Szybko uwagę archeologów zwróciła liczba pochówków zgromadzonych na otwartym dziedzińcu. Jak zauważają, tak duże skupisko grobów i sarkofagów nie było wcześniej spotykane w tej części stanowiska. Sprawy przybrały jeszcze ciekawszy obrót, gdy uczeni zajrzeli do środka. Dostrzegli niewielkie przedmioty wykonane ze złota, przypominające kształtem ludzkie języki. Ich obecność najprawdopodobniej wiąże się z wierzeniami starożytnych Egipcjan dotyczącymi życia po śmierci. Według ówczesnych wyobrażeń zmarli musieli zachować zdolność mówienia, aby móc komunikować się w zaświatach i stanąć przed bogami. Złote amulety miały zapewnić im taką możliwość.
Wśród odkrytych przedmiotów znalazły się również złote płytki, kolczyk, zawieszka naszyjnika, amulety oraz skarabeusze wykonane między innymi z kamienia. Uwadze uczonych nie umknęły przy tym liczne figurki uszebti, czyli niewielkie posążki umieszczane w grobowcach. W czasach starożytnych panowało przekonanie, że będą one wykonywać prace za zmarłego w życiu pozagrobowym. Część figurek jest pokryta inskrypcjami zapisanymi hieroglifami.
Kolejne znaleziska obejmują miniaturowe sfinksy, fragmenty posągów przedstawiających Horusa – boga o postaci sokoła – oraz dwa pochówki sokołów. Z kolei terakotowe rzeźby łączą cechy egipskiej Izydy i greckiej Afrodyty. Jedna z zachowanych dekoracji ukazuje boginię siedzącą na kwiecie lotosu i karmiącą małego Harpokratesa.
Wstępne ustalenia sugerują, że cmentarzysko pozostawało w użyciu od końca Okresu Późnego, przez okres ptolemejski, aż do początków panowania rzymskiego. Znaczna część pochówków może pochodzić z III i II wieku p.n.e. To czas, gdy Egiptem rządziła dynastia Ptolemeuszy, wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego. Zdaniem badaczy nekropolia służyła przede wszystkim osobom należącym do klasy średniej. Wniosek ten opiera się na wstępnej analizie przedmiotów grobowych oraz charakterystyki pochówków. Odkrycie może więc dostarczyć cennych informacji zarówno o obyczajach pogrzebowych elit, jak i o życiu oraz wierzeniach mniej uprzywilejowanych mieszkańców starożytnego Egiptu.
Nie wszystkie groby zachowały się jednak w dobrym stanie. Część sarkofagów pozbawiona jest pokryw, inne zostały rozbite w wyniku wcześniejszych rabunków i działalności wydobywczej. Mimo to w szczątkach ludzkich udało się rozpoznać pozostałości żywic oraz substancji wykorzystywanych podczas mumifikacji. Zachowały się nawet fragmenty dekoracyjnych osłon i gipsowych powłok w kolorach żółtym, czerwonym, niebieskim i złotym.
Czytaj też:Norwegowie odkryli największy skarb w historii kraju. Tysiące kosztowności leżały w szczerym polu
Nie bez znaczenia pozostaje lokalizacja nekropolii. Znajduje się ona na obszarze starożytnego miasta Terenuthis, w pobliżu doliny Wadi El Natrun. Region ten odgrywał istotną rolę w egipskich praktykach pogrzebowych, ponieważ pozyskiwano tam natron, a więc naturalną mieszaninę soli wykorzystywaną do osuszania ciał podczas procesu mumifikacji. Archeolodzy podkreślają, iż prace na stanowisku będą dalej trwały. Pod warstwami piasku i gruzu widoczne są kolejne pozostałości architektoniczne, które mogą skrywać następne grobowce oraz artefakty. Kluczowe będzie teraz ustalenie, kim byli ludzie pochowani w nekropolii i jak wyglądały ich zwyczaje związane z pochówkiem.
Źródło:Archaeology News
