Śmierć ego, utrata ego czy dezintegracja ego to jedno z najsilniejszych doświadczeń po zażyciu substancji psychodelicznych. Osoby, które eksperymentowały z https://www.focus.pl/artykul/terapia-wspomagana-psylocybina-skuteczna-w-depresji-potwierdzono-to-w-badaniu-klinicznym albo z https://www.focus.pl/artykul/mikrodawkowanie-lsd-pierwszy-taki-test-kliniczny-psychowitamin, często opisywały silne wrażenie zamazywania się granicy między nimi a światem oraz zmniejszenia napięcia związanego z ciągłą wewnętrzną samooceną. Przestawały martwić się, co inni o nich sądzą, i słyszeć myśli typu „do niczego się nie nadaję” czy „wszystko robię źle”.
Czy to wrażenie ma związek z konkretnymi zmianami w mózgu na poziomie biochemicznym? Naukowcy po raz pierwszy potwierdzili to eksperymentalnie. Przy okazji zbadali też, w jaki sposób psychodeliki mogą rozpuszczać ego.
Psychodeliki a ego
Jednym z pionierów badań nad https://www.focus.pl/artykul/czy-narkotyki-moga-leczyc jest dr Robin Carhart-Harris, psychofarmakolog z brytyjskiego Imperial College London. W książce „Czy psychodeliki uratują świat” wspomina, skąd wzięło się jego zainteresowanie tą kwestią.
„Pewnego dnia mój współlokator powiedział mi: „Kiedy biorę kokainę, mały człowieczek w moim wnętrzu staje się naprawdę duży i napuszony. Pod wpływem alkoholu staje się niezdarny, ale nie zmienia się. Kiedy natomiast przyjmuję psychodeliki, ten mały człowieczek znika” – opowiadał Carhart-Harris.
Jak psylocybina wpływa na mózg
Dlaczego w czasie doświadczenia psychodelicznego nasze ego się rozpuszcza? Odpowiedź przyniosło najnowsze badanie przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Maastricht. Wzięło w nim udział 60 zdrowych ochotników, którym podano psylocybinę – psychodelik znajdujący się w grzybach z rodziny Psilocybe. Następnie przeskanowano ich mózgi wykorzystując technikę zwaną spektroskopią rezonansu magnetycznego in vivo. Jest to rodzaj obrazowania, który pozwala śledzić na bieżąco zmiany biochemiczne, jakie zachodzą w mózgu.
Badanie wykazało, że pod wpływem psylocybiny w mózgu zmienia się zawartość jednego z najważniejszych neuroprzekaźników – glutaminianu. Co ciekawe okazało się, że zmienia się różnie w zależności od części mózgu. Po zażyciu psylocybiny u niektórych ochotników stężenie glutaminianu rosło w przedniej korze czołowej, u innych zaś zmniejszało się w związanym z samooceną hipokampie.
Dobre i złe rozpuszczenie ego
Obserwacja ta ma fundamentalne znaczenie, a wywiady przeprowadzone z ochotnikami doprowadziły do postawienia zaskakującej hipotezy. Otóż zdaniem naukowców to właśnie zmiany ilości glutaminianu w mózgu mogą odpowiadać za to, jak zażywający psychodeliki doświadczają efektu rozpuszczenia ego.
„Zmiany ilości glutaminianu w korze przedczołowej można uznać za prognostyk negatywnie odbieranego doświadczenia rozpuszczenia ego” – napisali badacze w pracy opublikowanej na łamach czasopisma „Neuropsychopharmacology”. „Natomiast zmiany jego ilość w hipokampie wskazują, że osoba zażywająca psylocybinę będzie miała pozytywne doświadczenie rozpuszczenia ego”.
Naukowcy podkreślają, że to nie oznacza, że wiedzą już, jak dokładnie aktywność mózgu jest związana z naszym ego i samooceną. Być może dzieje się tak, wskazują, ponieważ pod wpływem psychodelików różne regiony mózgu na pewien czas mniej aktywnie ze sobą współpracują. A to sprawia, że nagromadzone w naszych umysłach informacje autobiograficzne i faktograficzne zostają oddzielone od samooceny i poczucia świadomości.
Naukowcy sugerują też, że dalsze badania nad pozytywnym doświadczeniem rozpuszczania ego powinno dotyczyć właśnie zmiany ilości glutaminianu w hipokampie.
Psychodeliki od niedawna są intensywnie badane na najważniejszych światowych uniwersytetach. Niektórzy psychofarmakolodzy uważają, że ta grupa substancji psychoaktywnych może sprawdzić się w walce z depresją, stresem posttraumatycznym i zaburzeniami lękowymi.
Źródło: Neuropsychopharmacology.