Miedziana biżuteria z Saksonii pokazuje realia życia sprzed tysięcy lat
Znalezisko uznano za jedno z najważniejszych stanowisk kultury ceramiki sznurowej na wschód od Łaby. Kurhany zachowały swoją pierwotną formę: niektóre z nich wznoszą się nawet na 75 centymetrów ponad poziom dawnego gruntu, co umożliwiło bardzo dokładne odtworzenie ich konstrukcji oraz układu pochówków.
Czytaj też: Skąd się wziął Całun Turyński? Analizy DNA ujawniają jego zaskakująco odległe źródło
Największe emocje wzbudziły jednak przedmioty złożone wraz ze zmarłymi. W grobach znajdowały się liczne wyroby z krzemienia, w tym groty strzał i broń myśliwska, co sugeruje, iż pochowani mogli być wojownikami lub łowcami o wysokim statusie społecznym. Obecność takich artefaktów wskazuje nie tylko na ich rolę w społeczności, lecz również na znaczenie symboliczne. Mówiąc krótko, broń mogła towarzyszyć zmarłym jako element wyposażenia w życiu pozagrobowym.
Jednym z najbardziej wyjątkowych znalezisk okazał się jednak zestaw około 20 miedzianych paciorków, które prawdopodobnie tworzyły naszyjnik. To odkrycie jest szczególnie istotne, ponieważ tego typu ozdoby należą do najstarszych przykładów metalowej biżuterii znalezionej w Saksonii. Co więcej, podobne przedmioty pojawiały się dotąd niezwykle rzadko – wcześniej odnotowano zaledwie kilka takich przypadków w całym regionie.
Nie tylko ozdoby – broń również towarzyszyła pochówkom z okresu neolitu
Co ciekawe, korozja miedzi przyczyniła się do zachowania fragmentów ludzkich szczątków, w tym części żuchwy, która w innym przypadku najprawdopodobniej uległaby całkowitemu rozkładowi. Dotychczasowe badania wskazują na rozwinięte kontakty między odległymi społecznościami. Sama obecność miedzi, czyli surowca, który nie zawsze występował lokalnie, sugeruje istnienie sieci wymiany handlowej już w tym okresie. Oznacza to, że społeczności żyjące tysiące lat temu były znacznie bardziej powiązane, niż mogłoby się wydawać.
Odkrycie ma również ogromne znaczenie z punktu widzenia badań nad wczesną metalurgią w Europie. To właśnie w takich społecznościach zaczynały się procesy, które doprowadziły do rozwoju technologii obróbki metali, a w konsekwencji do powstania bardziej złożonych struktur społecznych i gospodarczych.
Czytaj też: Resztki popiołu ujawniły o mieszkańcach Pompejów więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać
Sukces archeologów, jakim niewątpliwie okazały się wykopaliska Laußnitzer Heide, zaowocował odkryciem zbioru cennych artefaktów, a co za tym idzie – identyfikacją nowego źródła wiedzy o życiu ludzi sprzed 4500 lat. Pokazuje ono społeczeństwo, które posiadało rozwinięte rytuały pogrzebowe, znało podstawy metalurgii i utrzymywało kontakty handlowe na dużą skalę.
Źródło: Sachsen.de
