Nazywa się tak członków religijnych bractw muzułmańskich powstałych w XI wieku, a także żebrzących mnichów wędrownych. Ascetyczni derwisze kierują się zasadami sufizmu – wypierają się własnego ego, dażą do złączenia się z bóstwem na drodze kontemplacji i ekstazy. Jednym z najważniejszych i najbardziej znanych bractw tego rodzaju jest mevleviye – założone przez perskiego poetę mistycznego Dżalaluddina Rumiego w XIII wieku w Anatolii (płw. Azja Mniejsza). W Europie derwisze nazywani są tańczącym zakonem, bowiem zikr – swą rytualną modlitwę odmawiają, obracając się wokół własnej osi na prawej stopie. Oczywiście w rytm muzyki. Potrafią to robić całymi godzinami, ich modły zmieniają się wtedy w widowiskowy spektakl.