Henri de Toulouse-Lautrec: biografia

Urodził się 24 listopada 1864 r. w Albi (południowo-zachodnia Francja), w starej i poważanej rodzinie arystokratycznej. Jego rodzice byli kuzynami pierwszego stopnia, co należało do zwyczajów francuskich elit tamtego czasu. Zabezpieczało bowiem zarówno błękit krwi, jak i rodzinny majątek przed wpływami z zewnątrz.

Młodszy brat przyszłego artysty, Richard-Constantin, zmarł w pierwszym roku życia. Henri dorastał więc samotnie, spędzając czas na zmianę w kilku okazałych rodzinnych posiadłościach.

Jego dzieciństwo przebiegało beztrosko i szczęśliwie, aż do momentu ujawnienia się genetycznej wady kości, mającej swe źródło prawdopodobnie w bliskim pokrewieństwie rodziców chłopca. Dochodziło u niego do częstych złamań, które nie chciały się poprawnie zrastać. Usiłowano go leczyć przy pomocy wyładowań elektrycznych podłączonych do obu stóp.

Ze względu na swoją nieproporcjonalną budowę ciała oraz niski wzrost (zaledwie 152 cm) Henri musiał się pogodzić z wykluczeniem go z wielu dziedzin życia. Po niepowodzeniu na egzaminie maturalnym w Paryżu podszedł do niego ponownie, tym razem w Tuluzie. Właśnie tam zrozumiał ostatecznie, że pragnie poświęcić się sztuce. Przekonawszy do swojego pomysłu oboje rodziców, powrócił do stolicy, aby podjąć studia malarskie. W paryskim atelier miał okazję spotkać samego Vincenta van Gogha. 

Artysta pracował i żył niezwykle intensywnie, nie stroniąc przy tym od używek. Miał niezdrowy zwyczaj łączenia absyntu z koniakiem. Dość prędko popadł w alkoholizm. Dodatkowo, jako stały bywalec paryskich domów publicznych, nabawił  się w końcu syfilisu. Liczne obciążenia zdrowotne przyczyniły się do paraliżu i skazały twórcę na wózek inwalidzki. Toulouse-Lautrec zmarł 9 września 1901 roku.