W Purple Enamel nowy kolor znajduje się pod mechanizmem, ale dekorowany element nie jest nieruchomą tarczą. On także bierze udział w odczycie. To połączenie pozwala zrozumieć, dlaczego złożona mechanika i pracownia emalierska musiały spotkać się przy tej samej części zegarka.
Godzina jest zapisana na dwóch poziomach
Freak S Purple Enamel nie korzysta z tradycyjnego zestawu centralnych wskazówek. Dolny dysk wykonuje obrót w ciągu 12 godzin i ma znacznik godzinowy. Latający karuzelowy układ nad nim obraca się w ciągu 60 minut, a jego zakończenie wskazuje minuty. Część mechanizmu uczestniczy więc bezpośrednio w prezentowaniu czasu.

Zakończenie karuzeli porusza się więc w tempie wskazówki minutowej. Właściciel odczytuje czas na zewnętrznej podziałce, obserwując tę rozbudowaną część zamiast cienkiego ramienia. Niżej przesuwa się znacznik godziny. Zasada pozostaje czytelna po poznaniu obu obiegów, choć przy pierwszym spojrzeniu bogata mechanika może odciągać wzrok od drobnych oznaczeń przy krawędzi.
W taki sposób wyjaśnia się też wrażenie unoszenia nad tłem. Karuzela jest częścią przestrzennego układu, a powierzchnia pod nią stanowi osobny poziom. Na fotografii można pomyśleć o dekoracyjnym modelu, lecz ruch jest związany z działaniem zegarka. W tej konstrukcji nie trzeba wymyślać dodatkowej animacji, żeby coś działo się pod szkłem.
Freak obchodzi w 2026 roku dwudziestopięciolecie, a sama marka 180 lat. Ten sposób projektowania nie jest więc pojedynczym eksperymentem dodanym do jubileuszu. Przez lata stał się osobną rodziną zegarków. W nowej odmianie właśnie znajoma, niezwykła architektura daje miejsce tradycyjnemu rzemiosłu emalierskiemu. Obie strony projektu mają już własną historię, choć na zdjęciu najsilniej działa bardzo współczesny kształt.
Fiolet powstaje w pracowni emalierskiej
Dysk godzinowy wykonano z 18-karatowego białego złota. Powierzchnię ozdobiono giloszowaniem i fioletową emalią w technice flinqué. Za wykonanie odpowiada należąca do Ulysse Nardin pracownia Donzé Cadrans. Metalowy wzór znajduje się pod warstwą emalii, dzięki czemu faktura i kolor mogą współpracować przy zmianie światła.
Technika flinqué łączy wzór wyżłobiony w metalu z nałożoną na niego emalią. Światło przechodzi przez barwną warstwę i ujawnia fakturę pod spodem. Zamiast płaskiego koloru pojawia się głębia zależna od kąta oglądania. W tym przypadku dochodzi jeszcze powolny ruch dysku, więc tło zmienia relację do karuzeli przez całą dobę.
Podoba mi się wykorzystanie dekoracji właśnie w elemencie, który pokazuje godziny. Nie trzeba dodawać kolejnej ruchomej ozdoby. Gilosz i emalia pracują wizualnie razem z istniejącą funkcją, a fiolet oddziela metaliczne części mechanizmu od powierzchni pod nimi. Przy tak gęstej konstrukcji ułatwia to rozpoznanie osobnych poziomów.
Pasek ze skóry cielęcej powtarza fiolet dysku. Dzięki temu kolor wychodzi poza kopertę, ale nie konkuruje z nią innym odcieniem. Wybrałabym właśnie takie dopasowanie: przy dwóch poziomach ruchomej mechaniki wystarczająco dużo dzieje się pod szkłem. Metaliczne mostki dobrze odcinają się od jednolitego tła, a pasek przedłuża je po bokach nadgarstka.
Dwa oscylatory pracują w jednym kalibrze
Automatyczny kaliber UN-251 ma 373 elementy, 33 kamienie i rezerwę chodu 72 godziny. Dwa duże krzemowe oscylatory nachylono pod kątem 20 stopni. Każdy pracuje z częstotliwością 2,5 Hz, a ich działanie łączy pionowy mechanizm różnicowy z łożyskami kulkowymi. To te zespoły regulują pracę zegarka wewnątrz konstrukcji, która jednocześnie obraca się nad dyskiem godzinowym.
Pracę obu regulatorów łączy układ różnicowy. Dalej mechanizm przekazuje jeden wynik do wskazań, dlatego dwa oscylatory nie tworzą dwóch niezależnych odczytów. Ich rozmieszczenie pomaga też zrozumieć rozbudowaną architekturę karuzeli. Ulysse Nardin połączyło w niej regulację chodu z funkcją minutnika. Samo podwojenie liczby regulatorów nie daje natomiast podstaw do obliczenia proporcjonalnego wzrostu dokładności.
Krzemowe elementy oscylatorów są widocznym przykładem użycia współczesnych materiałów w zegarmistrzostwie. Sam krzem nie jest ferromagnetyczny, co przy odpowiednio zaprojektowanych podzespołach pomaga ograniczać wrażliwość tych części na pole magnetyczne. Nie oznacza to odporności każdej pozostałej części zegarka. Tutaj materiał jest jednym z elementów złożonej architektury, obok wychwytu DIAMonSIL oraz ustawienia dwóch zespołów pod kątem.
Naciąg automatyczny uzupełnia energię przez ruch nadgarstka. Pełny zapas pozwala pracować przez trzy doby po odłożeniu. Wybór mechanicznego napędu ma tu wyjątkowo bezpośredni efekt dla wyglądu: pracujące zespoły są stale widoczne z przodu i uczestniczą w odmierzaniu czasu. Oglądanie mechanizmu nie wymaga więc odwracania zegarka i zaglądania przez dekiel.
Duża koperta mieści nietypową konstrukcję
Tytanowa koperta ma 45 mm średnicy. Mieści rozbudowany kaliber i dwa poziomy odczytu. Szeroka tarcza pozostawia miejsce na śledzenie oscylatorów oraz elementów obracających się nad emalią. Podczas oglądania wzrok może więc zatrzymać się na pracy części, które w większości mechanicznych zegarków pozostają z tyłu albo pod zamkniętym deklem.
Według Ulysse Nardin to ostatnia edycja Freak S łącząca tytanową kopertę z emaliowanym dyskiem godzinowym. Ta zapowiedź dotyczy konkretnej konfiguracji. Rodzina Freak pozostaje szersza, a jej dalszych losów marka nie zamyka tym modelem. Purple Enamel podsumowuje zatem jedno zestawienie materiałów i mechanizmu, rozwijane w obrębie tej linii.
Powstanie 50 egzemplarzy, wycenionych w europejskiej ofercie na 171 200 euro, czyli około 754 480 zł. Emalierskie wykończenie obejmuje tu ruchomy dysk z białego złota. Fiolet pozostaje widoczny między częściami karuzeli, a obrót obu poziomów stopniowo zmienia ich wzajemne ułożenie. Nawet tak tradycyjna dekoracja jak gilosz pod emalią otrzymała więc w tym zegarku ruchome otoczenie.
