Skala zagrożeń jest dziś wyjątkowo wysoka. Według danych przywoływanych w raporcie Netscout (Arbor Networks) za luty 2026. Polska znajduje się na czwartym miejscu na świecie pod względem liczby cyberataków, co pokazuje, jak intensywnie infrastruktura cyfrowa instytucji i firm w naszym kraju jest testowana przez cyberprzestępców. Oznacza to, że instytucje publiczne muszą zakładać, że prędzej czy później staną się celem ataku – pytanie nie brzmi już czy, ale kiedy.
Jednym z najgłośniejszych przykładów ostatnich miesięcy był cyberatak na Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Zespolony w Szczecinie w marcu 2026 roku. W wyniku incydentu część systemów informatycznych została zablokowana, a szpital zmuszony był przejść na procedury awaryjne. Personel medyczny pracował w trybie papierowym, a placówka apelowała do pacjentów o korzystanie z pomocy innych szpitali, jeśli sytuacja nie była pilna.
Ten przypadek pokazał, jak poważne konsekwencje mogą mieć cyberataki w sektorze publicznym. W przypadku placówek medycznych stawką nie jest wyłącznie dostęp do danych, lecz także ciągłość działania systemów wspierających diagnostykę, dokumentację medyczną czy logistykę szpitala.
Podobne incydenty miały miejsce także wcześniej. Cyberatak dotknął m.in. Instytut Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi, gdzie konieczne było czasowe wyłączenie części systemów informatycznych oraz szpital MSWiA w Krakowie, w którym atak ransomware sparaliżował dostęp do danych medycznych i systemów administracyjnych.
Dla cyberprzestępców instytucje publiczne są atrakcyjnym celem z kilku powodów. Przede wszystkim przetwarzają ogromne zbiory wrażliwych informacji – od danych medycznych po dane obywateli. Dodatkowo wiele systemów IT w sektorze publicznym powstawało w czasie, gdy cyberzagrożenia miały znacznie mniejszą skalę niż dziś.
Dlatego współczesne podejście do cyberbezpieczeństwa musi obejmować całą infrastrukturę cyfrową instytucji. Kluczową rolę odgrywają tu technologie pozwalające zarówno zapobiegać atakom, jak i minimalizować skutki ewentualnego incydentu.
„Cyberbezpieczeństwo w sektorze publicznym musi być projektowane systemowo. Ochrona pojedynczych elementów infrastruktury nie wystarczy, jeśli cała architektura technologiczna nie jest przygotowana na współczesne zagrożenia” – mówi Agnieszka Ciemniejewska, B2P Director w INEA.
Jednym z podstawowych elementów jest bezpieczna infrastruktura sieciowa oparta na światłowodzie, która zapewnia stabilną transmisję danych oraz umożliwia stosowanie zaawansowanych mechanizmów ochrony. W nowoczesnych sieciach wykorzystywane są m.in. rozwiązania segmentacji sieci, które pozwalają oddzielić kluczowe systemy instytucji od pozostałych zasobów cyfrowych. Dzięki temu ewentualny incydent w jednej części infrastruktury nie powoduje paraliżu całego systemu.
Coraz większą rolę odgrywają także systemy monitoringu ruchu sieciowego oraz SOC (Security Operations Center), czyli zespół specjalistów, którzy w trybie ciągłym monitorują bezpieczeństwo w oparciu o rozwiązania i systemy Cybersecurity, które pozwalają w czasie rzeczywistym wykrywać anomalie w działaniu infrastruktury. W praktyce oznacza to możliwość szybkiej identyfikacji prób włamania lub nietypowej aktywności w sieci instytucji oraz podjęcie niezwłocznej reakcji.
Równie ważne są systemy backupu i odzyskiwania danych, które pozwalają na szybkie przywrócenie działania organizacji po cyberataku. W przypadku ataków ransomware kopie zapasowe przechowywane w odseparowanych środowiskach mogą decydować o tym, czy instytucja będzie w stanie wznowić pracę w ciągu kilku godzin, czy dopiero po wielu dniach.
„W przypadku instytucji publicznych szczególnie ważne jest projektowanie infrastruktury w sposób zapewniający redundancję i możliwość szybkiego odtworzenia systemów. To właśnie te elementy decydują o ciągłości działania organizacji w sytuacji kryzysowej” – podkreśla Agnieszka Ciemniejewska.
Coraz częściej elementem strategii bezpieczeństwa staje się także wykorzystanie nowoczesnych centrów danych oraz środowisk chmurowych, które oferują zaawansowane mechanizmy ochrony, wielopoziomowe zabezpieczenia fizyczne i cyfrowe oraz systemy automatycznego wykrywania zagrożeń.
W projektach realizowanych dla instytucji publicznych INEA stosuje podejście holistyczne, obejmujące cały proces transformacji cyfrowej organizacji. Współpraca rozpoczyna się od audytu infrastruktury technologicznej oraz analizy poziomu bezpieczeństwa systemów IT.
„Każda instytucja ma inną architekturę systemów i inne potrzeby. Dlatego zaczynamy od dokładnej diagnozy – analizujemy sieć, sposób zarządzania danymi, poziom zabezpieczeń oraz potencjalne punkty podatne na ataki” – wyjaśnia Agnieszka Ciemniejewska.
Na tej podstawie projektowana jest architektura technologiczna, która może obejmować modernizację sieci transmisji danych, wdrożenie systemów monitoringu bezpieczeństwa, budowę infrastruktury backupowej oraz integrację systemów w bezpiecznym środowisku teleinformatycznym.
Kluczowym elementem jest także stały monitoring infrastruktury oraz rozwój systemów bezpieczeństwa wraz ze zmieniającymi się zagrożeniami.
„Cyberbezpieczeństwo nie jest projektem jednorazowym. To proces ciągłego doskonalenia infrastruktury i procedur. Instytucje publiczne potrzebują partnerów technologicznych, którzy będą wspierać je w tym procesie w sposób długofalowy” – mówi Agnieszka Ciemniejewska.
Rosnąca liczba cyberataków pokazuje, że bezpieczeństwo cyfrowe instytucji publicznych staje się jednym z najważniejszych elementów funkcjonowania nowoczesnego państwa. W świecie, w którym coraz więcej usług publicznych działa w środowisku cyfrowym, ochrona danych obywateli i stabilność systemów informatycznych stają się fundamentem zaufania do instytucji.