Choć może wydawać nam się to przerażające, skala Richtera nie ma górnej granicy. Największe znane nam trzęsienie ziemi, zarejestrowane w 1960 r. w Chile, osiągnęło 9,5 stopnia. Wstrząs spowodowało napieranie na siebie dwóch płyt tektonicznych na długości 965 km chilijskiego wybrzeża. Biorąc pod uwagę, że obszar tarcia mógł być o wiele większy, trzęsienie mogło osiągnąć niewyobrażalne rozmiary. „Zbyt krótko mierzymy zjawiska sejsmiczne (od 1900 r.), aby móc ustalić górną granicę skali” – przyznaje Afonso Vasconselos, profesor geofizyki na Uniwersytecie w São Paulo. W 1998 r. naukowcy zarejestrowali trzęsienie na Słońcu o sile równej 11,3 stopniom. Ruchy sejsmiczne o tej sile zatrzęsłyby ziemią 90 razy silniej niż miało to miejsce w Chile.
Zahamuj falę
SKALA Beauforta, POWSTANIE: 1805 r.
Choć została stworzona, by pomagać żeglarzom, mierzy prędkość wiatrów na stałym lądzie. Kiedy tafla wody jest gładka jak lustro, rejestrowany jest najniższy poziom skali. Jednak przy osiągnięciu jej maksymalnego punktu, 12 stopni, fale mają ponad 14 metrów, a widoczność jest zerowa. Na poziomie 9 stopni, tak jak na ilustracji, prędkość wiatru waha się między 76 a 87 km/h.
Spokojna, czarna noc
SKALA Bortle’a POWSTANIE: 2001 r.
Mierzy jasność nocnego nieba w skali od 1 do 9 oraz widoczność gwiazd. Początek skali to raj dla obserwatorów: niebo bardzo ciemne i jedynie naturalny, pochodzący z atmosfery blask. Ostatni poziom skali (9) opisuje niebo, które zwykle widzimy w dużych miastach – z niewielką widocznością ciał niebieskich.
Nadchodzi armagedon
SKALA Torino POWSTANIE: 1999 r.
Ocenia ryzyko kolizji między nadlatującą w naszym kierunku asteroidą (lub kometą) a Ziemią. Zagrożenia katastrofą kosmiczną zakwalifikowane jako mało prawdopodobne zaznaczane są kolorem białym. Na drugim końcu skali znajduje się kolor czerwony, zarezerwowany dla katastrof, które zagrażają przyszłości naszej cywilizacji. Ale nie ma powodu do obaw: takie katastrofy zdarzają się niezwykle rzadko, raz na 100 tysięcy lat.
Przeminęło z wiatrem
SKALA Fujity POWSTANIE: 1971 r.
Ocenia szkody wyrządzone przez tornada. Zaczyna się od poziomu F0, czyli wiatrów, których prędkość nie przekracza 117 km/godz., a kończy na F5 – wiatrach, których prędkość i siła są wystarczająco duże, by unosić samochody i całkowicie niszczyć budynki. Skala nie mierzy przy tym rozległości zjawiska, zatem tornado typu F3 może być niewielkich rozmiarów, ale jest w stanie wyrywać z ziemi drzewa z korzeniami.