Na zdjęciu najpierw dostrzega się światło odbijające się od ciemnej powierzchni. Dopiero po chwili zaczyna się szukać tego, co zwykle porządkuje zegarkową tarczę. Ten brak jest świadomą częścią projektu i ma konsekwencje także poza eleganckim katalogiem.
Gwiazdy są efektem pracy ze szkłem
Tarcza jest wykonana ze szkła awenturynowego. Metaliczne drobiny zatopione w materiale odbijają światło i tworzą efekt przypominający nocne niebo. Warto odróżnić je od naturalnego minerału o podobnej nazwie. W Senatorze chodzi o wytworzony materiał szklany, z własnym sposobem powstawania połysku.
Producent opisuje użycie tlenków metali dodawanych do stopionego szkła. Ich późniejszy układ jest nieregularny, więc powierzchnie różnią się drobnymi szczegółami. Od spodu każdy dysk otrzymuje czarny lakier, aby lepiej wydobyć refleksy. To techniczny szczegół niewidoczny po założeniu zegarka, a istotny dla efektu od frontu.
Podoba mi się, że połysk nie jest tu uporządkowany jak regularny nadruk gwiazdek. Przy zmianie kąta światło trafia na inne fragmenty, przez co tarcza może wyglądać spokojniej albo bardziej intensywnie. Na zdjęciu zatrzymujemy jeden z tych widoków. W ruchu nadgarstka powierzchnia daje kolejne.
Sama nazwa materiału wiąże się z włoskim określeniem a ventura, odnoszącym się do przypadku. Marka przypomina też historię szkła z Murano. Nie trzeba jednak znać jej w szczegółach, żeby docenić różnicę między zwykłym, jednolitym kolorem a powierzchnią z zatopionymi refleksami.
Błękit dostał platynę, zieleń czerwone złoto
Art Déco Blue łączy ciemnoniebieską tarczę z platynową kopertą i niebieskim paskiem ze skóry aligatora. Art Nouveau Green ma zielone szkło, kopertę z czerwonego złota i brązowy pasek o nubukowym wykończeniu. Każda wersja wykorzystuje ten sam oszczędny układ wskazań, lecz inaczej dobiera temperaturę kolorów.
Błękit i jasny metal tworzą chłodniejszą całość. Zieleń przy czerwonym złocie daje cieplejszy obraz, który brązowy pasek dodatkowo wzmacnia. Sama zaczęłabym wybór od tej różnicy, bo będzie widoczna przy każdym spojrzeniu. Nazwy historycznych stylów są kontekstem, ale zestawienie materiałów działa już bez objaśnienia.
W obu odmianach koperta ma 40 mm średnicy i 10,2 mm grubości. Polerowane oraz satynowane powierzchnie pozwalają odczytać jej kształt, a koronka zachowała charakterystyczny znak podwójnego G. Zegarek nie otrzymał rozbudowanej zewnętrznej oprawy. Większość uwagi pozostaje na tarczy.
Wskazówki dopasowano do metalu koperty, wykorzystując białe lub czerwone złoto. Są cienkie i delikatnie zakrzywione. W takim projekcie ich szerokość ma szczególne znaczenie: zbyt masywne zasłoniłyby dużą część powierzchni, a zbyt delikatne utrudniałyby odnalezienie godziny na mieniącym się tle.
Brak indeksów zmienia sposób patrzenia na czas
Nie ma tu datownika ani sekundnika. Dwie wskazówki pozwalają odczytać godzinę na podstawie swojego położenia, ale dokładność odczytu pojedynczej minuty jest mniejsza niż na tarczy z wyraźną podziałką. Tego ograniczenia nie należy mylić z dokładnością samego mechanizmu. Zegarek może pracować precyzyjnie, choć jego front nie służy do szczegółowej obserwacji każdej sekundy.
Ten podział uważam za uczciwy punkt wyjścia do oceny. Senator ma być eleganckim przedmiotem o określonym wyglądzie. Osoba potrzebująca szybkiego sprawdzania czasu podczas intensywnej pracy może wybrać bardziej czytelny układ, a w tym modelu zwrócić uwagę na materiał i sposób noszenia.
Sama polubiłabym go jako zegarek zakładany wtedy, gdy nie muszę stale zerkać na kolejne minuty. Połysk ma tu miejsce, a oko nie przeskakuje od okna daty do tarczy sekundnika. To konkretna korzyść plastyczna z rezygnacji z dodatkowych wskazań, przy wyraźnie określonym kompromisie użytkowym.
