Duński projektant Matias Moellenbach stworzył coś z niczego. Zamienił mydło, obiekt skazany na zniknięcie, w przedmiot położony gdzieś na styku granic rzeźby, rytuału i przemyślanego projektu użytkowego. Aż trudno uwierzyć, że mydło ma nagle w sobie tyle charakteru.
Mydło oraz plastik. Tyle potrzeba, żeby w naszej rutynie pojawił się obiekt godny pożądania
OBA, bo o tym mydle mowa, to obiekt natychmiast przyciągający uwagę. Intryguje swoją prostotą, lecz nie działałaby ona tak skutecznie na wyobraźnię, gdyby nie fakt, że nie spodziewamy się kuli na sześciennym piedestale oczekującej na nas w łazience. Moellenbach sprawił, że nagle higiena wyszła poza ramy naszego obowiązku i zdrowia, że pojawić się na skraju sztuki.

Każdy z duetów, to przezroczyste mydło glicerynowe uformowane w kształt gładkiej kuli, w parze z plastikowym satynowym i nieprzezroczystym blokiem. Zastosowanie takiego kontrastu, sprawia że nasza wyobraźnia i oczy mają natychmiast łamigłówkę do rozwiązania. Trybiki od razu zaczynają rozpatrywać, który z tych elementów wydaje się cięższy oraz do czego właściwie to służy, czy stanowią jedność?
Czytaj też: Pamiętasz zapach mydła w kostce w łazience rodziców? Teraz kupisz go we flakonie
Te proste formy sprawiły, że mydło zachęca nas do dyskusji nad kształtami, a także daj przyczynek do dyskusji nad granicami używania we współczesnym designie powszednich materiałów oraz relacji między nimi. Mydło OBA stało się jednocześnie rzeźbiarską ozdobą, z którą można by się było kłócić, że tylko marnotrawi miejsce.

Jednak jej transformacja następuje wraz z potrzebą umycia rąk, kiedy jej przeznaczenie staje się plastyczne jak i sam kształt, który każdego dnia będzie się po milimetrze zmieniał. I wreszcie plastik, który nie jest tworzywem pod żadnym względem chlubnym, tutaj dostaje swoją szansę na odkupienie jako dopełnienie figury, newralgiczna część mydła, bez którego ono nie mogło by istnieć, aż wreszcie lekki obiekt, który się pragmatycznie sprawdzi w miejscu, gdzie chaos lubi zawitać o poranku.
Duński projektant stawia na produkcję niewielką (najbliższa szarża będzie dostępna dopiero 20. listopada). Każdy z produktów jest tworzony ręcznie, więc już z założenia jest unikalny, dzięki ludzkiemu braku precyzji godnej bezdusznej maszyny. Inny z kontrastów, którego będziemy świadkami każdego dnia, to trwałość podstawy, w przeciwieństwie do ulotności kuli, która po czasie musi zostać zastąpiona następną.

Mydła są dostępne w pięciu zapachach, czyli również pięciu kolorach. Tyle samo jest także podstawek, z tą różnicą, że kule można kupić osobno, a ich już nie, więc przy pierwszym zakupie trzeba podjąć decyzję na całe życie. Zestawy kosztują 50 euro, zaś uzupełnienia to już koszt o ponad połowę mniej, gdyż 21 euro.
Każde mydło to dość spora kula ważąca 240 gramów (dla przykładu klasyczne mydło Dove w kostce to 90 gramów) i różnią się nie tylko kolorem, ale też oczywiście kompozycją zapachową. I tak pomarańczowe Papaya przyniesie ze sobą słodkie zapachy pomarańczy z wanilią. Rosevale lawendę, piżmo i różę, a Terralis zapachnie drzewem cedrowym, szałwią i bergamotką. Są jeszcze odświeżające AloeVera – ogórki z cytrusami – i wreszcie kombinację mięty z cytryną należy szukać w Citralis.

Przyznam, że jeszcze jakiś czas temu, pewnie złapałbym się za głowę myśląc o mydle za 20 euro, lecz moje ja z tamtego okresu, żyło bez używania ręcznie robionych mydeł naturalnych. Dzisiaj korzystam z oferty polskiego producenta 4 Szpaki i codziennie czuję, że ta prosta czynność może być niespodziewanie przyjemna, więc mydło OBA czuję, że rozumiem.
Źródła: visualatelier8, homeofarchitecture
