Zamiast szczątków człowieka naukowcy zidentyfikowali pozostałości… wieloryba i zaskakująco bogate skupisko organizmów. Nie dotarli jednak na miejsce osobiście – zamiast tego wykorzystali możliwości zdalnie sterowanego pojazdu podwodnego Ægir6000. Właśnie w takich okolicznościach dostrzegli na przesłanych obrazach nietypowe skupisko organizmów, które wyraźnie odróżniało się od otaczającego krajobrazu.
Czytaj też:Rybacy zaczęli wyciągać z Morza Beringa hybrydowego kraby. Naukowcy rozwikłali ich zagadkę
Uwagę badaczy zwróciły liczne rurkowate struktury wystające z osadów. Na pierwszy rzut oka przypominały skupisko osiadłych robaków morskich. Ponieważ jednak występowały w wyjątkowo dużym zagęszczeniu na niewielkim obszarze, uczeni postanowili wrócić w to miejsce i pobrać próbki. Wtedy to wokół urządzenia pojawiła się ciemna, niemal czarna chmura osadu. To ważna wskazówka: podobne zjawisko może świadczyć o dużej ilości materii organicznej i niedoborze tlenu w głębszych warstwach dna. Rozkładające się szczątki stanowią pożywkę dla bakterii, które zużywają dostępny tlen, tworząc warunki sprzyjające organizmom przystosowanym do życia w takim środowisku.
Po przetransportowaniu próbki na statek badacze rozpoczęli jej przesiewanie. Wtedy tajemniczy fragment dna ujawnił swoją prawdziwą naturę. Wśród osadów udało się zidentyfikować kości i zęby wieloryba, w tym fragmenty, które mogą należeć do ucha zwierzęcia. Wstępna analiza sugeruje, iż szczątki pochodzą od walenia z zębami, lecz ustalenie dokładnego gatunku wymaga dalszych badań.
Naukowcy zidentyfikowali również liczne bezkręgowce, między innymi wieloszczety, małże, ślimaki i duże równonogi. Niektóre z tych organizmów żerują na szczątkach lub wykorzystują środowisko bogate w związki chemiczne uwalniane podczas rozkładu. Nie można zarazem wykluczyć, że wśród zebranych wieloszczetów znajdują się gatunki, których przynależność taksonomiczna wymaga jeszcze potwierdzenia.
Oczywiście trudno byłoby sobie wyobrazić celowe stworzenie grobu przez wieloryby. Zamiast tego jego martwe ciało opadło na dno oceanu, gdzie – paradoksalnie – doprowadziło do rozkwitu życia. Ciało wieloryba dostarczyło bowiem ogromnych ilości materii organicznej, rzadko dostępnej w głębokim oceanie. Miękkie tkanki stały się pokarmem dla padlinożerców, a kości przez długi czas podtrzymywały wyspecjalizowane społeczności mikroorganizmów i bezkręgowców. Takie miejsca tworzą lokalne oazy życia w środowisku, w którym zasoby pokarmowe są często bardzo ograniczone.
Czytaj też:Bajkał skrywa mroczne tajemnice. Wielu wciąż nie udało się wyjaśnić
Z punktu widzenia działalności człowieka w takich środowiskach ważne jest coś jeszcze: ukryte w osadach szczątki i związane z nimi ekosystemy mogą ulegać uszkodzeniom wywoływanym przez przyszłe prace wydobywcze. Z jednej strony mamy więc niezwykłą historię grobu wieloryba, a z drugiej – cenną lekcję na przyszłość.
Źródło:MAREANO