Ten model nie wygląda jak kolejny sneaker stworzony pod szybkie zdjęcie na chodniku przed kawiarnią. Jest niski, wąski, lekki wizualnie i dość powściągliwy. Czarna baza, ciepły brąz Filbert, jasny odcień Sail i klasyczna waflowa podeszwa tworzą zestaw, który bardziej przypomina dobrze dobraną kurtkę vintage niż nowy produkt. Mam wrażenie, że właśnie dlatego może trafić do osób zmęczonych butami wyglądającymi, jakby miały wbudowany komunikat o wyjątkowości właściciela.
Współczesne sneakersy trochę się zmęczyły
Przez ostatnie lata sneakersy rosły, puchły, dostawały coraz bardziej skomplikowane podeszwy, przezroczyste okienka, futurystyczne pianki i kolory, które trudno było połączyć z czymkolwiek poza dresowym kompletem w tym samym nastroju. W tym kontekście Waffle Racer wygląda niemal jak powrót do zwykłej proporcji. But ma sylwetkę biegówki z lat 70., ale dziś bardziej pasuje do miasta niż na stadion.
Właśnie w tym tkwi jego urok. To sneaker do chodzenia. Niska cholewka, smukły profil i tekstylno-skórzane zestawienie materiałów dają efekt, który trudno podrobić w masywnych modelach lifestyle’owych. Waffle Racer nie wymaga szerokich spodni, wielkiej stylizacji ani znajomości wszystkich archiwalnych kolekcji Nike. Wystarczy, że ktoś lubi buty, które wyglądają naturalnie, a nie jak element scenografii.
Podeszwa z gofrownicy nadal ma swój charakter
Historia waflowej podeszwy Nike jest jednym z tych opowieściowych skarbów świata sportu, które brzmią zbyt dobrze, żeby nie wracały co kilka lat. Bill Bowerman, współzałożyciel Nike i trener lekkoatletyczny, eksperymentował z przyczepnością i lekkością, a inspiracją stała się domowa gofrownica. Z dzisiejszej perspektywy to niemal komicznie proste: w epoce algorytmów, pianek liczonych w laboratoriach i cholewek projektowanych jak konstrukcje inżynierskie, jedna z najbardziej rozpoznawalnych idei Nike zaczęła się od kuchennego sprzętu.
Ale ta prostota ma w sobie siłę. Waffle Racer przypomina, że dobry projekt nie zawsze potrzebuje agresywnego wyjaśniania. Waflowa podeszwa wygląda charakterystycznie, dodaje butom rytmu i od razu odsyła do biegowego rodowodu marki. Dziś to już bardziej znak stylu niż realna przewaga użytkowa, ale nie mam z tym problemu.
Kolorystyka Black/Filbert-Sail ma więcej spokoju
W nowej wersji najbardziej przekonuje mnie paleta kolorów. Czarny trzyma całość w ryzach, Filbert dodaje ciepła, a Sail łagodzi kontrast. To zestaw raczej jesienny niż wakacyjny, choć przy odpowiednich spodniach zadziała przez cały rok. Nie ma tu krzykliwego logo ani przesadnego efektu postarzenia. Jest za to coś, co często znika w dzisiejszych retro-premierach: umiar.
Ten brązowy detal robi szczególnie dobrą robotę, dzięki niemu but nie wpada w nudną czerń. Wygląda bardziej miejsko, trochę outdoorowo, trochę jak coś znalezionego w dobrym second-handzie, choć oczywiście nadal mówimy o nowym produkcie wielkiej marki.
Cena jest rozsądna, dostępność mniej oczywista
Nike Waffle Racer SE Black/Filbert-Sail pojawił się w Japonii za 13 860 jenów, czyli około 340 zł. Jak na model z archiwalnym charakterem i dość uniwersalną stylistyką, to brzmi zaskakująco rozsądnie. W polskich realiach podobne warianty Waffle Racer potrafią krążyć w okolicach 389-409 zł, więc jeśli ta kolorystyka trafi szerzej do Europy, można spodziewać się raczej ceny z tej półki niż luksusowego pozycjonowania.
Na razie globalna premiera nie została jasno potwierdzona. To oczywiście od razu podnosi temperaturę zainteresowania, bo nic tak nie dodaje butom uroku jak świadomość, że trudno je dostać. Mam jednak nadzieję, że Nike nie zamieni tej pary w kolejny mały obiekt łowiecki dla osób śledzących restocki z dokładnością meteorologa. Ten model aż prosi się o normalną dostępność, bo jego siłą jest codzienność, a nie kolekcjonerska nerwowość.
Powrót Waffle Racer dobrze pokazuje, dokąd przesuwa się sneakerowy gust. Po latach fascynacji masą, technicznością i przerysowaną formą rośnie apetyt na buty niższe, prostsze, bardziej osadzone w historii sportu. Widać to także przy popularności modeli inspirowanych dawnymi biegówkami, piłkarskimi halówkami i tenisowymi klasykami. Ludzie nadal chcą mieć coś ciekawego na nogach, ale coraz częściej bez poczucia, że buty weszły do pokoju przed nimi.