Naukowcy z Animal-Computer Interaction Laboratory (ACI Lab) działającego przy The Open University opracowali urządzenie nazwane Dogosophy Button. To specjalny przełącznik zaprojektowany zgodnie z filozofią tzw. dog-centered design, czyli projektowania skoncentrowanego na psach. Już samo to podejście wydaje mi się niesamowicie ważne.
Technologia zwykle zmusza zwierzęta do adaptacji. Tutaj zrobiono odwrotnie
Najważniejsze jest to, że twórcy nie próbowali „dopasować psa do technologii”. Nie kazali zwierzętom korzystać z miniaturowych przycisków, ekranów czy skomplikowanych komend. Zamiast tego zaczęli od pytania: jak pies naturalnie wchodzi w interakcję ze światem? Efekt jest bardzo prosty, ale właśnie przez to genialny.
Dogosophy Button to duży, wyraźny przycisk, który pies może aktywować nosem albo łapą. Po krótkim szkoleniu zwierzę jest w stanie włączać światło, wentylator, czajnik elektryczny czy inne urządzenia podpięte do specjalnego odbiornika. Dla osoby mającej trudności z poruszaniem się albo sięganiem do tradycyjnych przełączników to ogromna różnica w codziennym funkcjonowaniu. Technologia tutaj nie próbuje zastąpić psa (nie żeby była w stanie). Ona wzmacnia jego możliwości.
To urządzenie wygląda trochę jak coś z minimalistycznego smart home, ale każdy detal ma bardzo konkretny sens. Przycisk jest duży, jasnoniebieski i kontrastuje z białą obudową, dzięki czemu pies łatwo może go zauważyć. Powierzchnia ma odpowiednią teksturę, żeby nie ślizgała się pod łapą ani nosem, a jednocześnie była łatwa do czyszczenia.
Co ważne, mechanizm reaguje zarówno na delikatne trącenie pyskiem, jak i nacisk łapy. Pies może więc korzystać z tego w sposób najbardziej naturalny dla siebie. Po aktywacji pojawia się subtelne podświetlenie, które daje zwierzęciu jasny sygnał: „zadanie wykonane”. To niby małe rzeczy, ale właśnie na tym polega dobre projektowanie dostępności. Nie chodzi o futurystyczne bajery, tylko o zrozumienie realnych potrzeb użytkownika — nawet jeśli użytkownik ma cztery łapy i merdający ogon.
Najbardziej lubię to, że ten projekt jest „ludzki”
W świecie, gdzie technologia często próbuje być coraz bardziej spektakularna, Dogosophy Button wygrywa czymś zupełnie innym — empatią. Zamiast tworzyć kolejny ultradrogi system inteligentnego domu pełen kamer i sensorów, naukowcy wykorzystali naturalną relację między człowiekiem a psem asystującym. Możliwe, że właśnie dlatego ten projekt przykuł moją uwagę. Bo pies asystujący już teraz jest ogromnym wsparciem emocjonalnym i praktycznym dla swojego opiekuna. Ten przycisk po prostu daje mu kolejne narzędzie pomagania.
Przy okazji pokazuje on coś jeszcze — że projektowanie inkluzywne nie musi oznaczać wielkich, futurystycznych rewolucji. Czasem wystarczy duży niebieski przycisk i ktoś, kto w końcu pomyślał o świecie z perspektywy psa, ułatwiając mu codzienne zadania. Oczywiście, dla właścicieli to również może być ogromna ulga. Ich czworonóg będzie mógł pomagać im w znacznie większej liczbie codziennych czynności, co naprawdę jest na wagę złota.
Źródło: Dogosophy Button