Potencjalny przełom nastąpił przy udziale metabolitów, czyli niewielkich cząsteczek powstających w organizmie w wyniku zachodzących w nim procesów. Ich obecność i poziom mogą stanowić źródło danych o tym, co dzieje się na poziomie komórkowym. Członkowie zespołu badawczego (i autorzy artykułu dostępnego w The Journals of Gerontology: Series A) przeanalizowali próbki krwi psów uczestniczących we wspomnianym projekcie, poszukując wzorców metabolicznych powiązanych z wcześniejszą lub późniejszą śmiercią.
Czytaj też: To dlatego koty robią swój śmieszny grymas. Uczeni rozwikłali zagadkę, która od stu lat zaprzątała nam głowy
Wyniki okazały się szczególnie interesujące po zestawieniu ich z wcześniejszymi badaniami dotyczącymi ludzi. Naukowcy porównali dane uzyskane od psów z pięcioma dużymi, opublikowanymi badaniami na temat ludzkiej śmiertelności, które wykorzystywały podobne metody analizy metabolitów. W każdym przypadku wystąpiły podobieństwa między wzorcami związanymi z krótszym lub dłuższym przeżyciem.
Nie oznacza to jednak, że pojedyncza cząsteczka decyduje o tym, jak długo żyje człowiek lub pies. Rzeczywistość wygląda nieco inaczej: znalezione metabolity są przede wszystkim biomarkerami, czyli wskaźnikami określonych procesów zachodzących w organizmie. Sam związek między obecnością danego biomarkera a długością życia nie dowodzi jeszcze, iż to właśnie on powoduje wcześniejsze starzenie lub śmierć. Kolejnym etapem badań będzie ustalenie, jakie mechanizmy stoją za zaobserwowanymi zależnościami.
To właśnie psy mogą okazać się wyjątkowo użytecznym modelem do prowadzenia takich badań. Żyją znacznie krócej niż ludzie, przeciętnie około 12-13 lat, dzięki czemu naukowcy mogą obserwować procesy związane ze starzeniem w znacznie krótszym czasie. Jednocześnie psy dzielą z człowiekiem środowisko życia, a ich dieta, aktywność fizyczna i codzienne nawyki często są silnie związane ze stylem życia właścicieli.
Właśnie ten aspekt sprawia, że wyniki mogą przełożyć się na coś więcej, niż “tylko” postępy w weterynarii. Jeśli określone mechanizmy starzenia występują u obu gatunków, wiedza zdobyta podczas badań nad psami może pomóc naukowcom lepiej interpretować procesy zachodzące w ludzkim organizmie. Z drugiej strony wyniki badań prowadzonych na ludziach mogą posłużyć do poszukiwania sposobów poprawy zdrowia i długości życia psów.
Czytaj też: Jeden raz wystarczy. Nawet pojedyncze ostre poparzenie słoneczne trwale zmienia skórę
Autorzy powyższych rewelacji mówią o czymś jeszcze: podobieństwa dotyczą zarówno biologii, jak i znaczenia codziennych nawyków. Utrzymywanie prawidłowej masy ciała, odpowiednia dieta, aktywność fizyczna czy dbanie o sprawność i zdrowie poznawcze mogą mieć znaczenie dla zdrowego starzenia się zarówno ludzi, jak i ich czworonożnych towarzyszy. Badanie nie daje jeszcze odpowiedzi na pytanie, jak zatrzymać starzenie. Dostarcza jednak ważnego tropu: organizmy człowieka i psa mogą wykorzystywać podobne biologiczne mechanizmy związane z długością życia. Teraz trzeba ustalić, dlaczego konkretne wzorce metaboliczne pojawiają się u zwierząt żyjących krócej lub dłużej i czy można wpłynąć na procesy, które za nimi stoją.