Wojciech Mikołuszko: W jednym z artykułów napisał pan: „Powinniśmy sprawić, by nasza szkoła, czy wręcz całe życie, bardziej przypominało przedszkole”. Dlaczego tak pan sądzi?

prof. Mitchel Resnick: W edukacji trzeba zacząć od określenia celu. Odmienne cele prowadzą do odmiennych strategii. Ja doszedłem do wniosku, że celem edukacji powinno być wykształcenie kreatywnych myślicieli. W dzisiejszym społeczeństwie mniej przecież chodzi o to, co i ile człowiek wie, ale o to, czy myśli twórczo, czy potrafi znajdować nowe rozwiązania w nowych sytuacjach. Potem się zastanowiłem, jak sprawić, by ludzie rozwinęli się w kreatywnych myślicieli. I uznałem, że najlepiej takimi metodami, jakimi uczy się dzieci w tradycyjnych przedszkolach.

W.M.: Co jest w nich takiego szczególnego?

M.R.: Po pierwsze większość czasu dzieci tam coś tworzą. Rysują, budują, opowiadają. Po drugie współpracują w grupie. A to bardzo ważne w dzisiejszym społeczeństwie, gdyż kreatywne myślenie wymaga angażowania innych. Po trzecie w przedszkolu dzieci mają sporo elastyczności. Mogą podążać za własnymi zainteresowaniami, mogą wybierać, czym będą się dziś zajmować. Większość pracy kreatywnej wywodzi się ze spraw, które nas obchodzą.

W.M.: Tyle że zanim zaczniemy być kreatywni, powinniśmy się dowiedzieć, co odkryli inni...

M.R.:  Chwileczkę, chwileczkę! Mówi pan „ZANIM zaczniemy być kreatywni”. Nie zaprzeczy pan jednak, że dzieci w przedszkolach SĄ kreatywne?

W.M.: Zgadzam się, są kreatywne.

M.R.:  A nie musiały nauczyć się wszystkiego! Oczywiście, ważne jest, by rozumieć, jakie rzeczy zostały zrobione przed nami. Ale reaguję na słowo ZANIM. Dajmy na to, że z jakiegoś powodu lubię mosty. Gdy idę do przedszkola, buduję mosty z klocków. Potem chcę zrobić lepszy most, więc udaję się do biblioteki lub szukam w  internecie informacji, jak inni ludzie budują mosty. Nie jest więc tak, że najpierw się uczę, a potem coś robię, a raczej tak, że zaczynam coś robić, a ponieważ chcę być lepszy, uczę się, jak inni to robili. I tak chciałbym zorganizować szkołę.

W.M.: Ale jeśli zostawić dzieci samym sobie, to mogą stać się leniwe, zacząć grać wyłącznie w głupie gry komputerowe…

M.R.: Niech pan unika dychotomii! Mówię „Nie ucz ich wszystkiego”, ale mówię też „Nie zostawiaj ich samym sobie”. Chcę wspierać dzieci w podążaniu za ich zainteresowaniami.

W.M.: Chyba sporo wymaga pan od nauczycieli. W jednym z artykułów napisał pan, że uczniowie powinni widzieć, jak uczą się ich nauczyciele.

M.R.: Jedną z najważniejszych rzeczy jest, by w szkole dzieci uczyły się, jak dobrze się uczyć. To bardziej istotne od zapamiętania stolic wszystkich krajów. Dzisiaj musisz uczyć się całe życie. By to umieć, powinieneś być otoczony przez innych uczących się. Dobrze, by nauczyciele pokazywali uczniom, jakie oni mają strategie uczenia się.

W.M.: Jak ten przedszkolny sposób uczenia skopiować w liceum  lub na uniwersytecie?

M.R.: Poprzez właściwe użytkowanie nowych technologii. Tradycyjne przedszkole działało tak dobrze dzięki interesującym materiałom: klockom, farbom. Starsze dzieci potrzebują zaawansowanych technologii. Jednym z przykładów jest komputerowy zestaw symulacyjny, który opracowałem kilka
lat temu. Masz na ekranie grupę obiektów i przypisujesz im proste reguły. Możesz na przykład stworzyć prosty ekosystem – lisy, które jedzą króliki, i króliki, które jedzą trawę – i obserwować, jak on ewoluuje.