Przez wiele dziesięcioleci nikomu nie udało się tego dowieść – głównie z powodu dość niedoskonałych metod monitorowania zjawisk atmosferycznych. Dopiero niedawno – dzięki danym zebranym przez satelity meteorologiczne – prof. Lovejoy mógł wykazać, że opady deszczu faktycznie zachowują się tak, jak to przewidywał Richardson. A to oznacza, że będzie można znacznie prościej uzyskać precyzyjną prognozę pogody – zadanie, z którym dziś często nie radzą sobie nawet najpotężniejsze superkomputery na Ziemi.

Inni uczeni sięgają jeszcze dalej. Grupa badaczy, której przewodzi prof. Luciano Pietronero z Universita di Roma, uważa, że cały wszechświat ma budowę fraktalną. Z kolei dr Tim Palmer, fizyk z brytyjskiego European Centre for Medium-Range Weather Forecasting, uważa, że w podobny sposób można wytłumaczyć dziwaczne prawa fizyki kwantowej, rządzące zachowaniem cząstek elementarnych i atomów. Być może z tych koncepcji wyłoni się kiedyś tak bardzo oczekiwana przez naukowców Teoria Wszystkiego, jednocząca dotychczasowe próby opisania rzeczywistości.

Odwieczny urok

Fraktale mają jeszcze jedną intrygującą właściwość – są po prostu ładne. Podobają nam się zarówno w postaci generowanych przez komputer wzorków, jak i naturalnych tworów czy zjawisk. Ba, nawet utwory muzyczne, które mają strukturę fraktalną, są milsze dla naszego ucha. Część uczonych – np. Kenneth i Andrew Hsu ze Szwajcarii – utrzymuje, że to właśnie decyduje o atrakcyjności muzyki klasycznej, w tym dzieł Bacha, Mozarta czy Beethovena. Na pewno zaś można wykorzystać fraktale do komponowania nowych utworów – sporo przykładów takiej twórczości odnajdujemy w internecie.

Dlaczego to, co fraktalne, tak nam się podoba? Powód wydaje się prosty – wyewoluowaliśmy w złożonym środowisku, obfitującym w naturalne fraktale widoczne w kształtach roślin, zwierząt czy nawet tworów geologicznych. Takie widoki są dla nas znajome i budzą poczucie bezpieczeństwa o wiele lepiej niż toporna geometria wielu wytworów naszej cywilizacji. A może nawet aktywność naszego mózgu można opisać, wykorzystując fraktale? Czas pokaże, a na razie możemy nimi po prostu cieszyć oczy.

Fraktale przestrzenne
Struktury prezentowane przez nas w tym artykule są dziełem Davida White’a z Wielkiej Brytanii. Udało mu się uzyskać trójwymiarowy odpowiednik słynnego zbioru Mandelbrota (zwanego też żukiem Mandelbrota z racji charakterystycznego kształtu). Dlatego ochrzczono go mianem „Mandelbulb”. Więcej: www.skytopia.com