Na pierwszy plan wysuwa się fragment kości przedramienia, który jest pierwszym tego rodzaju potwierdzonym znaleziskiem należącym do denisowian. Odkrycie pozwala z jednej strony lepiej poznać budowę ich ciała, a z drugiej – sposób życia tej enigmatycznej populacji. Denisowianie są bowiem bliskimi krewnymi neandertalczyków i współczesnych ludzi. Przez długi czas wiedza o nich opierała się jednak na zaledwie kilku fragmentarycznych szczątkach.
Czytaj też:Z błota wyłoniła się XIX-wieczna zbroja. Genialne odkrycie na Dolnym Śląsku
Bardzo ważną rolę w badaniach w tej sprawie odegrały badania genetyczne kości znalezionej w Denisowej Jaskini na Syberii. Kolejne odkrycia ujawniły, iż przedstawiciele tej grupy zamieszkiwali znacznie większy obszar Azji, niż mogło się początkowo wydawać. Najnowszy rozdział tej niezwykłej historii rozegrał się we wspomnianej jaskini Bianfu. Badacze ustalili, że denisowianie pojawiali się w tym miejscu wielokrotnie przez około 120 tysięcy lat, od mniej więcej 190 tysięcy do 70 tysięcy lat temu. W tym czasie jaskinia była częścią środowiska leśnego, zupełnie innego od surowych krajobrazów, z którymi wcześniej często kojarzono denisowian.
Archeolodzy znaleźli tam pięć ludzkich fragmentów kostnych, niemal 1400 narzędzi kamiennych i ponad 64 tysiące szczątków zwierząt. Szczególnie ważny okazał się fragment kości promieniowej, czyli jednej z kości przedramienia. Jego identyfikacja pozwoliła naukowcom po raz pierwszy przyjrzeć się bliżej budowie kończyny denisowianina na podstawie tego rodzaju materiału.
Problem polegał na tym, że większość znalezionych kości była bardzo silnie rozdrobniona. W takich przypadkach niemal niemożliwe jest rozpoznanie ich po samym wyglądzie. Uczeni zastosowali więc metodę ZooMS, która pozwala identyfikować gatunki na podstawie charakterystycznych śladów pozostawionych w kolagenie. Następnie przeprowadzili dokładniejsze analizy proteomiczne, porównując białka zachowane w kościach z materiałem pochodzącym od innych ludzi i zwierząt.
W ten sposób udało im się potwierdzić genezę trzech fragmentów ludzkich kości. Dwa pochodziły z czaszki, a trzeci właśnie z przedramienia. To istotne uzupełnienie niezwykle małego zbioru szczątków denisowian. Odkrycia z Bianfu mówią jednak znacznie więcej niż tylko o anatomii tej grupy. W jaskini znajdowała się także ogromna liczba szczątków zwierząt, w tym pozostałości dużych gatunków. Stąd pomysł, jakoby denisowianie polowali na zwierzęta średniej i dużej wielkości, a następnie wykorzystywali ich mięso oraz inne części ciała.
Czytaj też:Złoty naszyjnik sprzed 2300 lat ujawnił istnienie tajemniczych kobiet-pszczół
Wśród znalezisk znajdują się narzędzia kamienne i ślady obróbki kości. Technologia denisowian z Bianfu nie zmieniała się znacząco przez dziesiątki tysięcy lat. Błędem byłoby jednak myślenie, że ich kultura była prymitywna. Narzędzia wydają się wystarczająco skuteczne, aby umożliwiać pozyskiwanie pożywienia i wykorzystywanie lokalnych zasobów. Co ciekawe, inne stanowiska związane z denisowianami pokazują odmienny obraz. Na Wyżynie Tybetańskiej żyli w znacznie trudniejszych warunkach środowiskowych i stosowali inne strategie zdobywania pożywienia. Sugeruje to, że denisowianie potrafili dostosowywać się do różnych środowisk i nie stanowili jednolitej populacji prowadzącej wszędzie taki sam tryb życia.
Źródło: Nature