Nowy Backgammon Set powstał w zespole Bespoke Collective w Goodwood. Projektanci pracowali nad nim ponad rok, od badań i pierwszych pomysłów do prototypów. Marka podkreśla, że w tym czasie sami grali, sprawdzając sposób poruszania pionkami i organizację poszczególnych elementów. W przypadku takiego przedmiotu to rozsądny początek. Piękna plansza może przecież nadal okazać się niewygodna podczas prawdziwej partii.
Gra miała już miejsce we Wraithcie z 1938 roku
Związek Rolls-Royce’a z tryktrakiem jest starszy niż obecny zestaw. W 1938 roku powstał Wraith z planszą wbudowaną w tylną część kabiny. Dzisiejszą propozycję przeznaczono już do domu. Można wyeksponować ją na stole i zostawić po rozegraniu partii. Ma własną obudowę, miejsce na elementy i rozmiar pozwalający wygodnie usiąść po obu stronach. Nie wymaga więc sąsiedztwa samochodu, żeby dało się z niej korzystać.

W opisie marka odwołuje się do gier z terenów starożytnej Mezopotamii i historii sięgającej ponad pięciu tysięcy lat. Tak długiej historii planszowych rozrywek nie utożsamiałabym z niezmiennością współczesnych zasad. Dzisiejszy tryktrak ma określony układ pól, pionków i sposób rozgrywania partii. Historyczne skojarzenie posłużyło tu przede wszystkim do wyboru materiałów oraz barw.
Zawias ma własną choreografię
Mechanizm otwierania wykonano z litego bloku aluminium, ręcznie wypolerowano i anodowano. Gdy plansza się rozkłada, jej centralny grzbiet obraca się w przeciwnym kierunku. Nie jest więc wyłącznie nieruchomym łączeniem dwóch połówek. Ruch odsłania schowane wewnątrz elementy gry i sprawia, że samo przygotowanie stołu staje się częścią korzystania z zestawu.
Na zawiasie zamontowano samocentrującą się figurkę Spirit of Ecstasy. Ma pozostawać we właściwej pozycji niezależnie od tego, jak ustawiona jest plansza. To odniesienie do samopoziomujących się oznaczeń w kołach samochodów Rolls-Royce’a. Ruch ma podobne zadanie wizualne: symbol powinien wyglądać prawidłowo także wtedy, gdy element pod nim się przemieszcza.
Z praktycznego punktu widzenia ważniejsze jest miejsce na wyposażenie. Pionki chowają się w centralnym grzbiecie. Kości i kubki mają własne pozycje wokół wyjmowanego elementu, który podczas gry służy również jako bar, czyli miejsce dla zbitych pionków. Po zakończeniu partii można więc przywrócić ustalony porządek bez odkładania całego kompletu do dodatkowego worka.

Podoba mi się, że mechanika łączy tutaj widowiskowy ruch z organizacją środka. Przy takich akcesoriach łatwo poświęcić całą uwagę jednemu efektowi, a pozostałe części zostawić użytkownikowi do samodzielnego uporządkowania. Tutaj schowki uczestniczą w projekcie od początku. Wartość tego rozwiązania będzie odczuwalna również po kolejnym otwarciu, kiedy figurka przestanie być nowym odkryciem.
Orzech i eukaliptus tworzą pole gry
Główna konstrukcja jest z amerykańskiego orzecha, wybranego także ze względu na masę mechanicznego zawiasu. Forniry na powierzchni zestawiono lustrzanie pod kątem 55 stopni. Marka stosuje podobne podejście do układania drewna we wnętrzach samochodów. Na planszy symetria porządkuje wzór i sprawia, że rozłożone połówki wyglądają jak jedna kompozycja.
Trójkątne pola wykonano z fornirów Royal Walnut i Smoked Eucalyptus, łączonych techniką intarsji. Każdy fragment dopasowuje się osobno. Granice są więc zbudowane z kawałków drewna o różnych odcieniach, a nie po prostu narysowane na wspólnej powierzchni. Taki sposób wykonania pozwala zachować naturalny rysunek słojów wewnątrz geometrycznego podziału potrzebnego do rozgrywki.
Całość uzupełniają skóry w odcieniach Sunrise i Sunset. Ciepła paleta ma przypominać kolory ziemi i pustynnych krajobrazów Mezopotamii. Na zewnętrznej powierzchni pojawia się perforowany motyw inspirowany wydmami oglądanymi z góry. Nawet po zamknięciu zestaw zachowuje więc dekorację związaną z własnym tematem, choć nie pokazuje już pól ani pionków.

