Łuski pełnią funkcję szkieletu zewnętrznego – rodzaju pancerza, wykształconego w toku ewolucji dla ochrony zarówno przed drapieżnikami, jak i niesprzyjającym środowiskiem. U poszczególnych gatunków ryb nieco się od siebie różnią – w zależności od potrzeb ich właścicieli. Tym sposobem np. gatunki zamieszkujące rafy koralowe i wody przybrzeżne, gdzie narażone są na gwałtowne falowanie, są gęsto pokryte twardymi łuskami, które chronią je przed zranieniem o kamienie i korale. Tuńczyki (Thunnini), makrele (Scomber) i marliny (Istiophoridae) – uchodzące za najlepszych oceanicznych pływaków – mają gładko przylegające, drobne łuski, które nie naruszają opływowych kształtów ich ciał, a więc nie utrudniają pływania. Troć, która musi rozwijać duże prędkości w bystrych potokach, aby dogonić swą zdobycz, jest wyposażona w niewielkie, cienkie i bardziej elastyczne łuski. Są one poza tym ewolucyjnym dowodem rzeczowym: im bardziej prymitywny gatunek, tym jego łuski bardziej zbliżają się wyglądem do zbroi wyposażonej w groźne kolce.