Ślimaki lądowe to zwierzęta o miękkim ciele narażonym na uszkodzenia. Jego ochronę stanowi śluz wytwarzany przez liczne gruczoły umieszczone w skórze zwierząt. W czasie normalnego poruszania się ślimaki wytwarzają zazwyczaj bezbarwny, przezroczysty i rozrzedzony śluz. Natomiast w momencie zagrożenia wydzielina staje się bardziej lepka i gęsta, często dodatkowo zabarwiona lub mętna.

Gdy posypiemy ślimaka solą, zwierzę zaczyna się kurczyć (zmniejsza swoją powierzchnię) i wydzielać więcej wodnistego śluzu. Następnie wytwarza gęstą, lepką wydzielinę, która tworzy otoczkę ciała, co
można porównać do nałożonej na dłoń rękawiczki. Gdy czynnik drażniący zostanie odizolowany od powierzchni skóry, ślimak tworzy wodnistą warstewkę, która umożliwia mu wysunięcie się z powstałej otoczki – jak dłoń z rękawiczki – po czym przemieszcza się w bezpieczne miejsce.

Solenie żywych ślimaków nie jest zatem najlepszym rozwiązaniem w przypadku ochrony uprawianych roślin. Zalecane jest jednak, wraz z innymi przyprawami, w kuchni, kiedy przyrządza się z nich jakąkolwiek potrawę