Przy gładkiej tarczy uwagę zwraca także sam kąt ustawienia wskazówek. O określonej godzinie tworzą one otwartą, lekką kompozycję, a kiedy zbliżają się do siebie, duża część powierzchni pozostaje niemal pusta. To drobna zmienność, którą dostrzega się dopiero po dłuższym oglądaniu tak ograniczonego układu.
Na gładkiej powierzchni łatwo też rozpoznać, jak wiele zmienia obecność jednego elementu. Datownik wyznaczyłby stały punkt po określonej stronie, a sekundnik dodał ciągły ruch. Tutaj oglądamy przede wszystkim zmianę światła i powolne przesuwanie dwóch wskazówek. Właśnie ten konkretny obraz powinien odpowiadać przyszłemu właścicielowi, skoro rezygnuje dla niego z bardziej szczegółowej podziałki.
Mechanizm ma zapas energii na ponad cztery doby
Za tarczą pracuje automatyczny kaliber 36-16 z rezerwą chodu wynoszącą 100 godzin. To nieco ponad cztery doby po pełnym nakręceniu. Tak długi zapas jest praktyczny, kiedy zegarek zostaje odłożony na kilka dni i później ma wrócić na rękę bez ponownego ustawiania.
Mechanizm działa z częstotliwością 4 Hz i wykorzystuje krzemową sprężynę balansu. Krzem pomaga ograniczyć wpływ pól magnetycznych na ten element. Nie oznacza to jednak, że cały zegarek można uznać za odporny na dowolnie silne pole. Właściwość konkretnej części i odporność kompletnego urządzenia to odrębne informacje.
Przez szafirowy dekiel widać tradycyjne wykończenie z Glashütte, w tym pasy dekoracyjne, niebieskie śruby i ręcznie grawerowany półmostek balansu. Po odwróceniu zegarek pokazuje więc inną powierzchnię: zamiast nieregularnych refleksów są uporządkowane metalowe elementy, ślady wykończenia i praca mechanizmu.
To połączenie mi odpowiada. Front nie pokazuje wszystkiego, ale tył pozwala zainteresowanej osobie zobaczyć także konstrukcję. Nie trzeba dodawać kolejnego okna od strony wskazówek, żeby nadać mechanicznemu wykonaniu widoczne miejsce. Dekiel już je zapewnia, zachowując spójność gładkiej tarczy.
Sto godzin oznacza, że po odłożeniu w piątek wieczorem w pełni nakręcony zegarek ma teoretyczny zapas również na poniedziałek. Rzeczywisty stan energii na początku przerwy jest jednak ważny. Samo zdjęcie go z ręki nie potwierdza pełnego nakręcenia, szczególnie po krótkim lub mało aktywnym noszeniu.
Z punktu widzenia użytkownika rezerwa jest zatem wygodą, z której trzeba korzystać ze świadomością warunków. Dobrze uzupełnia elegancki model zakładany naprzemiennie z innymi zegarkami. Nie wymaga codziennego ręcznego nakręcania, a jednocześnie pozwala oglądać mechaniczną pracę wtedy, gdy właściciel ma na to ochotę.
Kwoty są równie luksusowe jak materiały koperty
Amerykańska cena platynowego Art Déco Blue wynosi 40 400 dolarów, czyli około 158 tysięcy zł. Zielony Art Nouveau Green z czerwonego złota kosztuje 38 200 dolarów, czyli około 149 400 zł. To ceny dla rynku USA. Oba warianty dołączają do kolekcji Senator, zamiast tworzyć pojedynczą serię rocznicową.
Przy takich kwotach dwie wskazówki nie są miarą wartości całego przedmiotu. Znaczenie mają metal koperty, mechanizm, wykończenie i sam projekt tarczy. Jednocześnie nie widzę powodu, by traktować ograniczenie wskazań jako dowód wyższości nad innymi zegarkami. To wybór estetyczny, który powinien odpowiadać osobie noszącej model.
Najlepiej zapamiętałam widok zielonego szkła przy ciepłym złocie. Brak indeksów pozostawia tam nieprzerwaną powierzchnię, a cienkie wskazówki pozwalają ją nadal oglądać. Taki Senator wymaga polubienia konkretnego sposobu pokazywania czasu. Jeśli ten sposób odpowiada, zegarek ma już bardzo wyraźny charakter bez kolejnego okna na tarczy.