Guma wulkanizowana

Charles Goodyear próbował eksperymentować z gumą, by nie topiła się w słońcu oraz nie zamarzała do kamiennej twardości w zimnej temperaturze. Gdy potraktował zabarwioną wcześniej na złoto kwasem azotowym stała się czarna. Wyrzucił ją, ale gdy zauważył, ze stała się gładsza oraz twardsza, postanowił testować dalej. Wprowadził do eksperymentów siarkę. Wedle relacji miał w podnieceniu rzucić gumową próbką, która upadła na rozgrzany piec i... nie stopiła się, za to stała się mocna, odporna i nieprzepuszczalna. Kolejne testy skierowały go w stronę używania pary wodnej do ogrzewania mieszanki gumy i siarki. W końcu dotarł do punktu, gdzie narodziły się... opony.

Płatki kukurydziane

Receptura popularnego porannego smakołyku powstała podczas nieudanej próby zrobienia owsianki w 1894 roku. John Kellogg pracował w zdrowotnej placówce Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Battle Creek. Wraz z bratem Williamem chciał opracować nową dietę dla pacjentów. Pewnego dnia, gdy zostawił płatki owsiane na zbyt długo podczas gotowania powstało coś dla niego nowego. Zamiast zbitej masy – suche płatki. Po kilku eksperymentach owsiankę zastąpiono kukurydzą. 

Teflon 

Roy Plunkett – to nazwisko, które warto pamiętać, gdy mówimy o teflonie. Pracował w laboratorium należącym do Dupont Company. W 1938 roku zaczął pracować nad nowymi chłodziwami, wziął na warsztata gaz tetrafluoroetylenowy. Gdy oworzył pojemnik z gazem zauważył, że ten zmienił stan skupienia w biały proszek. Sprawdzając jego właściwości naukowiec doszedł do wniosku, że jest idealny do pokrywania naczyń do pieczenia – ponieważ ma bardzo wysoką odporność na ciepło i tworzy gładką powłokę. 

Super Glue 

Podczas II wojny światowej Harry Coover junior pracował nad tworzywem sztucznym do celowników broni palnej. Opracował recepturę opartą na akrylanach, jednak po testach okazało się, że jego wynalazek strasznie się klei i nie nadaje się do materiałów celowniczych. Pomysł porzucił. Dopiero w 1951 roku wrócił do niego sprawdzając akrylany jako powłoki zabezpieczające dla samolotowych kokpitów przed gorącem. Jego kolega Fred Joyner rozlał w ramach eskperymentu mieszankę akrylanów między dwie soczewki by zmierzyć refraktometrem załamywanie się światła. Niestety soczewki się skleiły, co oznaczało kłopot i zniszczenie drogiego urządzenia. Tym razem jednak Coover nie przegapił “podpowiedzi losu” i dostrzegł potencjał w mocno sklejającej substancji.