Jak wyglądał ichtiozaur?

Ichtiozaury były czworonożnymi gadami morskimi, żyjącymi w okresie od 245 do 90 milionów lat temu na terenach dzisiejszej Ameryki Północnej, Europy oraz Azji. Pierwsze osobniki pojawiły się we wczesnym triasie, a ostatnie w późnej kredzie. Okres ich największego rozwoju i różnorodności przypada na jurę. Wymarły około 27 milionów lat przed okresem wielkiego wymierania kredowego w wyniku gwałtownych zmian w morskich ekosystemach. 

Określenie "ichtiozaur" możemy definiować jako "rybojaszczur", co znajduje odzwierciedlenie w wyglądzie tych gadów. Ichtiozaur, żyjący w czasie dinozaurów, posiadał relatywnie krótkie ciało, wrzecionowate, bocznie spłaszczone, zakończone świetnie rozwiniętą płetwą ogonową, kształtem przypominającą księżyc, co jest cechą charakterystyczną dla rekinów. Dzięki takiej płetwie ichtiozaury mogły poruszać się ze znaczną prędkością, dochodzącą nawet do 70 kilometrów na godzinę. Posiadały także płetwę grzbietową, krótkie kończyny i długie palce. Niektóre osobniki cechowały się hiperdaktylią, czyli zwiększoną ilością palców, inne zaś hipodaktylią, czyli ich ilością zredukowaną poniżej pięciu.

Oczy ichtiozaura to jego najbardziej charakterystyczna, najczęściej i najchętniej badana przez naukowców część ciała. Osiągały wielkość średniej piłki, zajmując niemal całą powierzchnię mózgoczaszki. Ichtiozaury miały największe oczy wśród wszystkich dotychczas znanych kręgowców. Umożliwiały im one doskonałą widoczność podczas poruszania się w ciemnych głębinach, a także dawały przewagę podczas nocnych polowań. 

Ichtiozaury, ze względu na egzystowanie pod wysokim ciśnieniem wody, nie posiadały błony bębenkowej. Podobnie jak wieloryby odbierały fale dźwiękowe za pomocą elementów kostnych. 

Budowa ciała, a także wzorce zachowania były podobne do delfina. Ichtiozaury nie cechowały się inteligencją. Posiadały dobrze rozwinięty obszar kresomózgowia, spore płaty umożliwiające przetwarzanie bodźców wizualnych, małe płaty odpowiedzialne za zmysł powonienia i niewielki móżdżek. Żyły w grupach. Badane szkielety wskazały na występowanie u tych gadów dymorfizmu płciowego - szczątki sugerują podział na dwa morfotypy, dzieląc osobniki na samce i samice. Ichtiozaury były żyworodne, co sprawiało, że nie musiały wychodzić na ląd, żeby złożyć jaja, jak robią to na przykład współczesne żółwie morskie. 

Przeciętny ichtiozaur mierzył od 2 do 4 metrów długości i ważył od 165 do 950 kilogramów.  Zdarzały się osobniki dużo większe i znacznie mniejsze.  Ich naturalnymi wrogami były rekiny i inne ichtiozaury.