Koniec 41 roku p.n.e., Efez. Rzymscy żołnierze powoli zbliżają się do słynnej świątyni Artemidy, jednego z cudów świata. Mają znaleźć i zabić jedną z kobiet, które tam przebywają. To kontrowersyjne zadanie – każdy, kto szuka ochrony u ołtarza bóstwa, podlega świętemu prawu azylu. Ale potężnemu Markowi Antoniuszowi się nie odmawia, nawet kosztem gniewu bogów. Mężczyźni odnajdują kobietę o egzotycznej urodzie, a następnie wywlekają na zewnątrz. Na schodach przeszywają ją mieczami. Na koniec odcinają jej głowę. Królowa Egiptu może być tylko jedna!

RODZINNE GNIAZDO ŻMIJ

A to „stanowisko” było już zajęte. Objęła je Kleopatra i nie miała najmniejszej ochoty komukolwiek ustępować. Zwłaszcza swej młodszej siostrze. Kleopatra VII i Arsinoe IV należały do macedońskiej dynastii Ptolemeuszów, czyli Lagidów, która władała krajem piramid przez ponad trzy stulecia (323–30 p.n.e.). Jej założycielem był Ptolemeusz I, syn Lagosa, jeden z wodzów Aleksandra Wielkiego. Ród Lagidów przypominał gniazdo żmij.

W rodzinie kwitło oficjalne kazirodztwo i wielożeństwo. Władcy z Aleksandrii spory o tron rozstrzygali za pomocą sztyletu i trucizny. Ptolemeusz IV zgładził matkę, wuja i brata. Ptolemeusz VIII posłał żonie poćwiartowane zwłoki ich wspólnego syna. Kobiety w niczym nie ustępowały mężczyznom w okrucieństwie.

W I wieku p.n.e. przed rodem piętrzyły się problemy. Prawie cały świat śródziemnomorski znalazł się w chciwych szponach Rzymu. Nadtybrzańska republika nie podbiła Egiptu tylko dlatego, że senatorowie nie mogli się zgodzić, kto z nich ma tego dokonać. Ptolemeusze postanowili wysługiwać się Rzymianom, co nie spodobało się ich poddanym, którzy co jakiś czas wszczynali krwawe zamieszki.  

NADCHODZĄ RZYMIANIE

W 58 roku p.n.e. Rzymianie przeszli do działania i zagarnęli Cypr należący do państwa Lagidów. Panujący w Egipcie Ptolemeusz XII Auletes (czyli Fletnista, a raczej Oboista) nie uczynił nic, aby przyjść z pomocą bratu, który tam rządził. Rozwścieczeni aleksandryjczycy wygnali go z kraju. Władzę w Egipcie przejęła jego najstarsza córka Berenika IV. Król miał jeszcze inne dzieci: Kleopatrę VII, Arsinoe IV oraz dwóch chłopców Ptolemeuszów (XIII i XIV). Auletes podążył do Efezu, a potem do Rzymu. Obiecał najbardziej wówczas wpływowym – Cezarowi oraz Pompejuszowi Wielkiemu gigantyczną łapówkę wysokości 6 tysięcy talentów, jeśli pomogą mu odzyskać Egipt.

W 55 roku p.n.e. rzymski namiestnik Syrii Aulus Gabiniusz na polecenie Pompejusza wy-ruszył na czele dwóch legionów przeciwko Berenice. Armia młodej królowej poniosła klęskę. Auletes bez skrupułów oddał najstarszą córkę w ręce kata. Kleopatra, która miała wtedy jakieś 14 lat, zapewne cieszyła się ze śmierci siostry, rywalki do tronu. Po sukcesyjnej drabince wspięła się również około 10-letnia Arsinoe.

Auletes zmarł w 51 roku p.n.e. W testamencie przekazał panowanie Kleopatrze VII oraz jej młodszemu bratu, a także oficjalnemu małżonkowi Ptolemeuszowi XIII, który miał wtedy 10 lat. Doradcy chłopca: eunuch Pothejnos, nauczyciel Theodetes oraz wódz armii królewskiej Achillas obawiali się ambitnej królowej. Zapewne na początku 48 roku p.n.e. pozbawili więc Kleopatrę władzy.

Królowa podążyła na południe, do Tebaidy, potem do Syrii. Grecki historyk i geograf Strabon z Amasei (ok. 63 p.n.e.–24 n.e.) podaje, że Arsinoe uciekła razem z nią. Czy relacje między siostrami (zapewne przyrodnimi) były wtedy dobre? Według mało wiarygodnego i pozbawionego datacji źródła „Gynaecia Cleopatrae” – były wręcz doskonałe. W wojennej zawierusze znalazły bowiem czas na dyskusje o... środkach antykoncepcyjnych. Kleopatra polecała czopek dopochwowy, „którego zawsze używałam, a moja siostra Arsinoe wypróbowała”.  W rzeczywistości Kleopatra zajęła się zbieraniem armii. Zrekrutowała najemnych Arabów i Nabatejczyków, zbójów i ludzi wyjętych spod prawa i wyruszyła przeciwko bratu. Ptolemeusz XIII wraz z doradcami obsadził wojskiem potężną twierdzę nadmorską Peluzjum. Zapowiadała się walna batalia.