Seria zadebiutowała 17 listopada 2026 roku i weszła do sprzedaży w dwóch odmianach: UE Carbon oraz UE Carbon Pro. Obie mają karbonową ramę z niskim przekrokiem i centralny napęd Avinox M2. Sylwetka jest spokojna, pozycja wyprostowana, z przodu i z tyłu zamontowano bagażniki. Różnica między wersjami kryje się przede wszystkim w sposobie przekazywania siły na tylne koło.
Dziesięć przełożeń albo trzy i pasek
Podstawowy UE Carbon korzysta z dziesięciobiegowej elektronicznej przerzutki opracowanej wspólnie z TRP oraz łańcucha. W UE Carbon Pro zastosowano trzybiegową piastę i pasek Gates. Automatyczna zmiana biegów jest dostępna w obu wersjach. Dopłata do Pro zmienia więc całą konstrukcję napędu, a sama automatyka nie została zarezerwowana dla droższego modelu.

Piasta w Pro pozwala zmieniać przełożenie również podczas postoju. Przy zatrzymywaniu się co kilkaset metrów to użyteczna cecha. W klasycznej przerzutce do przełożenia łańcucha na inną zębatkę potrzebny jest jego ruch. Jeżeli zahamujemy na twardym biegu, pierwszy obrót korby może wymagać wyraźnego wysiłku. Przekładnia w piaście pozwala przygotować lżejszy start, zanim koło ponownie zacznie się obracać.
Liczba przełożeń niewiele mówi bez znajomości ich rozstawu. Trzy biegi mogą wystarczyć do obsłużenia konkretnej miejskiej trasy, szczególnie z pomocą silnika. Dziesięć daje możliwość drobniejszego stopniowania, przydatną przy utrzymywaniu ulubionego tempa pedałowania. Nie skreślałabym zatem podstawowego modelu tylko dlatego, że ma łańcuch. Jego napęd może lepiej odpowiadać komuś, kto lubi precyzyjnie dobierać kadencję.
Pasek ma za to konkretną zaletę przy dojazdach w ubraniu do pracy: odpada regularne smarowanie łańcucha. Nadal trzeba pilnować czystości, prawidłowego napięcia i stanu całego układu. Zmienia się również serwisowanie, bo elektroniczna piasta jest bardziej zintegrowanym podzespołem niż zewnętrzna przerzutka. Sama mniejsza liczba widocznych części nie oznacza, że każdą naprawę wykonamy łatwiej.

Duży moment ma pomagać przy obciążeniu
Avinox M2 w trybie Boost osiąga deklarowane 125 Nm. Zapas siły może się przydać na stromym podjeździe z zakupami, ale maksymalna liczba nie opisuje każdego ruszenia spod świateł. Auto Boost ma samoczynnie uruchamiać dodatkowe wsparcie po spełnieniu warunków określonych przez system. Do tego dochodzi kontrola trakcji. Oprogramowanie ma więc zajmować się zarówno doborem przełożenia, jak i sposobem podawania pomocy.
W rowerze używanym między pieszymi i innymi cyklistami ceniłabym łagodne, przewidywalne ruszanie. Silnik powinien odpowiadać proporcjonalnie do nacisku na pedały. Zbyt gwałtowna reakcja utrudnia precyzyjne manewrowanie, nawet jeśli na pustym podjeździe mocny start wydaje się atrakcyjny. Automatyka ma tu sens pod warunkiem, że ogranicza liczbę czynności, które trzeba świadomie kontrolować. Kierujący nadal musi móc spokojnie dobrać tempo do otoczenia.
Moment obrotowy nie jest też zamiennikiem informacji o prędkości wspomagania. W europejskiej klasie rowerów elektrycznych napęd ma pomagać do ustawowego progu 25 km/h, przy limicie znamionowej mocy ciągłej 250 W. Duża siła na korbie może ułatwiać podjazd przy małej prędkości. Nie daje z tego powodu prawa do jazdy po mieście z motocyklowymi osiągami.

