Ten pomysł właśnie wygrał Triumph Originals 2026. Hiszpanie zdobyli 33% głosów publiczności, a jednocześnie uzyskali najwyższą łączną ocenę międzynarodowego jury. Pokonali projekty z Kanady, Chin, Francji, Włoch, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.
Tematem była kapsuła czasu. Każdy warsztat otworzył inną
Triumph Originals wrócił w tym roku z hasłem Time Capsule. Zadanie polegało na wybraniu jednej epoki z historii Scramblera i przełożeniu jej na współczesny motocykl. Do dyspozycji były maszyny z rodzin 400, 900 i 1200, więc uczestnicy zaczynali z bardzo różnych punktów.
Rezultaty dobrze pokazują, jak szerokim pojęciem stał się dziś scrambler. Francuzi z FCR Original zbudowali na bazie Scramblera 1200 XE model Red Dust, mocno czerpiący z lat 60. Chińskie BVL Garage wykorzystało Scramblera 900 i stylistykę inspirowaną Triumph TR7T Tiger Trail z 1981 roku. Kanadyjski Motos Illimitées potraktował potężnego 1200 XE bardziej jak bazę do dużego supermoto. Włoski South Garage Motor Co sięgnął, podobnie jak zwycięzcy, po Scramblera 400 XC i skierował projekt w stronę pustynnych motocykli rajdowych lat 80. i 90.
Brytyjczycy poszli jeszcze dalej w zabawę wiekiem motocykla. Stockwell Design stworzyło Scramblera 900 wyglądającego tak, jakby zamiast zejść właśnie z podnośnika w warsztacie miał za sobą kilka dekad jazdy po bocznych drogach. Zamiast idealnej powierzchni pojawiły się ślady sugerujące długie użytkowanie.
Hiszpańska Miura waży tylko 155 kg
Tamarit Motorcycles z Alicante nazwało swój projekt Miura. Bazą jest Scrambler 400 XC, ale seryjna maszyna przeszła bardzo daleko idącą kurację odchudzającą. Gotowy custom waży 155 kg, czyli o 25 kg mniej od standardowego motocykla.
Hiszpanie zastosowali zawieszenie WP, koła Excel Takasago w typowo terenowym zestawie 21 cali z przodu i 18 cali z tyłu oraz opony Mitas. Układ hamulcowy korzysta z komponentów Brembo i Nissin. Do tego dochodzą wykonywane ręcznie elementy aluminiowe oraz części z włókna węglowego produkowane metodą druku 3D. Zmieniono również zbiornik paliwa, pojawiła się wysoko poprowadzona kanapa enduro i dodatkowe osłony.
Wizualnie Miura spogląda przede wszystkim w stronę lat 70. i dawnych wyścigów terenowych. Wysoka sylwetka, duże przednie koło, białe elementy nadwozia i czerwone pole z numerem 41 dają efekt starej maszyny rajdowej, choć technicznie wszystko zostało wykonane współczesnymi metodami.
Mały Scrambler okazał się bardzo wdzięczną bazą
Szczególnie interesujący jest wybór Scramblera 400 XC. W konkursie pojawiły się przecież 900 i 1200, które już seryjnie dają konstruktorom znacznie więcej mocy i fizycznej obecności. Tamarit zaczął od motocykla z jednocylindrowym silnikiem o pojemności 398 cm3 i potraktował jego skromniejsze gabaryty jako zaletę.
Standardowy 400 XC ma terenowy charakter, 19-calowe przednie koło i dłuższe zawieszenie niż bardziej drogowy 400 X. Hiszpanie przesunęli jednak tę koncepcję dużo dalej, aż w stronę lekkiej maszyny terenowej.
Mam wrażenie, że właśnie dlatego Miura wygląda tak spójnie. Nie ma tutaj potrzeby wizualnego ukrywania ogromnego silnika czy masywnej konstrukcji. Po zmianie proporcji 400 XC zaczął przypominać motocykl, którym naprawdę chciałoby się zjechać z asfaltu.
Jury zwracało uwagę właśnie na proporcje, jakość wykonania oraz fakt, że mimo dużej skali przebudowy w projekcie nadal bez problemu można rozpoznać DNA Triumpha. Publiczność najwyraźniej miała podobne odczucia – 33% głosów przy siedmiu finalistach dało Hiszpanom bardzo wyraźny wynik.
Triumph od ponad 60 lat daje konstruktorom wdzięczny materiał
Scrambler jest dla takich konkursów wyjątkowo naturalną bazą. Historia podobnych motocykli Triumpha sięga ponad 60 lat i czasów pustynnych wyścigów, z którymi związani byli między innymi Steve McQueen i Bud Ekins. Współczesny Scrambler powrócił do gamy marki w 2006 roku, a obecnie rodzina obejmuje konstrukcje o pojemnościach 400, 900 i 1200 cm3.
Przez lata producenci bardzo skutecznie nauczyli się sprzedawać nam fabryczne motocykle wyglądające jak customy. Dostajemy retro lampy, szprychowe koła, wysoko poprowadzone wydechy i stylistykę sugerującą garażową przebudowę, choć wszystko przyjeżdża prosto z fabryki.
Triumph Originals odwraca tę kolejność. Bierze seryjne maszyny, które już odwołują się do przeszłości, i oddaje je ludziom rzeczywiście tnącym, spawającym i projektującym nowe części.
Miura wygrała, bo jej twórcy nie potraktowali przeszłości jak katalogu dekoracji. Zbudowali motocykl lżejszy o 25 kg i wyraźnie bardziej terenowy, a przy okazji nadali mu wygląd maszyny, która mogłaby stać na zdjęciu z pustynnego wyścigu sprzed kilku dekad. W świecie pełnym retro stylizacji taka konsekwencja nadal potrafi się wyróżnić.