Od razu trzeba zaznaczyć, że to też nie jest urządzenie dla każdego, bo projektanci poszli w zupełnie odwrotną stronę, stawiając na minimalizm i dość dziwną formę. Bardziej kojarzy się ona z muzeum sztuki współczesnej, co nie dla każdego będzie zaletą. Mimo to, warto przyjrzeć się mu bliżej, bo takiego powiewu świeżości w tym segmencie od dawna nie było.
Metalowa rura i… to w zasadzie wszystko
Pomysł stojący za tą formą jest banalnie prosty. Klasyczna metalowa rura nie daje zbytnio przestrzeni na umieszczenie tarczy zegara – chyba że zdecydujemy się ją dosłownie obrać lub od razu nasuwać skojarzenia ze znakiem drogowym (ja wciąż takie mam). Konstrukcja rozpoczyna się od precyzyjnych cięć w górnej części rury. Wycięty płat metalu zostaje odgięty w przód i rozpłaszczony tak, by stworzyć idealnie kwadratową tarczę, podczas gdy pozostały, zaokrąglony profil biegnie dalej z tyłu, ułatwiając śledzenie tego, jak z jednej bryły powstała druga.
Dzięki temu zabiegowi zegar nie potrzebuje osobnej części, dołączonej by robiła za tarczę. Otrzymujemy smukłą rurę przechodzącą płynnie w kwadratowy front, nad którym wystaje krótki, otwarty kawałek oryginalnej części. Na tarczy próżno szukać cyfr, podziałek czy jakichkolwiek indeksów godzinowych – za wskazywanie czasu odpowiadają wyłącznie dwie wskazówki. Dla osób ceniących precyzję co do sekundy może to być lekkie utrudnienie, ale w zamian dostajemy skrajny minimalizm.
To, co chroni ten projekt przed staniem się anonimowym kawałkiem stali, to odważne podejście do koloru. Ciekawy zabieg, bo o ile forma jest minimalistyczna, wybór kolorów już zdecydowanie nie. Flagowy, jaskrawopomarańczowy wariant zestawiono z bladoniebieskimi wskazówkami, dzięki czemu wzrok natychmiast wie, na którym punkcie ma wylądować. Projektanci przygotowali też stonowane wersje w głębokim błękicie i burgundzie. W spokojnym, stonowanym wnętrzu taka wysoka, wyrazista linia pomarańczu może z powodzeniem zastąpić dekoracyjną lampę podłogową czy wolnostojącą rzeźbę.
Z tyłu w zasadzie nie dzieje się nic ciekawego. Sam mechanizm kwarcowy napędzający wskazówki został zamontowany bezpośrednio na odwrocie kwadratowej tarczy i pozostawiony całkowicie na widoku. Zamiast chować go w obudowanej, pogrubiającej puszce, projektant zachował maksymalnie cienki profil frontu. Nadaje to jednak obiektowi wyraźny przód i tył, co warto brać pod uwagę, planując jego postawienie na środku pokoju zamiast bliżej ściany.
Oczywiście, to nie jest design dla każdego i sporo osób z miejsca skreśli go przez skojarzenia ze znakiem drogowym albo słupkiem, który czasem stawia się w przestrzeni publicznej, by odgrodzić niektóre przestrzenie. Cóż, jak zwykle takie projekty nie są dla każdego. Jeśli jednak do kogoś on przemawia, można go całkiem nieźle wkomponować we wnętrze, nawet jeśli dominują w nim stonowane kolory.
Ustawiony obok kanapy czy w rogu salonu stanowi od razu akcent kolorystyczny, który przykuwa spojrzenie już od momentu, w którym wejdzie się do salonu. W kuchni też może się dobrze sprawdzić, podobnie jak na korytarzu. Jego największą zaletą jest na pewno mobilność, bo niczego nie trzeba tu wiercić, wystarczy złapać i przenieść, a jeśli koncepcja się zmieni, zrobić to ponownie.
Niezależnie od osobistych preferencji, PEEL CLOCK udowadnia, że wciąż można stworzyć oryginalny przedmiot codziennego użytku bez wprowadzania miliona ekranów czy aplikacji mobilnych. Postawienie na maksymalną prostotę działa tu idealnie, nie umniejszając przy tym funkcjonalności samego urządzenia. Co prawda zegar nie jest super dokładny, bo brak mu wskazówki sekundnika (do tego potrzebna byłaby też podziałka), ale do zwykłego sprawdzania godziny wciąż się sprawdzi.