• OFIARA ZBRODNI: syn Filipa II Macedońskiego i królowej Olimpias, władca imperium sięgającego od Bałkanów po Himalaje i od Egiptu po Morze Kaspijskie. Do ukończenia 33 lat brakowało mu miesiąca.
  • CZAS ZBRODNI: do zatrucia doszło przypuszczalnie podczas uczty 30 maja lub 1 czerwca 323 r. p.n.e. Król zmarł 10 lub 11 czerwca 323 r. p.n.e.
  • MIEJSCE ZBRODNI: Babilon, stolica podbitego przez Macedończyków perskiego imperium.
  • RELACJE NAOCZNYCH ŚWIADKÓW: zapiski pięciu gości – Ptolemeusza (wodza i bliskiego przyjaciela Aleksandra), dowódcy floty Nearchosa, sekretarza króla Eumenesa, szambelana królewskiego Charesa oraz wojskowego inżyniera i architekta Aristobulosa. Żaden z tekstów nie przetrwał do dzisiaj.
  • RELACJE PÓŹNIEJSZYCH AUTORÓW: okoliczności śmierci Aleksandra opisali m.in. Diodor Sycylijski (ok. poł. I w. p.n.e.), Plutarch (ok. 100 r. n.e.), Arrian (1. poł. II w n.e.), Justyn (ok. 2. poł. II w. n.e.). Za najbardziej wiarygodną uważa się dziś relację Arriana, który korzystał z pamiętników Ptolemeusza, Nearchosa i Aristobulosa.
  • OBJAWY: po wypiciu kielicha wina król poczuł ból, „jakby przeszyła go włócznia”; w kolejnych dniach ból brzucha narastał i pojawiła się gorączka; doszło do krańcowego osłabienia organizmu oraz częściowej utraty mowy (prawdopodobnie z osłabienia).
  • DOWODY RZECZOWE: brak. Nie wiadomo, gdzie znajduje się zabalsamowane ciało Aleksandra.
  • PRAWDOPODOBNE NARZĘDZIE ZBRODNI: silnie trująca roślina Veratrum album (ciemiężyca biała)

Do dziś trwa spór, co było przyczyną śmierci Aleksandra. Wielu historyków uważa, że wódz zmarł śmiercią naturalną: jego organizm, osłabiony trudami wieloletnich wypraw wojennych i licznymi odniesionymi ranami, mógł przegrać walkę z malarią. Możliwe również, że śmierć Aleksandra była wynikiem zapalenia trzustki lub marskości wątroby wywołanych wieloletnim nadużywaniem alkoholu (Macedończycy uchodzili wśród Greków za pijaków). Niektórzy badacze, np. John Marr, epidemiolog z Wirginii, i Charles Calisher z Colorado State University przypuszczają, że Aleksander zmarł na zapalenie mózgu wywołane wirusem z rejonu zachodniego Nilu. Z kolei David Oldach z akademii medycznej w Baltimore przypuszcza, że Aleksandra zabił dur brzuszny - wspomniane w starożytnych przekazach potworne bóle brzucha mogły być spowodowane perforacją przewodu pokarmowego, która czasem występuje przy tej chorobie.

Inni historycy twierdzą, że Aleksander został otruty. Motywów nie brakowało: w ostatnich latach panowania władcę krytykowano za odstępstwo od macedońskich obyczajów i przejęcie perskich „zniewieściałych” mód oraz protegowanie cudzoziemców. Wielu spośród towarzyszy Aleksandra obawiało się, że król traci kontrolę nad imperium. Jako podejrzaną typowano m.in. żonę Aleksandra Roksanę. Kobieta, chcąc zemścić się na mężu, darzącym uczuciem swego najbliższego przyjaciela Hefajstiona, miała podać mu strychninę uzyskaną z rośliny Strych nos nux vomica. Ziele to było nieznane wówczas w Europie, lecz stosowano je na Bliskim Wschodzie, skąd wywodziła się Roksana. Tyle że strychnina zabiłaby króla od razu, nie zaś po kilkunastu dniach.