Kolumna popiołu i gazów sięgnęła imponującej wysokości, zbliżając się do granic przestrzeni powietrznej wykorzystywanej przez lotnictwo cywilne. Lokalne służby monitorujące aktywność wulkaniczną od razu zareagowały na to zagrożenie. Widok unoszącego się słupa pyłu, utrwalony na nagraniach, dobitnie pokazuje siłę tego żywiołu.
Popiół sięgnął pułapu samolotów pasażerskich. Służby wydały pomarańczowy alert.
Erupcja wyrzuciła materiał wulkaniczny na około dziewięć tysięcy metrów nad poziomem morza. To wartość porównywalna z wysokością przelotową, na której poruszają się odrzutowce pasażerskie. Kamczacki Zespół Reagowania na Erupcje Wulkaniczne niezwłocznie podniósł poziom zagrożenia dla ruchu lotniczego, wprowadzając pomarańczowy kod. Stanowi on ostrzeżenie dla pilotów, ponieważ popiół może spowodować awarię silników odrzutowych, co w przeszłości niekiedy kończyło się bardzo poważnymi incydentami. Sam wulkan, mierzący 3300 metrów wysokości, znajduje się w odległości mniej więcej 450 kilometrów od Pietropawłowska Kamczackiego.
Czytaj także: Chmura popiołu zawisła nad Kamczatką. Wulkan przemówił po niemal pół tysiącu lat
Szywiełucz to jeden z gigantów Kamczatki. Młody wulkan o długiej historii.
Szywiełucz nie bez powodu uznawany jest za jednego z najaktywniejszych kolosów na półwyspie. Jego powstanie szacuje się na okres sprzed 60 do 70 tysięcy lat, co w geologicznej skali czasu czyni go stosunkowo młodym tworem. Cały region Kamczatki stanowi jeden z najintensywniej działających wulkanicznie obszarów globu, gdzie ognista aktywność spotyka się z wiecznym lodem, kształtując wyjątkowy krajobraz. Unikalność tego miejsca doceniło nawet UNESCO, wpisując tutejsze wulkany na listę światowego dziedzictwa już w 1996 roku. Organizacja wskazywała, że półwysep oferuje niemal podręcznikowy przegląd procesów geologicznych.
Czytaj także: Erupcja wulkanu Tonga ujawniła sekrety czające się pod Alaską. Niespodziewane odkrycie dzięki fali uderzeniowej
Ostatnia erupcja Szywiełucza to namacalny dowód na to, że Kamczatka wciąż jest miejscem dynamicznym i nieprzewidywalnym. Choć takie zjawiska mają swój niekwestionowany majestat i są źródłem cennych danych dla nauki, to przede wszystkim stanowią potężne siły natury, wobec których ludzka działalność musi ustępować. To dobra lekcja pokory i przypomnienie, że nasza planeta wciąż żyje i przeobraża się zgodnie z własnymi, starożytnymi rytmami.