Odkryto rzadki i nienaruszony szkielet pradawnego psa

Paleontolodzy z San Diego odkryli rzadką skamieniałość pradawnego gatunku psa, który zamieszkiwał ten region nawet 28 mln lat temu.

Kiedy pierwsi ludzie przeprawili się przez Cieśninę Beringa do Ameryki Północnej ok. 14 000 lat temu, nie byli sami. Towarzyszyły im udomowione psy, które wykorzystywano głównie do polowań. 

Ale w lasach i łąkach obu Ameryk istniały drapieżne gatunki psowatych, jeszcze na długo przed przybyciem ludzi. Rzadki i niemal kompletny skamieniały szkielet jednego z dawno wymarłych gatunków został odkryty przez naukowców z Muzeum Historii Naturalnej w San Diego.

Skamieniałość należy do grupy zwierząt zwanej Archeocyon, co w wolnym tłumaczeniu oznacza “starożytnego psa”. Wydobyto ją w 2019 r. z budowy w rejonie Otay Ranch w hrabstwie San Diego. Skamieniałość pochodzi z późnego oligocenu i liczy 24-28 mln lat.

Odkrycie pomoże paleontologom uzupełnić braki w wiedzy na temat przodków psowatych, które żyły dziesiątki milionów lat temu na obszarze obecnego San Diego. 

Amanda Linn z Muzeum Historii Naturalnej w San Diego, która spędziła prawie 120 godzin od grudnia do lutego, częściowo odsłaniając delikatny, a w niektórych miejscach cienki jak papier szkielet ze skały, powiedziała:

To tak, jakbyś znalazł gałąź drzewa, ale potrzebujesz więcej gałęzi, aby dowiedzieć się, jakiego rodzaju jest to drzewo. Jak tylko odsłonisz kości, zaczynają się rozpadać. Użyłem dużo cierpliwości i dużo kleju.

Gdy kości policzkowe i zęby skamieniałości wyłoniły się ze skały, stało się jasne, że był to pradawny gatunek psowatych. W marcu Ashley Poust z Muzeum Historii Naturalnej w San Diego była jednym z trzech międzynarodowych paleontologów, którzy ogłosili odkrycie nowego drapieżnika podobnego do kota szablozębnego – Diegoaelurus – z epoki eocenu. Podczas gdy starożytne koty miały tylko rozrywające ciało zęby, wszystkożerne psowate miały zarówno tnące zęby z przodu, służące do zabijania i zjadania małych ssaków, jak i bardziej płaskie zęby trzonowe w tylnej części pyska, używane do miażdżenia roślin, nasion i jagód. Ta mieszanka zębów i kształt czaszki pozwoliły Deméré zidentyfikować skamieniałość jako Archeocyon.

Nowo odkryta skamieniałość jest całkowicie nienaruszona, z wyjątkiem części ogonowej. Niektóre kości zostały przemieszane, prawdopodobnie z powodu ruchów ziemi po śmierci zwierzęcia, ale czaszka, zęby, kręgosłup i palce są kompletne.

Archeocyon był wielkości dzisiejszego lisa srebrnego, miał długie nogi i małą głowę. Chodził na palcach i miał niewyczuwalne pazury. Jego bardziej lisia budowa ciała różniła się od wymarłych gatunków znanych jako Hesperocyon, które były mniejsze, dłuższe, miały krótsze nogi i przypominały współczesne łasice.