Inspiracja z nieba napędzała planowanie architektoniczne Cuicuilco
O czym mówią przedstawiciele INAH? Ano o tym, że układ przestrzenny tego miejsca był ściśle powiązany z obserwacjami ruchu Słońca, w szczególności z momentami równonocy. Zespół badawczy podkreśla, iż zarówno prehiszpańskie struktury Cuicuilco, jak i współczesna zabudowa w jego otoczeniu wykazują zaskakująco spójne orientacje względem wschodu Słońca w dniach równonocy. Pierwszoplanową rolę odgrywa tutaj wzgórze Papayo, które stanowi naturalny punkt odniesienia na horyzoncie. To właśnie nad nim obserwowano wschód Słońca w określonych dniach roku, co mogło mieć znaczenie kalendarzowe i rytualne dla dawnych mieszkańców regionu.
Czytaj też: Izolacja Japonii to mit. Pradawne pancerze powstały zupełnie gdzie indziej
Badacze podkreślają, że kluczowe budynki kompleksu – zarówno starożytne, jak i współczesne – są ustawione niemal idealnie w osi wschód-zachód, osiągając wartości od 89 do 90 stopni azymutu. Taka precyzja nie jest przypadkowa i wskazuje na świadome projektowanie przestrzeni z uwzględnieniem cyklicznych zjawisk astronomicznych. Co więcej, obserwacje terenowe przeprowadzone w marcu potwierdziły, że wschód Słońca rzeczywiście pokrywa się z tymi osiami podczas równonocy, co wzmacnia hipotezę o ich celowym charakterze.
Jaką rolę pełniła tamtejsza architektura?
Istotnym elementem odkrycia jest również powiązanie tych zjawisk z prehiszpańskim kalendarzem rytualnym, znanym jako cempohuallapohualli. Według badaczy momenty, w których Słońce pojawia się nad wzgórzem Papayo, odpowiadają początkom określonych okresów kalendarzowych, takich jak tozoztontli czy teotleco. Wniosek? Architektura mogła pełnić funkcję swoistego narzędzia astronomicznego, umożliwiającego śledzenie cyklu roku i wyznaczanie ważnych dat religijnych oraz rolniczych.
Widzimy tutaj ciągłość pewnych wzorców przestrzennych aż do czasów współczesnych. W pobliżu stanowiska archeologicznego znajdują się bowiem nowoczesne budynki i układy urbanistyczne, które również wykazują podobną orientację względem stron świata i wschodu Słońca. Choć trudno jednoznacznie stwierdzić, czy jest to efekt świadomego nawiązania do dawnych tradycji, badacze mówią o niezwykłej zbieżności, która może świadczyć o trwaniu lokalnej pamięci kulturowej.
Czytaj też: Świetnie zachowany szkielet neandertalczyka mówi nam coś istotnego. To był zaskakująco rozwinięty gatunek
Przez lata wielu naukowców kwestionowało, czy rzeczywiście równonoc i związane z nią zjawiska były znaczącym punktem odniesienia dla dawnych cywilizacji. Nowe badania sugerują, że przynajmniej w niektórych przypadkach – takich jak Cuicuilco – równonoce lub daty bardzo bliskie tym zjawiskom mogły odgrywać istotną rolę w organizacji przestrzeni i życia społecznego.
Źródło: INAH
