Za podstawę posłużył teraz Aquaracer Professional 300. To większa zmiana niż korekta koloru indeksów: poprzedni Sundowner korzystał z Solargraphu, czyli kwarcowego napędu zasilanego światłem. Nowy otrzymał mechanizm automatyczny. Znajoma paleta trafiła więc do innej konstrukcji, której energię będzie uzupełniał ruch nadgarstka lub ręczne nakręcanie.
Tym razem punktem wyjścia jest Professional 300
Aquaracer Professional 300 Sundowner II ma piaskowaną kopertę z tytanu Grade 2. Mierzy 42 mm średnicy, 12 mm grubości i 48 mm od końca jednego ucha do drugiego. Ostatni wymiar jest szczególnie przydatny, bo sama średnica nie pokazuje, jak duży obszar nadgarstka zajmie zegarek z mocno zarysowanymi uszami.

Piaskowana powierzchnia nadaje kopercie matowy charakter. Tytan naturalnie różni się od wypolerowanej stali odcieniem i sposobem odbijania światła. Przy czarnej tarczy oraz szarej ceramice daje spójne tło dla cieplejszych akcentów. Nie trzeba dodawać kolejnej intensywnej barwy, żeby wskazówki i indeksy wyraźnie oddzieliły się od otoczenia.
Stalową zakręcaną koronkę połączono z tytanową kopertą i ceramiczną wkładką pierścienia. To trzy materiały w zewnętrznej części tego samego zegarka. Piaskowanie ujednolica matowy odbiór metalu, natomiast ceramiczny bezel zachowuje własną powierzchnię. Dzięki szarości oba elementy dobrze łączą się kolorystycznie, mimo różnego wykonania.
Fala ma pozostać subtelna
Na czarnej tarczy zastosowano szlif słoneczny i tłoczony wzór fal. Dzięki temu dekoracja ujawnia się wraz ze światłem, a nie wyłącznie przez kontrast nadruku. Przy takim wykończeniu ruch nadgarstka może pokazać inną część powierzchni. Lubię tę relację między wzorem a materiałem, bo pozwala zachować czytelny układ oznaczeń.

Wskazówki i indeksy pokryto różowym złotem. Ten sam ciepły odcień pojawia się na skali szarego ceramicznego bezela. Powłoka nadaje kolor, nie oznacza wykonania całych elementów z litego złota. Dwanaście boków pierścienia zachowuje rozpoznawalny kontur Aquaracera i mocno zaznacza obwód koperty.
TAG Heuer podpisał tarczę u góry, a Time+Tide u dołu. Między obiema sygnaturami pozostaje miejsce na fale i wskazówki. Dwa napisy nie rozbijają więc kompozycji na osobne pola. W zegarku z tak subtelnym wzorem wolę właśnie ten układ: współpracę można rozpoznać, podczas gdy większość powierzchni nadal służy odczytowi i dekoracji.
Mechanizm ma zapas na ponad trzy doby
W środku pracuje automatyczny TH31-01 z rezerwą 80 godzin. Sprężyna przechowuje energię, a ruch nadgarstka przez rotor uruchamia jej naciąg. Zegarek po pełnym nakręceniu może więc pracować ponad trzy doby. To inna obsługa niż w pierwszym Sundownerze, gdzie Solargraph wykorzystywał energię światła do zasilania mechanizmu kwarcowego.

Dłuższa rezerwa jest przydatna przy noszeniu kilku zegarków na zmianę. Odłożenie w pełni nakręconego modelu na weekend nie musi kończyć się ponownym ustawianiem w poniedziałek. Nadal trzeba jednak dostarczyć mu wystarczająco dużo energii przed przerwą. Osiemdziesiąt godzin jest deklaracją dla pełnego naciągu, a nie czasu niezależnego od wcześniejszego sposobu noszenia.
Ta zmiana powinna szczególnie zainteresować osoby, które lubiły paletę pierwszej edycji, ale chciały mechanicznego zegarka. Sundowner II zachowuje rozpoznawalne ciepłe akcenty na ciemnym tle, łącząc je z inną bazą. Nie trzeba więc wybierać napędu Solargraph tylko po to, by dostać ten sposób zestawienia barw.
Pierścień zachował własne zadanie
Wodoszczelność określono na 300 metrów. Zewnętrzny obrotowy pierścień pozwala zaznaczyć upływ czasu, podczas gdy tarcza pozostaje odpowiedzialna za zwykły odczyt godziny. Motyw fal nie odebrał więc modelowi jego nurkowej podstawy. Zakręcana koronka i sportowa konstrukcja pozostają częścią tej odmiany Professional 300.

Szary bezel tworzy ciemniejsze obramowanie niż jasna stal, a ciepłe wskazania pozostają dobrze od niego oddzielone. Na matowej kopercie drobne złociste akcenty widać bez dodawania jaskrawego koloru. Fala pojawia się przy zmianie oświetlenia, więc pierwsze spojrzenie może zatrzymać się na godzinie. Dopiero obrót nadgarstka pozwoli dokładniej obejrzeć dekorację czarnej powierzchni.
Dwie wersje, osobne limity
Przewidziano 450 egzemplarzy na czarnym zintegrowanym pasku gumowym oraz 50 na trzyrzędowej tytanowej bransolecie. Oba warianty mają zapięcie z mikroregulacją. Przy zmianach obwodu nadgarstka możliwość drobnego dopasowania długości ma praktyczny sens, szczególnie gdy nie wymaga każdorazowego wyjmowania ogniwa.

W amerykańskiej ofercie wersja na gumie kosztuje 5 100 dolarów, czyli około 20 320 zł. Odmiana z bransoletą to 5 750 dolarów, około 22 910 zł. Mechanizm i koperta pozostają te same. Za 650 dolarów dopłaty, około 2 590 zł, otrzymujemy zatem inne mocowanie w ramach mniejszej, pięćdziesięcioegzemplarzowej części serii. Nie zmienia to parametrów chodu ani wodoszczelności.
Wybrałabym czarną gumę. Oddziela szary tytan od nadgarstka i pozostawia ciepłe wskazówki jako najjaśniejszy akcent. Bransoleta nadaje całości bardziej metaliczny wygląd, bo przedłuża powierzchnię koperty po obu stronach. Podoba mi się jednak mocniejszy podział wersji gumowej: łatwiej wtedy skupić wzrok na wzorze fal widocznym dopiero pod światło.
