Na trzech metalowych nogach stoi spłaszczona bryła z rzędem owalnych okien. Wygląda jak mały statek, któremu ktoś przydzielił nocny stolik zamiast lądowiska. Za tym żartobliwym wrażeniem kryje się jednak konkretny budynek, a w nowej wersji projektu również całkiem rozsądna decyzja dotycząca wnętrza lampy.
Zaczęło się od domu Futuro
Punktem odniesienia jest Futuro House zaprojektowany w 1968 roku przez fińskiego architekta Mattiego Suuronena. Charakterystyczna kapsuła uniesiona nad podłożem należy do najbardziej rozpoznawalnych przykładów architektury Space Age. Jej forma wiązała się z wyobrażeniem o nowym sposobie mieszkania, a nie tylko z chęcią narysowania efektownej elewacji.
W miniaturze znika użytkowa skala oryginału. Okno staje się otworem wypuszczającym światło, a metalowe podpory nadają lekkość przedmiotowi stojącemu na meblu. Autorzy WOLOLOW, Arthur Koshatahyan i Kostya Trunov, zachowują tyle charakterystycznych elementów, żeby inspiracja pozostawała czytelna bez architektonicznego wykładu.
Lubię ten rodzaj przenoszenia architektury do wnętrza, bo nie wymaga pomniejszania wszystkiego z aptekarską dokładnością. Dobra miniatura musi działać także jako samodzielny przedmiot. Gdyby lampka potrzebowała podpisu z nazwiskiem projektanta budynku, żeby w ogóle wyglądać interesująco, jej codzienna rola byłaby mocno ograniczona.
Tutaj dysk, okna i cienkie nogi tworzą prosty, łatwy do odczytania układ. Po włączeniu lampy światło wydobywa się przez boczne otwory. Bryła nie znika więc w jednolitej poświacie. Nadal widać mały obiekt, a jego otoczenie dostaje fragmenty światła rozdzielone przez ścianki.
Ta cecha wyznacza również zastosowanie. WOLOLOW jest lampą nastrojową, a nie projektem z regulowanym ramieniem kierującym światło na stronę książki. Wypuszczanie go przez boczne okienka może pięknie podkreślać kształt kapsuły, lecz nie mówi samo w sobie nic o wygodzie dłuższego czytania. Nie mieszałabym tych dwóch zadań tylko dlatego, że przedmiot mieści się przy łóżku.
Kolor decyduje o tym co dzieje się za dnia
Projekt przewiduje pięć wykończeń: białe, żółte, pomarańczowe, błękitne i lustrzany chrom. Trudno traktować je jak kosmetyczne warianty tego samego efektu. Pomarańcz i żółć wzmacniają skojarzenie ze wzornictwem drugiej połowy XX wieku. Błękit może uspokoić całą bryłę, a chrom zaczyna dodatkowo odbijać rzeczy stojące obok.
Właśnie z chromowaną wersją uważałabym przy ocenie zdjęć produktowych. W pustym studiu odbija eleganckie, kontrolowane światło. Na prawdziwej komodzie zobaczy również przewód, stos książek i ramę lustra. To nie wada, lecz cecha, która sprawia, że wygląd przedmiotu częściowo zależy od porządku i kolorów wokół niego.
WOLOLOW ma około 25,4 cm średnicy i 16,5 cm wysokości. Zajmuje więc zauważalny kawałek blatu. To bardziej mała rzeźba z funkcją oświetlenia niż dyskretny punkt schowany za doniczką. Zmierzenie stolika przed wyborem takiego przedmiotu wydaje mi się szczególnie sensowne, gdy obok mają się jeszcze zmieścić okulary i książka.
Obudowę zaplanowano z tworzywa ABS, okienka z poliwęglanu, a podstawę z metalu. Chromowany wygląd nie oznacza zatem, że cały spodek odlano z ciężkiego metalu. Ta różnica ma znaczenie zarówno dla dotyku, jak i oczekiwań wobec powierzchni. Zdjęcie z efektownym połyskiem potrafi te oczekiwania mocno podnieść.
