Nowa odsłona Grand Bal łączy motywy ogrodu i gwiazd. Różowe złoto, diamenty i barwne szafiry tworzą bardzo gęstą kompozycję, daleką od oszczędnej tarczy. Przy takim projekcie interesuje mnie przede wszystkim to, jak udało się zmieścić ruchomy, przestrzenny element w niewielkiej kopercie i pozostawić miejsce dla wskazówek.
Wahnik przeniesiono na widoczną stronę
W wielu zegarkach automatycznych wahnik oglądamy od strony dekla. Porusza się pod wpływem ruchu ręki, a jego praca pomaga nakręcać sprężynę mechanizmu. W linii Grand Bal część tę przeniesiono na stronę tarczy, dzięki rozwiązaniu Dior Inversé. Każdy ruch może więc zmienić układ widocznej dekoracji.
Grand Bal zadebiutował w 2011 roku, zatem w 2026 obchodzi piętnastolecie. Od początku ważnym odniesieniem była suknia balowa i jej ruch. W zegarku ten pomysł ma mechaniczne uzasadnienie: zdobiony element faktycznie pracuje, zamiast naśladować ruch wyłącznie namalowanym wzorem.
Doceniam właśnie możliwość obserwowania tej funkcji od frontu. Nawet osoba, która zwykle nie interesuje się kalibrami, może zauważyć związek między ruchem nadgarstka a zachowaniem ozdoby. Zegarek pozostaje bogatą biżuterią, ale sposób dekorowania wynika także z umiejscowienia konkretnego elementu mechanizmu.
Mały ogród ma kilka poziomów
Jardin d’Étoiles wykorzystuje kopertę z różowego złota o średnicy 36 mm. Na jej powierzchni rozmieszczono diamenty oraz różowe i żółte szafiry, uzupełnione niewielkimi złotymi gwiazdami. Kamienie osadzono w układzie określanym jako snow-setting, tworzącym wrażenie gęstej, nieregularnie połyskującej powierzchni.
Tarcza z dekorowanej masy perłowej jest tłem dla trójwymiarowego kwiatowego wahnika. W jego konstrukcji wykorzystano masę perłową, złoto i platynę. Wskazówki także otrzymały diamentowe zdobienie. Przy oglądaniu zdjęć łatwo najpierw dostrzec kwiaty i gwiazdy, a dopiero potem odszukać godzinę.
To świadomy wybór proporcji między odczytem a ornamentem. Dla mnie jest akceptowalny w przedmiocie o tak jednoznacznie jubilerskim charakterze. Kto oczekuje błyskawicznej czytelności w każdych warunkach, będzie stawiał inne wymagania niż osoba szukająca ruchomej, misternie wykonanej kompozycji na nadgarstek.
Przestrzeń ma tu znaczenie także z boku. Elementy nałożone na siebie tworzą głębię, której płaski nadruk nie da w ten sam sposób. Jednocześnie wahnik musi zachować możliwość ruchu, więc dekoracja podlega ograniczeniom mechanizmu. Właśnie to połączenie planu plastycznego i konstrukcji odróżnia taki projekt od zwykłego wzoru kwiatów na tarczy.
Diamenty nie zastępują mechanicznego zadania
W środku działa automatyczny kaliber Dior Inversé 11 1/2, z rezerwą chodu wynoszącą 42 godziny. Wskazuje godziny i minuty. Przy tak obfitej dekoracji zestaw funkcji pozostaje zatem prosty, a widoczny ruch wahnika staje się dodatkowym elementem oglądania zegarka.
Rezerwa chodu opisuje czas pracy w pełni nakręconego mechanizmu, kiedy nie dostaje już energii z ruchu ręki. Odłożenie zegarka na dłużej może więc oznaczać konieczność ponownego nakręcenia i ustawienia. W tak kosztownej biżuterii mechanika nadal wymaga zwykłej uwagi właścicielki.
Deklarowana wodoszczelność wynosi 30 metrów. To oznaczenie klasy szczelności, a nie zaproszenie do zanurzenia zegarka na taką głębokość. Przy tej konstrukcji myślałabym przede wszystkim o ostrożnym użytkowaniu i obsłudze zgodnej z zaleceniami marki, zwłaszcza z uwagi na kamienie oraz wykończenie powierzchni.
Ogród można odczytać jako fragment historii domu mody
Motywy kwiatów, balów i gwiazd powracają w twórczości Diora. W jubileuszowej linii Grand Bal pojawiają się także konwalie oraz inne ogrodowe kompozycje. Jardin d’Étoiles rozwija ten sam język w bardziej nocnej oprawie, z ciemnym tłem i połyskiem kamieni.
Lubię, kiedy takie odniesienie daje się odczytać w konstrukcji przedmiotu. Tutaj skojarzenie ze strojem balowym opiera się na ruchu, a ogród na formie kwiatów. Nie trzeba znać całego archiwum domu mody, żeby zauważyć, dlaczego właśnie wahnik stał się miejscem na najbardziej rozbudowaną część dekoracji.
Bogato zdobiona bransoleta przedłuża kompozycję poza kopertę. To ważne dla odbioru całości: zegarek działa wizualnie jak jeden element biżuterii, a nie niewielka tarcza przyczepiona do neutralnego paska. W takim układzie nawet przerwa między kamieniami i sposób połączenia ogniw mają wpływ na efekt noszenia.
Przy kopercie o średnicy 36 mm duża część efektu zależy od tego, co dzieje się w obrębie kilku centymetrów. Z bliska widać rozdzielenie kamieni i płatków, a z większej odległości przede wszystkim połysk oraz kształt. Sama oceniłabym go na obu dystansach. Biżuteria jest przecież oglądana także w ruchu i jako część stroju.
Gładkie tło ubrania pozwoli zostawić takiemu przedmiotowi własną przestrzeń. Przy mocno zdobionym mankiecie część szczegółów może wizualnie zginąć, mimo wartości materiałów. To kwestia zestawienia, o której warto pomyśleć nawet przy unikacie: fakt, że można podziwiać każdą część osobno, nie oznacza jeszcze, że wszystkie trzeba naraz eksponować.
Cenę trzeba poznać w butiku
W tej odsłonie mowa o unikacie, a w szerszej rodzinie pojawiają się również bardzo krótkie serie. Publicznej ceny Jardin d’Étoiles nie ogłoszono. Kontakt z wybranym butikiem jest więc częścią zakupu. Nie dopisywałabym tu zgadywanej kwoty na podstawie cen innych Grand Bal.
Ten Dior będzie oglądany z innych powodów niż precyzyjne narzędzie do mierzenia czasu na treningu. Mnie zostaje w pamięci kwiat, który uczestniczy w nakręcaniu mechanizmu. Przy całej obfitości kamieni to konkretny, zrozumiały pomysł: ozdoba porusza się, ponieważ powierzono jej również pracę.