Podczas badania narkotyku okazało się, że okres jego połowicznego rozpadu (wtedy można go wykryć we krwi przyjmującego) trwa mniej więcej od 30 do 60 minut. Tylko dlaczego efekty halucynogenne potrafią występować znacznie dłużej, nawet jeśli nie da się ich wykryć. 

Żeby to poznać naukowcy wykonali specjalne zdjęcia za pomocą krystalografii by sprawdzić w jaki sposób cząsteczki LSD łączą się z ludzkimi receptorami serotoniny. To właśnie te połączenia prowadzą do halucynacji. Okazało się, że podczas reakcji cząsteczki narkotyku wtłaczają się w wolną przestrzeń wewnątrz receptora i robią to na tyle mocno, że nie mogą potem z takiej “kieszonki” wyjść. Następnie białkowa struktura receptora owija je i zatrzymuje jeszcze silniej. Można to porównać do zabliźniającej się rany, albo bardzo mocnego przytulania. 

Właśnie ten mechanizm, według Bryana Rotha z Uniwersytetu Północnej Karoliny w Chapel Hill i współautora badań, decyduje o tak długiej skuteczności LSD. Dodaje, że najprawdopodobniej jest on charakterystyczny tylko dla tej substancji, ponieważ psylocybina (spotykana na przykład w halucynogennych grzybach) czy DMT (dimetylotryptamina) mają znacznie krótszy czas działania. Wyniki badań mają zostać użyte do prac nad nowymi skuteczniejszymi lekami psychiatrycznymi. Substancje czynne o równie silnym działaniu mogą pomagać w leczeniu na przykład schizofrenii oraz depresji. Już teraz ich technologia opiera się właśnie na interakcjach z receptorami serotoniny. 

Przed naukowcami pozostaje jednak duże wyzwanie: wyeliminowanie efektów ubocznych w postaci halucynacji. Z drugiej strony Roth przekonuje, że podpatrzona u LSD metoda złączenia z receptorami może otworzyć drogę do tak zwanego mikrodawkowania – czyli sposobu podawania leku, gdzie nawet najmniejsza i tym samym jak najmniej obciążająca organizm dawka leku stanie się skuteczna. Na pierwszy ogień ma iść leczenie schizofrenii, a pierwsze testy nowej metody mogą rozpocząć się już za dwa lata. 

Poznanie tego mechanizmu może posłużyć do wyjaśnienia fenomenu "flashbacków". To sytuacja gdy osoba czuje się jakby była pod wpływem narkotyku, mimo tego, że od ostatniego przyjęcia minęły tygodnie, a nawet miesiące. Przez wiele lat brak odpowiedzi na pytanie o ten fenomen doprowadził do powstania legend miejskich, jakoby narkotyk miał się odkładać w tłuszczu lub innych tkankach człowieka i stamtąd o sobie przypominać. 

Źródło: Pop Sci