Wokół tej jednostki powstały dwie odmiany. Na targowych zdjęciach mogą sprawiać wrażenie kosmetycznych wariantów, ale po przyjrzeniu się proporcjom zaczynają pojawiać się pytania o pozycję kierowcy i sposób jazdy. Sam wybór bardziej efektownego koloru nie zamyka tu sprawy.
Znany V2 trafił do nowej roli
Benda wykorzystała chłodzony cieczą silnik o pojemności 691,66 cm³ i kącie rozwarcia cylindrów 65 stopni. Producent podaje 54 kW, czyli około 73,4 KM, przy 9000 obr./min oraz 68 Nm przy 6500 obr./min. Ta sama rodzina jednostek trafia do Rocka 707 i Capry 700. Vinster jest więc nowym zastosowaniem istniejącej podstawy, a nie projektem całkowicie nieznanego napędu.
Sześciobiegowa skrzynia współpracuje z mokrym sprzęgłem wielotarczowym z funkcją ograniczania skutków gwałtownej redukcji. Napęd na tylne koło przenosi łańcuch. Na papierze otrzymujemy zestaw bez szczególnie egzotycznych rozwiązań. O charakterze silnika więcej powiedzą jednak przebieg oddawania momentu, reakcja na gaz i przełożenia niż samo pochodzenie z rodziny cruiserów.
Właśnie dlatego nie zakładałabym z góry spokojnej, niskoobrotowej pracy. Maksymalną moc podano przy 9000 obr./min, co sugeruje konieczność spojrzenia na cały zakres użytecznych obrotów. Dwa silniki w podobnym układzie mogą zachowywać się inaczej w zależności od strojenia. Sam widok cylindrów w literę V nie stanowi jeszcze gotowego opisu doznań z jazdy.
Projektant Bendy, Petr Badura, wskazuje na świadome zestawienie rzeźbionych powierzchni nadwozia z odsłoniętą mechaniką. Tę intencję rzeczywiście da się odczytać ze zdjęć. Zbiornik i siedzenie nie próbują przykryć całego środka motocykla. Pozostawiają przestrzeń wokół silnika, dzięki czemu jego układ porządkuje proporcje i nadaje Vinsterowi rozpoznawalny punkt centralny.
Jednoramienny wahacz zmienia widok z boku
Podwozie wykorzystuje ramę o konstrukcji podwójnej kołyski oraz aluminiowy wahacz jednoramienny. Ten drugi szczególnie mocno wpływa na wygląd tylnej części. Z jednej strony koło pozostaje szerzej odsłonięte, co dodaje projektowi wizualnej lekkości. Nie oznacza to automatycznie niższej masy całego motocykla ani przewagi nad każdym klasycznym wahaczem.
Z przodu pracuje odwrócony widelec o deklarowanym skoku 135 mm. Tylne zawieszenie zapewnia 120 mm skoku koła. W układzie hamulcowym zastosowano tarcze z przodu i z tyłu oraz dwukanałowy ABS. Przedni zacisk jest radialny i czterotłoczkowy, tylny ma dwa tłoczki. Nie ma tu podstaw, by z samej liczby elementów wystawiać ocenę skuteczności hamowania.
Jedna tarcza z przodu może wyglądać skromnie obok niektórych konkurentów, ale sens takiego rozwiązania zależy od masy, średnicy tarczy, doboru zacisku i ogumienia. Rzetelny test powinien uwzględnić dozowanie oraz zachowanie przy powtarzanych hamowaniach. Premierowa specyfikacja pozwala zobaczyć założenia, lecz nie zastąpi takich pomiarów ani oceny na drodze.
Jednoramienny wahacz jest przy tym elementem, na który patrzy się inaczej z każdej strony motocykla. Na zdjęciu odsłoniętej felgi może niemal zniknąć, z przeciwnej pozostaje wyraźną częścią konstrukcji. To pozwala uzyskać asymetrię bez dokładania dekoracji. W neo-retro często szuka się takich rozwiązań, które mają techniczną funkcję i jednocześnie organizują wygląd.
