Naukowcy mają do czynienia z drachmą, która była stosunkowo powszechnie wykorzystywaną monetą miedzy innymi na starożytnym Bliskim Wschodzie. Ich zdaniem została ona wybita z rozkazu Antoninusa Piusa, rzymskiego cesarza, który stał na czele swojego imperium w latach 138-161. Wykonana z brązu drachma została wybita na terenie aleksandryjskiej mennicy.
Czytaj też: Opadający Tyber odsłonił pamiątkę z czasów Nerona. Niezwykły widok na terenie Rzymu
To pierwszy raz, kiedy taka moneta została odkryta u wybrzeży Izraela i jest rzadkim dodatkiem do kolekcji Skarbów Narodowych. Śródziemnomorskie wybrzeża i wody Izraela przyniosły wiele stanowisk archeologicznych i znalezisk, które świadczą o powiązaniach w starożytności między portami na Morzu Śródziemnym i krajami położonymi wzdłuż niego. Jacob Sharvit, Israel Antiquities Authority
Napis widoczny na rzeczonej monecie sugeruje, że powstała ona w ósmym roku rządów Antoninusa Piusa, co wskazywałoby na przełom 144 i 145 roku. Na jej rewersie widać natomiast rzymską boginię Księżyca, Lunę, a także znak zodiaku w postaci raka. Jak dodają archeolodzy, w ówczesnych czasach Luna była bóstwem reprezentującym Księżyc i była kojarzona z półksiężycem noszonym w formie korony. Jeździła też na rydwanie, z którego roztaczała charakterystyczną dla nocy ciemność. Przeciwieństwem Luny był Sol, związany ze Słońcem.
W okresie wybicia monety cesarzem był Antoninus Pius
Jeśli natomiast chodzi o samą monetę, to należy ona do serii trzynastu rzymskich monet. Dwanaście z nich przedstawia różne znaki zodiaku, podczas gdy trzynasta – kompletne koło zodiakalne. Cesarz rządzący w czasach, gdy ta brązowa drachma została wybita, był dość nietypowy. To właśnie na okres jego panowania przypadał słynny Pax Romana, czyli czas pokoju obejmującego zarówno wnętrze Cesarstwa Rzymskiego, jak i jego zewnętrzne granice. Antoninus Pius, w odróżnieniu od swoich poprzedników, nie był wojskowym i nie brał udziału w bitwach.
Czytaj też: Kim był „Pan Świata i Miłosierny”? Polka odkryła znaczenie zagadkowych napisów sprzed 2000 lat
Co ciekawe, Antoninus nie opuszczał Rzymu. W poszczególnych prowincjach rządzili natomiast mianowani przez niego gubernatorzy, na których spoczywał obowiązek utrzymania kontroli nad tymi obszarami. Cesarz angażował się natomiast w budowę świątyń, teatrów i mauzoleów. Promował też naukę i filozofię. Za jego panowania doszło do poprawy stosunków z Judą ha-Nasim, zwierzchnikiem społeczności żydowskiej w ówczesnej Palestynie.