Włoski partner ma własne doświadczenie z obuwiem inspirowanym górami. Dzięki temu współpraca daje coś do obejrzenia także osobom, które nie kolekcjonują limitowanych metek. Trzeba tylko uważnie rozdzielić wrażenie terenowej gotowości od tego, co faktycznie zmieniono w konstrukcji.
Wallabee, Desert Boot i Desert Trek po przebudowie
Do włoskiej interpretacji trafiły Wallabee, Desert Boot i Desert Trek. Produkcja odbywa się w fabryce Diemme w regionie Wenecji Euganejskiej. To firma kojarzona z obuwiem inspirowanym górami, więc jej wkład ma dość wyraźny kierunek. Miejskie klasyki otrzymały grubsze, profilowane spody i rozbudowane detale przy cholewce.
Zastosowano rozwiązania podeszwy znane z modeli Roccia Vet i Cornaro. Głębszy bieżnik zmienia proporcje butów i dodaje im masy wizualnej. Do tego dochodzą metalowe oczka typu D, grubsze sznurowadła i paracord. W ten sposób powstaje obuwie, które przywołuje techniczny język trekkingu, mimo że punktem wyjścia pozostają bardzo rozpoznawalne projekty Clarks.
Wallabee otrzymał jasny zamsz w kolorze kości słoniowej. Desert Boot jest brązowy i również zamszowy, natomiast Desert Trek wykonano z czarnej skóry licowej. Różnice materiałów pozwalają zachować osobowość każdego modelu. Wspólna podeszwa i sznurowanie spinają całość bez konieczności powtarzania dokładnie tego samego zestawu barw.
Najmocniej odczuwa się to przy jasnym Wallabee. Jego miękka, zaokrąglona góra spotyka się z dużo wyraźniejszym spodem. Ten kontrast jest rzeczywistą cechą konstrukcji, widoczną bez dopisywania jej wielkiej historii. Oko rozpoznaje klasyk, ale proporcje sugerują większą odporność i ciężar. Projekt działa właśnie dzięki temu krótkotrwałemu zaskoczeniu.
Podeszwa wpływa na więcej niż wygląd
Klasyczne Clarksy mocno kojarzą się z krepową gumą. W nowej kolekcji wyraźny bieżnik ustawia buty inaczej nad podłożem. Taka zmiana wpływa na uginanie i sposób stawiania kroku, choć bez przymiarki trudno opisać konkretny efekt. Nie zakładałabym, że cięższy wizualnie spód musi automatycznie oznaczać ciężki but.
Nie przyznawałabym mu też górskich możliwości na podstawie samych zdjęć. Profilowana guma i trekkingowe sznurowadła nie mówią wszystkiego o przyczepności na mokrej skale, podparciu czy ochronie przed wodą. W dostępnej zapowiedzi nie ma podstaw, żeby traktować kolekcję jako zestaw do technicznych wędrówek. To nadal ważne rozróżnienie przy tak sugestywnym wyglądzie.
Moda od dawna korzysta z elementów odzieży roboczej i turystycznej. Tutaj ciekawy jest konkretny punkt wyjścia: buty, które mają własną długą tożsamość. Kiedy do Wallabee dodaje się górskie detale, odbiorca widzi obie warstwy równocześnie. Projekt nie musi być całkowicie nowy, żeby wywołać poczucie zmiany. Czasem wystarczy przestawić znane części.
Nie każdemu spodoba się utrata lekkości oryginału. Jeśli ktoś wybierał Clarksy właśnie za miękki, spokojny wygląd, rozbudowana podeszwa może być krokiem w przeciwną stronę. Rozumiem tę reakcję. Współpraca ma jednak sens jako osobna propozycja, dopóki nie wymusza na całej rodzinie modeli przejęcia nowej estetyki.
Metalowe oczka i grube sznurowadła zmieniają również sposób, w jaki patrzymy na miękką cholewkę. Zamiast prostej linii wiązania dostajemy kilka widocznych punktów prowadzenia. Przy Wallabee otacza to znajomy szew zupełnie nowym zestawem detali. Stary projekt pozostaje rozpoznawalny, ale oko zaczyna odczytywać go jako część innej rodziny obuwia.
Kolekcja pokazuje też granicę takich przeróbek. Gdyby każdą powierzchnię zakryć osłoną, a każdą linię poprowadzić od nowa, współpraca straciłaby swój punkt odniesienia. Tutaj nadal można wskazać elementy, które pochodzą od Clarks. To one sprawiają, że rezultat jest interpretacją klasyków, a nie po prostu kolejnym butem w technicznej stylistyce.
Włoska interpretacja ma wysoką cenę
Premiera kolekcji przypadła na 5 listopada. Amerykańska cena wynosi 620 dolarów za parę, czyli około 2425 zł. To już zakup, przy którym sama sympatia do sylwetki wymaga mocniejszego uzasadnienia. Płaci się także za produkcję, materiały i współpracę marek, ale te elementy nie zamieniają buta w uniwersalne rozwiązanie na każdą okazję.
Wysoka cena uwidacznia zresztą specyfikę tego typu kolekcji. Odbiorca często dobrze zna oryginał i dopiero na jego tle ocenia zmianę. Ktoś, kto po prostu potrzebuje wygodnych butów, może nie zobaczyć całego sensu projektu. Dla osoby śledzącej wzornictwo właśnie rozpoznawalna forma przerobiona przez innego producenta będzie główną atrakcją.
Podoba mi się, że zachowano różnice pomiędzy trzema modelami. Wallabee nadal ma swoją charakterystyczną górę, Desert Boot odrębny profil, a Desert Trek wyraźne prowadzenie szwu. Nowe detale budują wspólny zestaw, lecz nie zamazują pochodzenia poszczególnych par. W takiej współpracy to istotne: inaczej wystarczyłoby zaprojektować jeden nowy but z dwoma logotypami.
Clarks i Diemme pokazują, jak daleko można przesunąć odbiór starego projektu bez całkowitego porzucenia jego kształtu. Powstały trzy znajome sylwetki w mocniejszej oprawie. Trekkingowe detale są tutaj częścią stylu, którą można docenić również podczas noszenia po mieście. Nie potrzebuję do tej kolekcji opowieści o górskiej wyprawie. Zmiana proporcji Wallabee jest wystarczająco widoczna na chodniku.