Na nazwisko Owensa łatwo zareagować przyzwyczajeniem do odważnej mody. W tym przypadku osobliwa podeszwa wyprzedza jednak współpracę z projektantem. Zanim trafiła do wysokiego buta i kolekcji Originals, adidas opracował ją z myślą o bieganiu. Obecny powrót pozwala prześledzić, jak sportowy eksperyment po latach zmienił zastosowanie.
Łopatki miały pomagać biegaczom
Springblade pojawił się w adidasie w 2013 roku. Zamiast typowej warstwy pianki pod stopą zastosowano szesnaście osobnych, sprężystych elementów z polimeru. Ich kształt, pochylenie i możliwość uginania były częścią pomysłu na amortyzację. Konstrukcja miała odkształcać się pod naciskiem, a następnie oddawać zgromadzoną energię podczas kolejnego etapu kroku.

Polimerowe elementy uginają się pod naciskiem i wracają do wcześniejszego kształtu. Część energii ruchu zostaje chwilowo zmagazynowana w ich odkształceniu. Taką sprężystość wykorzystują także inne układy amortyzujące, ale Springblade pozwala oglądać każdą z pracujących części osobno. Między łopatkami pozostawiono wolną przestrzeń, więc z boku łatwo prześledzić budowę całego spodu.
Od spodu łopatki mają gumowe powierzchnie stykające się z podłożem. Ich zadaniem jest zapewnienie przyczepności i ograniczenie zużycia, podczas gdy elastyczny element powyżej odpowiada za ugięcie. Już samo zdjęcie z boku tłumaczy więc, dlaczego ta podeszwa różni się od większości sneakersów. Nie daje jeszcze odpowiedzi, czy będziemy chcieli przejść w niej kilka kilometrów.
W tym samym 2013 roku adidas wprowadził Boost, a dwa lata później pojawił się Ultraboost. W tamtym rozwiązaniu amortyzację tworzą spienione cząstki materiału zamknięte w znacznie bardziej zwartej podeszwie. Dwa pomysły na sprężystość mogły więc wyglądać całkiem inaczej. Dziś, gdy oglądam Springblade, widać szczególnie dobrze, jak wiele zmienia decyzja o pokazaniu mechaniki pod stopą zamiast ukrycia jej w jednolitej warstwie.
Trzynaście lat temu taki wygląd łatwiej było przedstawić jako obietnicę szybszego biegania. Dziś oglądam go z większą sympatią właśnie dlatego, że widać w nim odwagę dawnego eksperymentu. Branża sportowa potrafi zapomnieć o pomyśle, zanim zdążymy sprawdzić, jak się zestarzeje. Moda chętnie przychodzi po niego później.

Owens już raz znalazł dla nich inne zastosowanie
Owens wykorzystał Springblade we współpracy z adidasem już w 2015 roku. Połączył charakterystyczny spód z niskim sneakersem i wysokim butem. Obecna kolekcja przywołuje oba fasony po jedenastu latach. Zmieniło się ich otoczenie: dawna sportowa technologia wraca do linii Originals jako część znanego projektu modowego, który nadal trudno pomylić z innym obuwiem.
Niski Springblade Runner ma tekstylną cholewkę ze skórzanymi elementami, w tym osłoną palców. W opisie producenta pojawia się poliestrowa siateczka na bazie rPET. Trzy paski wykonano z bawełnianej taśmy, która odcina się od powierzchni buta. Góra pozostaje dość znajoma i właśnie dzięki temu dół wygląda jeszcze osobliwiej.
Runner otrzymał dwie wersje: jasnobrązową oraz czarną z jasnymi akcentami. Paleta jest spokojna, jakby całą dostępną ekstrawagancję wykorzystano już przy podeszwie. To mi akurat odpowiada. Przy tak wyrazistej konstrukcji kolejne kontrastowe kolory utrudniałyby odczytanie kształtu, który sam wystarcza za ozdobę.
Boot idzie znacznie dalej. Wysoka, miękka cholewka zbiera się wokół nogi, a ściągnięcie przy kostce pomaga utrzymać ją na miejscu. Czarny materiał, jasne paski i skórzany przód siedzą nad tym samym rzędem łopatek. Gdyby zasłonić spód, całość kojarzyłaby się z obszernym ochraniaczem. Odsłonięta podeszwa zmienia proporcje całego buta.

Nie traktowałabym tego powrotu jako zapowiedzi nowej rewolucji treningowej. Współczesne modele należą do adidas Originals, a skórzane detale, sposób budowania wysokiej cholewki i sama współpraca z Owensem kierują uwagę ku modzie. Dawna funkcja podeszwy tłumaczy jej wygląd. O przydatności aktualnych wersji do biegania nie przesądza nazwa Runner.
Zachowano najbardziej rozpoznawalną część starego projektu: wystające, osobne elementy pod stopą. Spokojniejsza góra Runnera pozwala dokładnie zobaczyć ich wygięcie i odstępy. W wysokim Boocie uwaga rozkłada się inaczej, bo miękki materiał wokół nogi zajmuje znacznie więcej miejsca. Ta sama podeszwa zmienia odbiór wraz z proporcjami cholewki.
Patrząc dziś na Springblade, widzę w nim pomysł na przyszłość biegania z początku poprzedniej dekady. Przez te lata modne stały się inne podeszwy, ale odsłonięte łopatki zachowały osobliwy wygląd. Pod wysoką cholewką Owensa ich dawna funkcja staje się niemal kostiumowy. Taki powrót archiwalnej konstrukcji daje projektantowi gotowy kształt o bardzo silnych skojarzeniach.

Listopadowy powrót obejmuje oba fasony
Premierę kolekcji zapowiedziano na 17 listopada 2026 roku, z dystrybucją przez adidas CONFIRMED i wybranych sprzedawców. W polskim sklepie adidas Runner jest wystawiony za 1 999 zł. Wysoki Boot ma w amerykańskiej ofercie cenę 850 dolarów, czyli około 3 390 zł. Trzeba więc oddzielić lokalną cenę niskiej wersji od przeliczenia zagranicznej oferty wysokiej.
Z tych dwóch fasonów dłużej oglądałabym Boota. Miękki materiał nad kostką i twardo zarysowane łopatki tworzą wyraźnie różne części sylwetki. Runner pozwala za to łatwiej zobaczyć sam spód. W obu przypadkach spokojna paleta zostawia miejsce dla konstrukcji, którą adidas opracował trzynaście lat temu.
