To właśnie on w 1873 roku rozbił się wraz z załogą na bezludnej wyspie. Mężczyźni mieli spędzić tam około dwóch miesięcy, budując prowizoryczną jednostkę, dzięki której mogli wrócić do cywilizacji. Miejscem odkrycia jest Isla de los Estados, czyli Wyspa Stanów, położona na południowym krańcu Argentyny, w pobliżu Ziemi Ognistej. Oddzielona od kontynentu cieśniną Le Maire, od wieków stanowiła ważny, ale niezwykle niebezpieczny punkt na trasie żeglugowej łączącej Atlantyk z Pacyfikiem.
Silne wiatry i skaliste wybrzeża sprawiały, że wiele statków ulegało tam katastrofom. Wyspa pozostaje niemal bezludna, a jej surowy krajobraz doskonale odzwierciedla mówienie o niej jako końcu świata. Jeśli zaś chodzi o historię wspomnianego żeglarza, to sięga ona 1873 roku. Luis Piedrabuena prowadził wówczas działalność gospodarczą związaną między innymi z pozyskiwaniem oleju z pingwinów. Podczas jednej z takich wypraw jego statek, Espora, uległ katastrofie.
Według historycznych relacji Piedrabuena wraz z załogą znalazł schronienie w zatoce Franklin Bay. Rozbitkowie musieli poradzić sobie w wyjątkowo trudnych warunkach, z dala od osad i możliwości uzyskania pomocy. Wyjściem z sytuacji miało być zbudowanie niewielkiego kutra o nazwie Luisito. Po około dwóch miesiącach pobytu na wyspie załoga miała wyruszyć na nim w kierunku Punta Arenas w Chile, gdzie ostatecznie dotarła w jednym kawałku.
Przez wiele lat historia ta opierała się przede wszystkim na dokumentach i relacjach, dlatego ostatnie znaleziska są wyjątkowo istotne – bo dostarczają namacalnych dowodów na prawdziwość całej historii. Odkrycia stanowiły pokłosie ekspedycji archeologicznej na Isla de los Estados. Naukowcy odwiedzili między innymi zatokę Franklin Bay i zatoczkę Lacroix Inlet, gdzie poszukiwali pozostałości dawnych katastrof morskich oraz śladów tymczasowego osadnictwa.
Na miejscu zidentyfikowali fragmenty drewnianych kadłubów co najmniej kilku jednostek. W pobliżu jednego z potencjalnych obozowisk znaleźli również przedmioty codziennego użytku: szklane koraliki, guziki, butelkę, pryzmat pokładowy oraz żelazny element steru. Ich uwadze nie umknęły pozostałości drewnianych konstrukcji statków. Część z nich znajduje się w strefie pływów, co oznacza, że podczas odpływu można dokładniej przyjrzeć się fragmentom kadłubów, które przez długi czas pozostawały ukryte pod wodą.
Czytaj też:Norwegowie odkryli największy skarb w historii kraju. Tysiące kosztowności leżały w szczerym polu
Rozmieszczenie znalezisk, ich charakter oraz lokalizacja odpowiadają niektórym elementom historycznej opowieści o rozbitkach z Espory. Nie stanowią jednak jeszcze jednoznacznego dowodu, że odkryte obozowisko należało właśnie do Piedrabueny i jego załogi. Autorzy tych rewelacji przyznają, iż istnieje kilka niewyjaśnionych kwestii. Historyczne relacje różnią się między innymi w opisie tego, jak bardzo rozbitkowie rozebrali wrak Espory, aby pozyskać materiały do budowy nowej jednostki. Tymczasem część odnalezionych konstrukcji zachowała się w stosunkowo dobrym stanie.
Nie udało się również odnaleźć jednoznacznych śladów prowizorycznej stoczni, w której miał powstać kuter Luisito. Nie wiadomo nawet, czy wszystkie fragmenty kadłubów należą do jednego statku, czy reprezentują kilka różnych jednostek. Dlatego kolejnym etapem badań będą szczegółowe analizy drewnianych elementów, które mogą pomóc ustalić ich pochodzenie i wzajemne powiązania.
Źródło:Antiquity
