Mahomet był jednocześnie przywódcą religijnym i politycznym, jednak nie wyznaczył następcy, co sprawiło, że po jego śmierci natychmiast wybuchły walki o zwierzchnictwo nad wyznawcami islamu. W tych zmaganiach szczególne miejsce przypadło członkom rodu Banu Haszim, z którego wywodził się Prorok. Członkowie tego rodu od X wieku pełnili w Mekce funkcję strażników świętych miejsc, tzw. szarifów. W roku 1916 Brytyjczycy w zamian za pomoc w wojnie z Turcją przyznali ówczesnemu szarifowi tytuł króla Al-Hidżazu. Osiem lat później władca został obalony przez Ibn Sauda, który zmienił nazwę kraju na pochodzącą od jego imienia Arabię Saudyjską. Brytyjczycy nie wyrzekli się jednak dawnych sojuszników i osadzili członków rodu szarifa na tronach kontrolowanych przez siebie: Iraku oraz Transjordanii. W Iraku monarchię zniosła rewolucja, natomiast w Jordanii nadal panuje ród Banu Haszim, czyli Haszymidzi. Obecny król Abdullah II jest uważany za potomka Mahometa w 43. pokoleniu. Inna gałąź rodu Proroka, wywodząca swój rodowód od jego córki Fatimy i zięcia Alego, osiedliła się w oazach na zachodnich krańcach Sahary. Tam urosła w siłę i przejęła władzę nad ludami pustyni. W XVII wieku przywódcy rodu zaczęli tytułować się sułtanami i zapoczątkowali panującą do dziś w Maroku dynastię Alawitów (następców Alego). Od roku 1957 używają tytułu królewskiego. Alawici, podobnie jak Haszymidzi, uważają się w prostej linii za potomków Mahometa.