Ważne, że odsłonięty silnik nie eliminuje współczesnych potrzeb chłodzenia i prowadzenia przewodów. Projektant musi pomieścić je tak, by nie rozbiły czytelnej sylwetki. Na premierowych zdjęciach Vinster pokazuje dość uporządkowany środek. O praktycznej jakości tego układu świadczyć będą jednak również dostęp do punktów obsługi i zachowanie przy normalnej eksploatacji, a nie sam czysty boczny profil.
W podstawowym Vinsterze producent deklaruje 195 kg masy gotowej do jazdy. Odmiana X ma ważyć 200 kg. W obu przypadkach zbiornik mieści 15 litrów. Różnica pięciu kilogramów nie opisuje całej zmiany odczuć, ponieważ wersje mają także inną wysokość i geometrię. Rozkład masy oraz pozycja kierowcy mogą być odczuwalne równie mocno jak wynik na wadze.
Litera X podnosi siedzenie i powiększa przednie koło
Zwykły Vinster 700 korzysta z 17-calowych kół. Jego siedzenie znajduje się na wysokości 830 mm. To wartości, które kierują uwagę w stronę drogowego roadstera. Przód ma bardziej zwarty wygląd, a całość zachowuje współczesne proporcje ubrane w elementy kojarzone z klasycznymi motocyklami: okrągłą lampę, wyraźny zbiornik i odsłonięty napęd.
Vinster X 700 otrzymuje przednie koło 19-calowe i siedzenie na wysokości 865 mm. Różnica 35 mm potrafi być istotna podczas podpierania się na postoju. Wrażenie pewności zależy również od szerokości kanapy i długości nóg, więc sama liczba nie rozstrzyga o dostępności. Daje jednak konkretny powód, by przymierzyć obie wersje osobno.
Większe przednie koło oraz bardziej podróżniczy wygląd kierują X w stronę scramblera. Nie czyni to z niego automatycznie pełnoprawnego motocykla wyprawowego na trudny teren. Zawieszenie, prześwit, opony i ochrona wrażliwych elementów nadal ograniczają możliwe zastosowania. Stylistyczne skojarzenie z przygodą bywa znacznie szersze od faktycznego zakresu użytkowania pojazdu.
Różnica wysokości między wersjami może też wpłynąć na sposób korzystania w mieście. Wysoki przód i siedzenie bywają przyjemne podczas jazdy, lecz na pochyłym miejscu parkingowym trzeba sprawnie podeprzeć motocykl. Przy masie około 200 kg pewny kontakt z ziemią jest konkretną korzyścią. Odmiana niższa nie powinna być zatem traktowana jako mniej ambitna, jeśli lepiej pasuje do budowy kierowcy.
Przy obu modelach przewidziano ekran TFT oraz gniazda USB-A i USB-C. To współczesny dodatek do klasycyzującej sylwetki. Dobrze, że producent nie wymaga wyboru między stylistyką a możliwością zasilenia telefonu. O jakości elektroniki zdecydują jednak czytelność, obsługa i odporność na użytkowanie. Sama lista złączy jest dopiero punktem wyjścia.
Wygląd już znamy, rynkowy test dopiero przed marką
Benda nie podała jeszcze pełnych informacji o cenie i terminach dostępności na poszczególnych rynkach. Dane producenta pozostają w części wstępne i zależne od homologacji. Bez cennika trudno ustalić, czy Vinster będzie konkurował przede wszystkim atrakcyjną ofertą, czy spróbuje wejść wyżej dzięki własnemu projektowi. Oba scenariusze wymagają innej skali oczekiwań.
W przypadku mniej oczywistej marki zwróciłabym również uwagę na serwis i części. Wyeksponowany silnik oraz jednoramienny wahacz łatwo ocenić na zdjęciach. Termin dostarczenia elementu po drobnej wywrotce ujawni się dopiero później. To część produktu równie rzeczywista jak kolor zbiornika, choć znacznie rzadziej trafia do premierowych prezentacji.
Vinster daje Bendzie wyraźną sylwetkę poza segmentem cruiserów. Widoczna V-dwójka, odsłonięte tylne koło i dwie wysokości modelu tworzą spójny pomysł. Teraz trzeba przełożyć go na pracę podwozia i obsługę właściciela. Dopiero wtedy będzie można ocenić, czy atrakcyjny widok silnika z boku stał się początkiem udanego motocykla, czy pozostał jego głównym atutem.