Był okrutnym wikingiem, który został chrześcijańskim władcą. Piratem, który zbudował imperium. Barbarzyńcą, którego cesarz zaprosił na koronację. Łupieżcą, który fundował kościoły. Kronikarz Thietmar (zm. 1018 r.) pisał o nim: „Syn króla Swena i również sam król Anglów […], który przedtem wraz z ojcem swym najeźdźcą był i zapamiętałym niszczycielem kraju, teraz stał się jedynym jego obrońcą”.

Knut Wielki (Knútr inn ríki) to z pewnością jeden z najsłynniejszych wikingów i zarazem jeden z najpotężniejszych średniowiecznych monarchów, który jako pierwszy władca skandynawski przestał być dla cywilizowanej Europy nieokrzesanym, chciwym i wiecznie pijanym barbarzyńcą (jak zwykło się opisywać jego poprzedników). Stał się pełnoprawnym chrześcijańskim królem, który zarządzał potężnym imperium nad Morzem Północnym.

„Był wysokim mężczyzną bardzo potężnej budowy i przyjemnej dla oka postury, wyjąwszy nos bardzo wąski, zadarty i lekko załamany. Cerę miał jasną, piękne włosy i szerokie ramiona; oczy zaś jak mało kto – i piękne i bystro patrzące” – czytamy w „Knytlinga saga” z poł. XIII w. Choć ówcześni kronikarze zwykli upiększać władców (tak jak współcześni chirurdzy hollywoodzkie gwiazdy), to przynajmniej dwie wymienione tu cechy są pewne. Knut był postawnym, biegłym w walce żołnierzem i wyróżniał się ponadprzeciętną inteligencją, którą z powodzeniem wykorzystywał w bitwach, dyplomacji i rządzeniu.

Wiking księżniczki

O wczesnych latach życia Knuta wiemy  niewiele i nawet data jego urodzin jest sporna (ok. 996/997 r.). Kontrowersje budzi również jego pochodzenie. Ojcem Knuta był Swen Widłobrody, król Danii (panował ok. 987–1014), a matką Piastówna, jedna z najbardziej zagadkowych, a zarazem wpływowych postaci w historii wczesnośredniowiecznej Polski. W źródłach skandynawskich i anglosaskich nosiła imię Gunhilda, a w starszej historiografii błędnie utożsamiano ją z Sygrydą Storradą (Dumną), bohaterką (raczej fikcyjną) kilku legendarnych sag.

Przypuszcza się, że jej słowiańskie imię to Świętosława. Choć w skandynawskich tekstach opisywano ją jako córkę króla Burizlafa (Bolesława Chrobrego?), to jej rodzicami byli prawdopodobnie Mieszko I i Dobrawa. Po raz pierwszy na arenie dziejów pojawiła się w 984–985 roku, kiedy wyszła za mąż za króla Szwedów Eryka Zwycięskiego (panował od ok. 970 r.), co było rękojmią polsko-szwedzkiego sojuszu przeciwko Danii. Owocem tego związku był Olaf Skötkonung (król szwedzki w latach ok. 995–1021/1022), a małżeństwo trwało do roku 995.

Skandynawska tradycja podaje, że po śmierci Eryka królowa była bliska poślubienia norweskiego władcy Olafa Tryggvasona. Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że tuż po 995 roku do zalotów przystąpił Swen Widłobrody, któremu zamarzył się sojusz ze Szwecją przeciwko Norwegii, i szybko doprowadził do zawarcia małżeństwa.