W środku pojawiła się wymienna żarówka
Wersja 2.0 korzysta z przewodowego zasilania i wymiennego źródła LED MR16 z trzonkiem GU5.3, przeznaczonego do napięcia 12 V. To istotna zmiana względem pomysłu opartego na wbudowanym akumulatorze. Kiedy źródło światła przestanie działać, użytkownik ma móc wymienić je oddzielnie, zachowując resztę lampki.
Dla mnie właśnie ta możliwość daje zabawnemu przedmiotowi lepsze perspektywy na dłuższą obecność w mieszkaniu. Efektowny kształt potrafi przetrwać kilka zmian wystroju. Gorzej, jeśli o końcu jego używania decyduje zużyta część zamknięta w środku. Dostępne osobno źródło światła pozwala rozdzielić trwałość obudowy od trwałości elektroniki.
Można też zastosować zgodną inteligentną żarówkę MR16. Wtedy regulacja barwy, jasności czy harmonogramy będą zależały od niej. Sama lampka nie zyskuje automatycznie tych funkcji przez to, że w opisie pojawia się słowo smart. Zwykła żarówka oznacza zwykłe świecenie, a za połączenie z konkretnym systemem odpowiada wybrany model LED.
To uczciwszy układ niż przywiązywanie całej lampy do jednej aplikacji. Wymaga jednak sprawdzenia zgodności, także elektrycznej. MR16 określa formę źródła, a projekt wyraźnie wskazuje wariant 12 V. Nie należy dobierać żarówki wyłącznie według podobnego wyglądu czy pasujących dwóch styków.
Przewód zmienia też relację lampki z miejscem. Odpada pamiętanie o ładowaniu wbudowanego akumulatora, ale zostaje konieczność doprowadzenia zasilania. Twórcy demonstrują również pracę z powerbankiem. Nie oznacza to jednak powrotu do całkowicie bezprzewodowej bryły: dodatkowy akumulator pozostaje osobnym przedmiotem połączonym kablem. Tę wymianę zalet i ograniczeń każdy może ocenić bez zgadywania parametrów baterii.
Mały statek nadal jest projektem crowdfundingowym
Twórcy pokazują działający prototyp z magnetycznym przewodem USB. W jego wnętrzu przetwornica podnosi napięcie wejściowe do poziomu potrzebnego żarówce. Demonstracja dotyczy standardowego ciepłego LED-a. Obsługa inteligentnego źródła światła ma być pokazana osobno, więc na razie warto rozdzielić zapowiadane możliwości od tych już zademonstrowanych.
W kampanii Kickstarter poziomy Early Bird dla kolorowych wersji zaczynają się od 79 dolarów, czyli około 310 zł. Deklarowany termin wysyłki tych nagród to marzec 2027 roku. Jest to wsparcie projektu na etapie finansowania, a nie zakup gotowej lampki z półki sklepowej. Cenę nagrody trzeba też odróżnić od przyszłej ceny regularnej.
W pudełku mają znaleźć się standardowa żarówka i magnetyczny przewód. Zasilacza oraz inteligentnego LED-a nie uwzględniono. Te szczegóły warto dopisać do obrazu małego spodka, zanim uznamy cały zestaw za gotowy element inteligentnego domu. Na razie jego najbardziej kompletna obietnica dotyczy kształtu i wymiennego oświetlenia.
WOLOLOW podoba mi się jako drobny ślad epoki, w której nawet dom jednorodzinny mógł wyglądać jak pojazd międzyplanetarny. Dzisiaj możemy zachować tę fantazję w znacznie mniejszej skali. Dobrze, że projektanci pomyśleli przy okazji o czymś mniej widowiskowym: możliwości wykręcenia zużytego źródła światła i używania tej samej obudowy dalej.