W tekście Koranu czytamy: “Powiedz wierzącym kobietom, żeby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i strzegły swojej czystości; i żeby pokazywały jedynie te ozdoby, które są widoczne na zewnątrz; i żeby narzucały zasłony na piersi, i pokazywały swoje ozdoby jedynie swoim mężom lub ojcom, albo ojcom swoich mężów, albo swoim synom lub synom swoich mężów, albo swoim braciom, albo synom braci, lub synom swoich sióstr; lub ich żonom, lub tym, którymi zawładnęły ich prawice; albo swoim służącym spośród mężczyzn, którzy nie są owładnięci pożądaniem cielesnym; albo też chłopcom, którzy nie poznali nagości kobiet. I niech one nie stąpają tak, aby było wiadomo, jakie ukrywają ozdoby. Nawracajcie się wszyscy do Boga, o wy wierzący! Być może, będziecie szczęśliwi!” (24:31 – tłum. prof. Józef Bielawski)
Co to oznacza? Tu właśnie leży problem, ponieważ interpretacji jest wiele. Jedne mówią stricte o nakazie zasłaniania włosów oraz nagości, inne rozszerzają go także na całą twarz. Włosy kobiece w świecie islamu są uznawane za ozdobę, zatem także wedle najczęstszych interpretacji wymagają zakrycia. Co ciekawe, makijaż nie zawsze traktowany w ten sposób i w krajach, gdzie kobiety mają możliwość odsłaniania jedynie oczu – podkreślają je czarną kredką.
http://www.focus.pl/galeria/hidzab-burka-czador-czym-sie-roznia-rodzaje-nakryc-glowy-w-islamie/shajla
Opracowanie: Błażej Grygiel na podstawie tekstu Bereniki Wilczyńskiej
Konsultacja naukowa: dr hab. Katarzyna Górak-Sosnowska