Historia celtyckiego grobu sprzed 2600 lat
Odkrycie miało miejsce w pobliżu miasta Riedlingen w Badenii-Wirtembergii, na równinie nad górnym Dunajem. Badania archeologiczne rozpoczęto w związku z zagrożeniem stanowiska przez intensywne rolnictwo. W trakcie prac odsłonięto ogromny kopiec grobowy o średnicy około 65 metrów, który w momencie powstania mógł mieć nawet sześć metrów wysokości. Tego typu monumentalne kurhany budowano w epoce żelaza dla osób o wyjątkowo wysokiej pozycji społecznej i często określa się je mianem grobów książęcych.
Czytaj też: Wysoko w górach znajduje się starożytny obóz wojskowy. Badacze ustalili, kim byli jego twórcy
Największą niespodzianką okazała się jednak komora grobowa znajdująca się w centrum kopca. Zlokalizowana zaledwie około 70 centymetrów pod współczesną powierzchnią ziemi, została zbudowana z potężnych belek dębowych. Zachowały się zarówno jej ściany, podłoga, jak i konstrukcja stropu, co jest niezwykle rzadkie, ponieważ drewno z tego okresu zazwyczaj ulega rozkładowi w ciągu kilku dziesięcioleci. W tym przypadku przetrwało ponad dwa i pół tysiąca lat dzięki specyficznym warunkom środowiskowym: wilgotnej glebie oraz bardzo ograniczonemu dostępowi tlenu.
Komora miała około 3,4 metra szerokości i ponad 4 metry długości. Podłogę wykonano z grubych desek ułożonych w osi północ-południe, a ściany z pionowo ustawionych, zachodzących na siebie elementów drewnianych. Strop składał się z kilku warstw ciężkich dębowych belek, które prawdopodobnie miały chronić grób przed rabusiami. Mimo solidnej konstrukcji zabezpieczenia nie powstrzymały jednak starożytnych złodziei.
Archeolodzy odkryli dwa tunele wykopane przez rabusiów, prowadzące do południowo-wschodniego narożnika komory. Złodzieje przebili się przez strop i dostali się do środka przez niewielki otwór. Wszystko wskazuje na to, że grabież była bardzo dokładna, ponieważ samej komorze nie znaleziono niemal żadnych metalowych przedmiotów ani kosztowności.
Archeolodzy zajęli się tym, co pominęli złodzieje
Mimo to badacze natrafili na ważne wskazówki dotyczące pierwotnego wyposażenia grobu. W jednym z tuneli archeolodzy natknęli się na liczne ozdobne gwoździe z brązu. Według archeologów mogły one pochodzić z czterokołowego wozu pogrzebowego, który był typowym elementem pochówków wczesnoceltyckich elit. Takie rydwany symbolizowały wysoki status społeczny zmarłego i często towarzyszyły mu w grobie wraz z innymi luksusowymi przedmiotami.
W samej komorze znajdowały się również szczątki ludzkie. Wstępna analiza sugeruje, iż należały one do młodego mężczyzny w wieku około 15-20 lat. W pobliżu kopca znajdowały się także dwa inne pochówki. W jednym z nich leżał częściowo zachowany szkielet dorosłego mężczyzny wraz z dwoma brązowymi zapinkami do odzieży i niewielkim kryształem górskim, który prawdopodobnie noszono jako amulet. Trzeci grób zawierał natomiast spalone szczątki złożone w ceramicznych naczyniach i datowany jest na około 600 rok p.n.e.
Naukowcy są przekonani, że odkrycie ma ogromne znaczenie dla badań nad społeczeństwem Celtów z epoki żelaza. Wczesne analizy pozwalają sądzić, iż drewno wykorzystane do budowy komory mogło zostać ścięte około 585 roku p.n.e., co pozwala bardzo dokładnie określić czas powstania całej konstrukcji. Tak precyzyjne datowanie jest rzadkością w przypadku stanowisk z okresu, z którego nie zachowały się źródła pisane. Archeolodzy planują w najbliższych latach wydobyć wszystkie elementy drewnianej konstrukcji, zakonserwować je i odtworzyć w całości w formie ekspozycji muzealnej.
