Pierwszy Datograph Perpetual pojawił się w 2006 roku. Wersja przygotowana dwadzieścia lat później powstanie w liczbie 50 egzemplarzy, a cena jest podawana na zapytanie. Już te informacje określają bardzo wąską grupę odbiorców.
Platyna obejmuje teraz również nadgarstek
Koperta z platyny próby 950 ma 41 mm średnicy i 13,5 mm grubości. Towarzyszy jej pięciorzędowa bransoleta z tego samego metalu. Całość wygląda bardziej jednolicie niż zegarek zestawiony ze skórzanym paskiem. Między kopertą a zapięciem utrzymuje się ten sam charakter powierzchni, więc oko widzi jeden rozbudowany przedmiot, obejmujący większą część nadgarstka.
Dla użytkownika ważna będzie również masa i jej rozłożenie. Platyna ma wysoką gęstość, a dołożenie metalowej bransolety zmienia odczuwanie zegarka. Nie zakładałabym, że sama średnica przesądza o wygodzie. Chciałabym przymierzyć egzemplarz prawidłowo dopasowany, z dobrą długością bransolety. Zbyt luźny, ciężki zegarek potrafi przesuwać się przy każdym ruchu ręki i odwracać uwagę od przyjemności noszenia.
Przy takiej konstrukcji grubość jest częścią obecności zegarka. Ponad 13 mm daje mechanizmowi miejsce, a właścicielowi wyczuwalny przedmiot na ręce. Trudno oczekiwać, że cała ta złożoność zniknie pod każdym mankietem. Dobrze o tym pamiętać właśnie przy biżuteryjnej wersji, bo metalowa bransoleta jeszcze mocniej wiąże kopertę z nadgarstkiem. Ten Datograph ma być widoczny także jako całość.
Czarna tarcza otrzymała jedenaście diamentów w szlifie bagietkowym pełniących funkcję indeksów. Ich wydłużony kształt współpracuje z uporządkowaną geometrią wskazań. Pozostaje też skala tachymetryczna i duża data, czyli elementy mocno związane z charakterem Datographa. Kamienie wchodzą więc w istniejący układ zamiast zajmować całą powierzchnię wokół mechanicznych funkcji.
Podoba mi się takie ograniczenie pola dekoracji. Przy gęstej tarczy każdy kolejny element może utrudniać szybkie odnalezienie godziny. Tu ważniejsze od samej obecności diamentów będzie to, czy znaczniki utrzymują kontrast w różnych warunkach oświetlenia. Światło odbijające się od powierzchni może efektownie zmieniać wygląd, ale odczyt nadal powinien pozostać możliwy bez poszukiwania właściwego kąta.
Światło będzie przy tym zmieniało proporcje uwagi. Raz pojawi się połysk indeksu, innym razem mocniej zobaczymy czarne tło i układ wskazań. To przyjemna cecha przedmiotu oglądanego przez lata: nie zamyka się w jednym korzystnym ujęciu. Warunek pozostaje prosty. Wśród odbić i dekoracji właściciel powinien nadal bez wysiłku odnaleźć godzinę, bo nawet rozbudowana miniatura zachowuje codzienną funkcję.
Chronograf i kalendarz wymagają zrozumienia
Datograph Perpetual łączy chronograf flyback, wieczny kalendarz i charakterystyczną dużą datę. Funkcja flyback pozwala rozpocząć nowy pomiar po wyzerowaniu uruchomionego chronografu jednym działaniem. Kalendarz uwzględnia z kolei zróżnicowaną długość miesięcy oraz cykl lat przestępnych. Każda z tych funkcji opisuje rzeczywistą pracę elementów, które muszą pozostawać ze sobą zsynchronizowane.
Wieczny kalendarz nie oznacza jednak urządzenia, które można obsługiwać całkowicie dowolnie. Właściciel powinien poznać procedury ustawiania, dopuszczalne pory korekt i zalecenia producenta. Po zatrzymaniu zegarka przywrócenie wszystkich wskazań może wymagać więcej uwagi niż w prostym modelu. Chciałabym, żeby przekazanie takiej wiedzy było równie staranne jak prezentacja wykończenia mechanizmu.
To właśnie układ współpracujących funkcji daje mi najwięcej powodów do dłuższego oglądania. Odmierzanie krótkiego odcinka czasu i prowadzenie kalendarza przez kolejne miesiące wymaga różnych rozwiązań. Umieszczenie ich w jednym przedmiocie pozwala docenić miniaturyzację w bardzo konkretny sposób. Taka przyjemność nie zależy od tego, czy właściciel rzeczywiście będzie regularnie korzystać z chronografu przy codziennych czynnościach.
Wieczny kalendarz dodaje do tego jeszcze szczególną relację z przyszłością. Zwykły datownik wymaga korekty po krótszym miesiącu, a mechaniczny program bardziej złożonego kalendarza uwzględnia następstwo różnych długości miesięcy. Użytkownik ogląda więc działanie układu zaprojektowanego z myślą o czymś, co nastąpi dopiero za wiele dni. W świecie natychmiastowych komunikatów taka cierpliwie prowadzona informacja ma swój urok.
Z kolei chronograf skupia uwagę na odcinku, który sami wybieramy: uruchamiamy go i zatrzymujemy. Flyback pozwala wrócić do początku pomiaru jednym działaniem. Ta różnica między kalendarzem biegnącym w tle a pomiarem podejmowanym na żądanie dobrze pokazuje ambicję Datographa. Dwa sposoby obchodzenia się z czasem mieszczą się pod jedną tarczą, a jubilerskie indeksy są ich nową, bardziej połyskliwą oprawą.
Pięćdziesiąt egzemplarzy i bardzo osobisty wybór
Mały nakład daje edycji kolekcjonerski charakter, lecz sam w sobie nie rozstrzyga o jej atrakcyjności dla konkretnej osoby. Ktoś może woleć lżejsze odczucie paska, ktoś inny spójność platynowej bransolety. Tutaj wybór dotyczy sposobu noszenia równie mocno jak dekoracji tarczy. Nie próbowałabym sprowadzać go do prostego rankingu prestiżu poszczególnych wersji.
Ta wersja Datographa podoba mi się za zgodę na dekoracyjność przy zachowaniu rozpoznawalnego układu. Nie trzeba usuwać technicznego charakteru, aby dołożyć platynową bransoletę i diamentowe znaczniki. Właściciel dostaje dwie warstwy tego samego przedmiotu: jedną widać z daleka, drugą poznaje się przy obsłudze i oglądaniu mechanizmu.