Czego dotyczyła konferencja w Locarno?

Po zakończeniu I wojny światowej Europa stanęła przed nowymi wyzwaniami. Międzynarodowa konferencja w Locarno została zwołana z inicjatywy Niemiec w październiku 1925 roku, aby m.in. uzgodnić wspólną politykę kontynentu

Konferencja odbyła się w Locarno - niewielkiej, malowniczej miejscowości szwajcarskiej. Spotkanie między przywódcami różnych państw rozpoczęło się 5 października 1925 r., a jego podsumowaniem było parafowanie kilku traktatów 16 października. Traktaty lokareńskie zostały niebawem ratyfikowane i stały się podstawą międzynarodowej polityki. Były one traktowane jako nowe otwarcie dla takich państw jak Niemcy, które po I wojnie światowej chciały odzyskać mocarstwową pozycję w Europie.

Układ w Locarno był zasadniczo ukierunkowany na wzmocnienie najważniejszych państw kontynentu. Panowało wówczas przekonanie, że o dalszych losach Europy - wciąż jeszcze odbudowującej się po zniszczeniach dokonanych w czasach I wojny światowej - powinny decydować największe mocarstwa. Państwa o mniejszym potencjale politycznym, jak np. Polska, zostały właściwie zepchnięte na boczny tor. 

 

Konferencja w Locarno: uczestnicy

Udział w konferencji w Locarno wzięli ministrowie spraw zagranicznych różnych państw lub ich przedstawiciele. Kluczową rolę podczas obrad odgrywali Gustav Stresemann i Hans Luther. Obaj byli niemieckimi politykami - Stresemann pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Republiki Weimarskiej (jest to potoczne określenie państwa niemieckiego w latach 1919-1933, czyli do objęcia władzy przez Hitlera), z kolei Luther był kanclerzem Rzeszy, przedstawicielem Niemieckiej Partii Ludowej.

Konferencja w Locarno była też okazją do prezentacji stanowisk ministerstw spraw zagranicznych Francji i Wielkiej Brytanii, a więc dwóch kluczowych państw ówczesnej Europy.  Francuzów reprezentował socjalistyczny polityk Aristide Briand, od lat znany już w swoim kraju. Brytyjczyków reprezentował natomiast przedstawiciel Partii Konserwatywnej Austen Chamberlain, doświadczony polityk, laureat Pokojowej Nagrody Nobla, którą zresztą otrzymał właśnie w 1925 roku dzięki swoim działaniom w Locarno.

W spotkaniu w Locarno wzięli udział także politycy z innych krajów. Włochy reprezentował Benito Mussolini, przywódca ruchu faszystowskiego i wówczas już kluczowa postać Królestwa Włoch. W Locrano pojawił się również Emile Vandervelde, socjalistyczny polityk z Belgii.