W takiej planszy liczy się nie tylko wybór nazw materiałów. Pionek powinien dać się swobodnie przesunąć, a krawędzie intarsji nie mogą przeszkadzać podczas gry. Dlatego informacja o próbach z prototypami ma sens także przy całej opowieści o luksusie. Ostatecznie dłoń będzie dotykała tych powierzchni znacznie częściej niż obracającej się figurki na zawiasie.
Pionki mają ciężar, kubki tłumią dźwięk
Czarne i białe pionki nazwano Deep Night Sky oraz Antarctica. Wykonano je z kompozytu zawierającego rudę boksytu i nadano im błyszczącą powierzchnię z drobnymi wtrąceniami. To opis mieszanki oraz wykończenia. Nie należy z niego wyciągać wniosku, że każdy pionek jest wyciętym i wypolerowanym kawałkiem naturalnego kamienia. O jego wyczuciu decyduje przygotowany materiał.
Aluminiowe kubki do kości wyłożono u podstawy skórą, żeby ograniczyć odgłos rzutu. To drobiazg, który może mieć znaczenie podczas długiej rozgrywki przy twardym stole. Nawet przy bardzo efektownym zestawie znajdą się osoby wolące skupić uwagę na ruchu przeciwnika, zamiast słuchać głośnego uderzania elementów o metal. Wykończenie ma więc także zadanie akustyczne.
Nietypowy jest element służący do oznaczania mnożnika stawki, powiązany z kością podwojenia. Dostał sześciokątną formę odwołującą się do plastra miodu i technicznych nakrętek. Rolls-Royce łączy ten motyw również z własnymi pasiekami. Nie zmienia to reguł rozgrywania zwykłych ruchów. W planszówce nadal trzeba przewidywać możliwe rzuty, blokować pola i podejmować decyzje o ryzyku.

Zestaw na indywidualne zamówienie
Kto zna tryktraka, nie potrzebuje do tego samochodowego znaczka. Kosztowny zestaw może zmienić dotyk, dźwięk i przyjemność obcowania z przedmiotem, ale nie przejmie wyboru ruchu. Lubię tę granicę w luksusowych grach. Nawet bardzo dopracowana plansza pozostawia obu osobom te same kości i konieczność zmierzenia się z własną decyzją.
Zestaw można już zamawiać za pośrednictwem salonów Rolls-Royce’a oraz butików Private Office. Producent nie opublikował jednej ceny, więc nie dopisywałabym mu konkretnej kwoty na podstawie innych akcesoriów marki. Indywidualne wykończenie dodatkowo utrudnia takie szacowanie. Wiadomo, że jest to propozycja przygotowana dla prywatnych klientów, a nie zwykła gra stojąca na półce z planszówkami.
Przy takim przedmiocie bardziej od samego pokazu otwierania interesuje mnie ślad regularnego używania. Czy pionki będą wracały do środkowej skrytki po kolejnych partiach, czy plansza zostanie wyłącznie dekoracją salonu? Cała praca nad wagą elementów i gładkością powierzchni uzyskuje pełny sens dopiero wtedy, gdy ktoś rzeczywiście przesunie po niej pionek. Najdroższy zawias nadal nie zastąpi drugiego gracza po przeciwnej stronie stołu.
