Marka wykorzystała znajomą komplikację do zbudowania całego projektu tarczy. W dużym otworze przy godzinie siódmej widać jasną, fakturowaną powierzchnię. Przypomina małą rzeźbę i pozostaje w jednym miejscu. Zmiany zachodzą nad nią, bardzo powoli, zgodnie z rytmem księżycowego cyklu.
Porusza się element zasłaniający glob
Typowe mechaniczne wskazanie faz korzysta z obracającego się dysku z przedstawieniem Księżyca. Odpowiednio ukształtowane okno pozwala widzieć coraz większy, a następnie coraz mniejszy fragment tego obrazu. W Yemie nieruchomy glob wykonano z jednolitego bloku materiału luminescencyjnego. Nad nim przemieszcza się cienki element o dwóch zaokrąglonych płatach.

Ta ruchoma część stopniowo zasłania i odsłania wypukłą powierzchnię. Dzięki temu zmianę fazy tworzy przesuwający się kontur cienia, podczas gdy kratery i faktura samego globu zachowują położenie. Konstrukcja daje inny efekt niż płaska grafika przechodząca pod otworem tarczy. Zbliżenia pokazują wyraźnie, że projektant chciał wykorzystać także głębokość wskazania.
Nazwa Grande Lune dobrze pasuje do skali pomysłu. Tak duży detal nie musi walczyć o uwagę z datownikiem czy licznikiem chronografu. Yema zrezygnowała nawet z sekundnika. Pozostawiła dwie centralne wskazówki, więc na tarczy widać ruch godziny i minut, a dopiero w dłuższej perspektywie zmianę księżycowej fazy.
Podoba mi się to świadome zwolnienie. Wiele zegarków mechanicznych przyciąga wzrok właśnie sekundnikiem, który pozwala obserwować ich pracę niemal bez przerwy. Tutaj efektu trzeba wypatrywać w kolejnych dniach. Ma to związek z samym zjawiskiem: od jednej pełni do następnej upływa przeciętnie około 29,5 dnia. Gwałtowny ruch dekoracji byłby z tą komplikacją trudny do pogodzenia.

Po zmroku zmienia się tło
Glob wykonano w technologii Globolight z zastosowaniem Grade X Super-LumiNova. Materiał gromadzi energię światła i oddaje ją później jako poświatę. Nie wymaga osobnej baterii, lecz efekt jest zależny od wcześniejszego naświetlenia i z czasem słabnie. Ruchomy element przesłaniający Księżyc ogranicza widoczną świecącą powierzchnię również w ciemności.
Po naświetleniu glob świeci, a ruchomy element nadal wyznacza jego widoczny kształt. Za dnia większą rolę odgrywa faktura: nierówna powierzchnia tworzy drobne cienie, których nie dałoby płaskie przedstawienie. Podoba mi się, że można ją oglądać bez lupy. W zegarku tej wielkości księżycowe kratery zwykle giną w okienku, tutaj pozostają częścią codziennego widoku tarczy.
Środek tarczy ma drobny, ziarenkowy wzór. Dalej znajduje się pierścień z nakładanymi indeksami i zewnętrzna skala minutowa. Regularne oznaczenia pomagają odczytać godzinę, mimo że duży otwór umieszczono niesymetrycznie. Po przeciwnej stronie pozostawiono więcej spokojnej powierzchni. Nie dodawano tam kolejnego wskazania tylko po to, żeby wypełnić wolne miejsce.
Przewidziano trzy tarcze: czarną, niebieską i szampańską. Na ciemnym tle jasny Księżyc silniej się odcina. Ciepły szampański odcień łagodzi kontrast i mocniej wiąże wskazanie z resztą zegarka. Wszystkie warianty mają ten sam układ oraz identyczny mechanizm, więc wybór koloru wpływa na odbiór kompozycji, bez zmiany zasady działania.
Francuska architektura na tarczy
Nazwa Senans odnosi się do królewskiej saliny w Arc-et-Senans. Jej półkolisty układ Yema wskazuje jako inspirację dla geometrii księżycowego okna. To odniesienie łatwo przegapić, jeżeli zacznie się oglądanie zegarka od parametrów mechanizmu. Wyjaśnia jednak, dlaczego otwór ma właśnie taki kształt i dlaczego wokół niego zostawiono tyle miejsca.
Łuk otworu powtarza półkolisty motyw saliny. Pod nim przesłona odsłania kolejne fragmenty globu, więc inspiracja obejmuje także przebieg granicy między światłem a cieniem. Związek z budynkiem da się dostrzec w geometrii tarczy, bez dodatkowego emblematu lub ilustracji architektury. Nazwa Senans pozostaje wskazówką dla osoby, która zechce sprawdzić pochodzenie tego kształtu.
Mikrorotor pomógł utrzymać niewielką grubość
Stalowa koperta ma 38,5 mm średnicy i 8,7 mm grubości. Przy dużym księżycowym wskazaniu te wymiary mogą zaskakiwać. Na zdjęciach glob zajmuje znaczną część tarczy, ale całość nadal mieści się w proporcjach niedużego, smukłego zegarka eleganckiego.

W środku pracuje automatyczny kaliber CMM.22, rozwinięty na podstawie CMM.20. Zastosowano mikrorotor, czyli mały wahnik umieszczony w obrębie mechanizmu. W klasycznym automacie duży rotor obraca się nad znaczną częścią mostków. Mniejszy element pozwala inaczej rozplanować wysokość konstrukcji i odsłania więcej jej powierzchni przez szafirowy dekiel.
Wolframowy mikrorotor wyróżnia się na tle ciemnych mostków. Mechanizm pracuje z częstotliwością 4 Hz i oferuje 70 godzin rezerwy chodu. Taki zapas pozwala odłożyć w pełni nakręcony zegarek na ponad dwie doby bez jego zatrzymania. Przy fazach Księżyca jest to wygodne również dlatego, że po zatrzymaniu trzeba przywrócić nie tylko godzinę, ale i właściwe wskazanie komplikacji. Wodoszczelność wynosi 50 m.

Zapisy na Senans Grande Lune rozpoczęły się 11 listopada 2026 roku. Każdy kolor tarczy ma powstać w liczbie 200 egzemplarzy. Wersja na skórzanym pasku zaczyna się od 2 470 euro, czyli około 10 890 zł. Przewidziano też stalową bransoletę mesh, której gęsty splot mocno odbija światło. Wybrałabym skórę: przy dużym, jasnym Księżycu ciemniejszy pasek pozwala skupić wzrok na tarczy.
