznie. Wtedy w jego otoczeniu musiał się zrodzić pomysł wyekspediowania poselstwa do Polski. Pośród elit wyspy wciąż była żywa pamięć o królu Piotrze I z Lusignan, który podróżował po Europie. Spędził też kilkanaście dni na dworze Kazimierza Wielkiego. Polska nie była więc dla Cypryjczyków aż tak egzotycznym państwem, jak wynikało z odległości na mapie.

Także sobór w Konstancji (1414–1418), poruszający wiele spraw międzynarodowych, mógł być miejscem spotkania członków delegacji polskiej z przedstawicielami króla Janusa. Cypryjskie poselstwo byłoby wtedy zapewne świadkiem polsko-krzyżackich zmagań dyplomatycznych i propagandowych. Z kolei w latach 1424–1425 Cypr odwiedził – przy okazji pielgrzymki do Ziemi Świętej – Eryk VII, urodzony w Darłowie król państw unii kalmarskiej (Dania, Norwegia, Szwecja). Zapewne przekazał królowi Janusowi informacje o Jagielle i o łączącym ich przymierzu. Janus w liście do władcy Polski, w którym polecał swoje poselstwo, powołał się właśnie na znajomość z Erykiem.