Karbon zostaje, kilogramy wracają z wyposażeniem
Rama waży według producenta 2,35 kg, a reklamowana masa roweru zaczyna się od 20,9 kg. Druga wartość dotyczy jednak konfiguracji po zdjęciu części wyposażenia, między innymi bagażników, błotników, podpórki, osłony napędu i pedałów. Warto zatrzymać się przy tym przypisie. Zdemontowano właśnie te elementy, dla których wiele osób wybiera gotowy miejski rower zamiast sportowego modelu z później dokupowanymi dodatkami.
Przy wnoszeniu do mieszkania odczujemy masę wyposażonego egzemplarza. Karbonowa rama zmniejsza udział samej konstrukcji nośnej, lecz silnik, akumulator i bagażniki nadal trzeba podnieść. Na schodach można osobno przenieść wyjmowaną baterię, co rozdziela ciężar na dwa kursy. Osobie z windą lub miejscem na parterze ten sam rower stawia zupełnie inne wymagania organizacyjne.
UE ma amortyzowany widelec o skoku 65 mm oraz sztycę, która łączy opuszczanie siodła z amortyzacją. To odrębne funkcje: regulacja wysokości pomaga wygodnie zatrzymać się i wsiąść, a ugięcie tłumi część nierówności podczas jazdy. Przedni bagażnik przyjmuje do 20 kg, tylny do 27 kg. Przy pakowaniu trzeba dodatkowo pilnować limitu całego roweru. Nośność pojedynczego uchwytu nie określa automatycznie tego, ile możemy dołożyć do dowolnie obciążonej konstrukcji.

Szybkie ładowanie wymaga innej ładowarki
Wyjmowany akumulator ma 600 Wh. Deklarowane 132 km zasięgu uzyskano w trybie Eco, na płaskiej utwardzonej drodze, przy określonej masie rowerzysty i spokojnej prędkości. Podjazdy, obciążone bagażniki oraz częste korzystanie z mocnego wsparcia zmieniają zużycie. Z tej liczby nie wynika więc obietnica czterech dojazdów po tej samej, trzydziestokilometrowej trasie niezależnie od jej przebiegu.
Standardowa ładowarka 168 W potrzebuje według producenta 4 godzin i 36 minut na pełny cykl. Wynik 2 godziny i 23 minuty wymaga opcjonalnej ładowarki 508 W. Ta kosztuje 229 euro, czyli około 1 010 zł. Szybsze uzupełnianie energii będzie przydatne podczas dłuższej przerwy między przejazdami. Przy ładowaniu przez noc dopłata ma mniejsze praktyczne uzasadnienie, bo w obu przypadkach czasu będzie wystarczająco dużo.

Rower przejmuje kilka obowiązków
UE Carbon wyceniono w Europie na 3 099 euro, czyli około 13 660 zł, a UE Carbon Pro na 3 499 euro, czyli około 15 430 zł. Poza napędem dostajemy między innymi lokalizowanie przez Apple Find My, współpracę z Apple Watch i uchwyt z ładowaniem telefonu. Przy nawigacji wygodny może być zwłaszcza ostatni dodatek. Przy dłuższym postoju przyda się za to fizyczna blokada, którą marka łączy z elektronicznymi zabezpieczeniami.
Do codziennych dojazdów wybrałabym Pro ze względu na pasek i możliwość zmiany przełożenia podczas postoju. To cechy, z których da się korzystać przy prawie każdym zatrzymaniu, także na płaskiej trasie.

Podoba mi się ten kierunek rozwoju miejskich elektryków: część uwagi można oddać obserwowaniu ruchu, gdy przełożeniem zajmuje się automat. Nadal chciałabym jednak zachować możliwość samodzielnego wyboru biegu. Rower ma odciążyć kierującą w obsłudze, a jej przyzwyczajenia mogą się różnić od ustawień wybranych przez konstruktorów.
