W związku z tym można założyć, że chodzi o całkiem rozpowszechnione zjawisko i celowo realizowaną strategię, dzięki której niewielkie skorupiaki mogą sprawnie przemieszczać się po głębinach. Jedną z takich podróży naukowcy zarejestrowali zdalnie, wykorzystując pojazd podwodny SuBastian należący do Schmidt Ocean Institute. 24 listopada 2024 roku, na głębokości 3155 metrów u wybrzeży Chile, operatorzy zauważyli gigantycznego pająka morskiego z gatunku Colossendeis colossea. Na jego odnóżach znajdowały się trzy niewielkie obunogi należące do gatunku Mesopleustes abyssorum. Cztery dni później, około 225 kilometrów dalej i na głębokości 2698 metrów, naukowcy natrafili na podobną sytuację. Tym razem na kolejnym pająku morskim znajdowały się dwa obunogi.
Czytaj też: Skorupa ziemska otwiera się pod Włochami. Geolodzy rozwikłali zagadkę Apeninów
Obunogi są niewielkimi skorupiakami występującymi w głębinach oceanów na całym świecie. Mesopleustes abyssorum jest jednak szczególnie interesujący. Zwierzę to nie jest dobrym pływakiem i nie osiąga planktonicznego stadium larwalnego, które umożliwiałoby łatwe przemieszczanie się wraz z prądami oceanicznymi. Mimo to jego przedstawicieli obserwowano w różnych częściach świata, od Oceanu Spokojnego po Atlantycki, Indyjski i Południowy. Do tej pory udało się je uwiecznić na głębokościach od około 690 do 3500 metrów.
Jak więc tak małe i niezbyt sprawne pływacko stworzenia mogą pokonywać ogromne odległości? Naukowcy podejrzewają, że odpowiedzią są właśnie pająki morskie. Choć przypominają one pająki znane z lądu, nie są z nimi blisko spokrewnione. Należą do grupy morskich stawonogów zwanych kikutnicami. Ich ciało jest niewielkie w stosunku do wyjątkowo długich odnóży, a część narządów wewnętrznych może sięgać do ich kończyn.
Co ważne, gigantyczne kikutnice nie tylko poruszają się po dnie. Potrafią również wykorzystywać swoje długie nogi do przemieszczania się w wodzie i korzystania z prądów. Dla niewielkiego obunoga taki gospodarz może więc pełnić funkcję naturalnego środka transportu. Naukowcy określają tego rodzaju zachowanie mianem forezji. Jest to relacja, w której jeden organizm wykorzystuje inny przede wszystkim do przemieszczania się.
Obunogi nie przyczepiały się do pająków przypadkowo. Zwierzęta mocno obejmowały ich odnóża za pomocą struktur przypominających haczyki lub pazury i utrzymywały się na nich nawet po pobraniu do badań. To sugeruje, że mogły aktywnie wybierać pająki morskie jako środek transportu. Naukowcy podkreślają jednak, iż na podstawie zaledwie dwóch obserwacji nie można jeszcze uznać tej hipotezy za potwierdzoną. Jako że w obu zaobserwowanych przypadkach większe obunogi tworzyły parę składającą się z dorosłego samca i samicy, to może się okazać, iż pająki morskie są mobilnymi miejscami spotkań, które ułatwiają znalezienie swoim “pasażerom” partnera w ogromnej i słabo zaludnionej przestrzeni głębinowego oceanu.
Czytaj też: Odkryli dziesiątki ogromnych kraterów na dnie jeziora Michigan. Ich pochodzenie pozostaje zagadką
Taka strategia miałaby szczególne znaczenie w środowisku, w którym znalezienie pożywienia i partnera okazuje się wyjątkowo trudne. Na głębokości kilku kilometrów nie ma światła słonecznego, temperatura jest niska, a ciśnienie ogromne. Pożywienie pojawia się nieregularnie, a zwierzęta są często rozproszone na ogromnych obszarach. Wykorzystanie większego organizmu jako środka transportu mogłoby zatem znacząco zwiększać możliwości przemieszczania się małych skorupiaków.
Źródło:Ecology