Zajmuje się tym nauka zwana dendrochronologią. W drewnie widoczne są słoje, czyli roczne przyrosty grubości pnia. Ich szerokość zależy głównie od warunków pogodowych oraz niektórych wydarzeń (np. pożarów lasów). W latach korzystnych drzewa wytwarzają szerokie słoje, zaś w mniej dla nich sprzyjających – węższe. Porównując podobieństwo sekwencji kolejno po sobie następujących szerokich i wąskich słojów drewna na próbkach pobranych z drzew jednej populacji, można ustalić wspólny wzór. A potem – metodą dopasowywania nieznanej próbki drewna do próbki wydatowanej – można precyzyjnie ustalić wiek pierwszej z nich.