Używa się do tego celu karłowatych, wolnorosnących okazów drzew zarówno iglas-tych, jak i liściastych. Najczęściej są to m.in.: jodła pospolita (Abies alba), klon polny (Acer campestre), brzoza czarna (Betula nigra), cis japoński (Taxus cuspidata), a nawet oliwka europejska (Olea europaea). Skarłowaciały kształt zachowują dzięki odpowiedniemu przycinaniu korzeni i pędów, wiązaniu drutem i stosowaniu przeznaczonych dla nich nawozów i regulatorów wzrostu.